W Starostwie Powiatowym we wtorkowe popołudnie przy opłatku i świątecznym stole spotkali się pracownicy Starostwa, radni powiatowi 3 i 4 kadencji, przedstawiciele jednostek i służb powiatowych.
Przybyli kapłani: ks. dziekan Adam Radzimirski, który poprowadził modlitwę i pobłogosławił wigilijny oraz ks. Witold Witasek, który z młodzieżą licealną z "Sienkiewicza" śpiewem kolęd ubogacił to świąteczne spotkanie.
Z samorządowcami powiatowymi przełamali się opłatkiem goście z samorządów gminnych z terenu powiatu szydłowieckiego, w tym burmistrz Andrzej Jarzyński i przewodnicząca Rady Miejskiej Krystyna Bednarczyk. Życzenia od władz powiatu złożyli przybyłym przewodniczący rady Powiatu Marek Sokołowski i starosta szydłowiecki Włodzimierz Górlicki, który był organizatorem spotkania.
W czasie uroczystości smakowano wigilijne dania przygotowane przez uczniów Zespołu Szkół im. KOP w Szydłowcu.
Mimo chłodnego czwartkowego przedpołudnia, na terenie Zespółu Szkół im. Korpusu Ochrony Pogranicza atmosfera rozgrzewała, bowiem o godz. 11 odbyło się oficjalne otwarcie nowo wybudowanego wielofunkcyjnego sportowego obiektu.
Długo wyczekiwana inwestycja, na którą z pewnością czekali uczniowie, stała się wreszcie rzeczywistością. Uroczystość otwarcia rozpoczęła dyrektor ZSO Maria Michajłow witając młodzież szkolną oraz przybyłych powiatowych i gminnych oficjeli.
Boisko, które dziś otwieramy przypomina to wybudowane przy ulicy Zamkowej - mówił w chwilę po przemówieniu M. Michajłow starosta szydłowiecki Włodzimierz Górlicki. - Szczególne podziękowania za wkład przy realizacji tej inwestycji należą się przewodniczącemu Rady Powiatu Markowi Sokołowskiemu oraz radnym Rady Powiatu, ponieważ bez ich przychylnych decyzji nie było by tego obiektu. Niemniejsze podziękowania należą się także wykonawcy, który drogą negocjacji wycenił prace na ponad 700 tysięcy złotych mniej, a mimo wszystko oba boiska zostały wykonane zgodnie z wymogami – podkreślił na zakończenie starosta W. Górlicki wyrażając jednocześnie nadzieję, że wszystkie obiekty, zarówno powiatowe i gminne, razem będą mogły stanowić spójną całość dla dobra młodzieży.
Uzbekistan to kraj, w którym adwent trwa już przez stulecia. Niegdyś nazywał sie on Sogdianą i był podbity oraz skolonizowany przez Aleksandra Macedońskiego. Herbem Uzbekistanu jest odradzający sie z popiołu feniks, który jest wspólnym dla tradycji perskiej i Chorezmu symbolem dawnych wierzeń i legend wynoszących ogień do rangi bóstwa.
To ciekawy kraj, który przyjął chrzest kilka wieków wcześniej niż Polska.
Na zachodzie Uzbekistanu dominuje pustynia Kyzył-kum, znana Polakom z filmu Faraon.
Na wschodzie istnieje przepiękne pasmo gór Tien Szan, które są fragmentem Himalajów najbardziej wysuniętym na Zachód. Bogactwem tego kraju jest bawełna, złoto, uran jak również z niczym nieporównywalna kultura i klimat. W nadchodzącym roku będziem świętować 70-lecie powstania Armii gen. Andersa, która powstawała właśnie w Uzbekistanie.
My Polacy mamy wobec Uzbeków dług wdzięczności, bo byli dla nas zawsze życzliwi i chętnie podjęli inicjatywę odnowienia kilkudziesięciu cmentarzy wojskowych rozrzuconych po całym kraju. Na przykład cmentarzem polskim w starożytnym mieście w Margelanie opiekuje się muzułmański mulla czyli kapłan.
Etap pierwszy nestoriański
W Bizancjum zachowały się notatki, że wśród jeńców pochodzących z tureckich plemion tej ziemi było wielu, którzy mieli tatuaże krzyża na czole.
Owszem byli to chrześcijanie Nestorianie, czyli ta sama rodzina wierzących, która istnieje w Iraku do dziś oraz w pewnych okolicach Indii.
Krzyż w sali plenarnej Sejmu RP może wisieć – uważają prawnicy reprezentujący różne środowiska ideologiczne. Przygotowane przez nich cztery ekspertyzy trafiły już do marszałek Ewy Kopacz.
Żadna z opinii prawnych nie zawiera postulatu, żeby krzyż zdjąć. Jeden z autorów wskazuje, że obecność krzyża w sali sejmowej da się usprawiedliwić nie jako obecność symbolu religijnego ale obecność symbolu, z którym utożsamia się dziedzictwo kulturowe, o którym ustawodawca pisze w preambule Konstytucji RP. Ponadto krzyż funkcjonuje w przestrzeni publicznej – kształt krzyża ma m.in. najwyższe odznaczenie wojskowe Virtuti Militari.
Ekspertyzy zostały zamówione w Biurze Analiz Sejmowych pod koniec listopada po tym, jak klub Ruchu Palikota złożył wniosek o usunięcie krzyża z sali sejmowej.
Powyższe symbole, to dwa typy nowych pojazdów, o jakie wzbogaciła się Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Szydłowcu w okresie dwóch ostatnich lat.
W 2010 r. zakupiono samochód ratownictwa wysokościowego z podnośnikiem hydraulicznym SHD-25 całkowity koszt zakupu to kwota 995.100,00 zł. Środki na zakup pojazdu pochodziły z „Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu w latach 2007- 2011” w kwocie 550.000,00 zł. Z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie w kwocie 245.100,00 zł. Powiat szydłowiecki przeznaczył kwotę 200.000,00 zł.
Pojazd wykorzystywany jest przede wszystkim w ratownictwie wysokościowym, przy ewakuacji ludzi z wyższych kondygnacji budynków oraz podczas likwidacji szkód powstałych podczas miejscowych zagrożeń. Bierze udział przy gaszeniu pożarów podając z wysokości środki gaśnicze i neutralizujące w ratownictwie chemiczno-ekologicznym. Wysokość ratownicza podnośnika 25 m, pozwala na dotarcie do osób zagrożonych we wszystkich budynkach na terenie miasta i powiatu.
Stało się tradycją pamiętać o kolejnych rocznicach wprowadzenia stanu wojennego. 13 grudnia mija trzydzieści lat od tych wydarzeń. Wyrosły nowe pokolenia. Dla Polaków młodych, ale także w średnim wieku, rok 1981 jest tylko kartą historii, często mało znaną. Żyją jednak świadkowie tragicznego grudnia, zarówno organizatorzy jak też i ofiary stanu wojennego. Smutnym faktem jest to, że ci, którzy wypowiedzieli wówczas narodowi wojnę, nieprzerwanie zacierają ślady zbrodniczych działań i przekonują o swoich racjach i niewinności.
Wykorzystują do tego nie tylko media publiczne, będące w znacznej części na ich usługach, ale również demokratyczne instytucje państwa. Nadal przecież sądy nie mogą jednoznacznie ustalić, kto - podczas zbrojnej pacyfikacji kopalni Wujek przez funkcjonariuszy milicji i wojska - wydawał zbrodnicze rozkazy, kto zastrzelił dziewięciu górników!
Dlatego też każda rocznica wprowadzenia stanu wojennego jest nie tylko okazją ale i obowiązkiem, aby mówić o tym co się wydarzyło wówczas w Polsce. Nie wolno nam zapomnieć, że stan wojenny boleśnie skrzywdził miliony Polaków, wielu straciło życie, dziesiątki tysięcy zdrowie. Setki tysięcy wyemigrowało z Ojczyzny. Miliony rodzin, wielka rzesza Polaków, do dziś nie może pogodzić się z niesprawiedliwością, z upokorzeniami, z brutalną przemocą tamtego okresu. Są też i tacy, którzy stracili wiarę w sens walki ze złem totalitarnego systemu, zobojętnieli, pogrążyli się w beznadziejności i zajęli się wyłącznie własnymi sprawami.
Według oficjalnych danych, publikowanych na początku tego wieku, z okazji XX rocznicy powstania „Solidarności”, bezpośredni udział w działaniach stanu wojennego wzięło 70 tysięcy żołnierzy i oficerów, ponad 30 tys. członków różnego rodzaju formacji milicyjnych i wszyscy funkcjonariusze służby bezpieczeństwa. Wiele tysięcy cywilnych aktywistów partyjnych, nie tylko z PZPR, uzbrojono. Do działań militarnych przeciwko bezbronnym ludziom wprowadzono także broń pancerną w liczbie 1750 czołgów, 1400 pojazdów opancerzonych. Oddziały wojskowe miały na wyposażeniu 500 wozów bojowych piechoty, 9 tys. samochodów, kilka eskadr lotniczych i okręty wojenne, które zablokowały porty. Zmilitaryzowano podstawowe gałęzie gospodarki: komunikację, łączność, energetykę, porty, górnictwo i 129 kluczowych fabryk, w tym także zakłady przemysłu obronnego z naszego terenu w Radomiu, Skarżysku, Pionkach. Do zakładów pracy, instytucji i szkół skierowano ponad 8 tys. komisarzy wojskowych. Wprowadzono wiele drastycznych rygorów ograniczających swobody obywatelskie: godzinę milicyjną, zakaz podróżowania. Wyłączono telefony, zamknięto stacje benzynowe, granice i lotniska. Emitowany był tylko jeden program telewizyjny i jeden radiowy. Zaprzestano wydawać większość gazet i czasopism. Zawieszono działalność wszystkich, niezależnych od komunistycznej władzy, organizacji i stowarzyszeń społecznych, nawet Klubu Inteligencji Katolickiej w Radomiu. W ciągu kilku godzin internowano ponad 5 tys. członków NSZZ „Solidarność”, w tym prawie całe kierownictwo krajowe „Solidarności” z przewodniczącym Lechem Wałęsą włącznie. W trakcie dokonywania aresztowań dopuszczono się wielu okrucieństw. Już kilka minut po północy rozbijano drzwi i okna mieszkań. Zdarzało się, że ludzi wyciągano z domów jak przedmioty na łańcuchach, w samej bieliźnie. Kilkuset internowanych z terenu ówczesnego województwa radomskiego trafiło głównie do więzienia w Kielcach. W więzieniach i ośrodkach odosobnienia internowanych traktowano jak przestępców. Poddano ich stałej inwigilacji służby bezpieczeństwa. Szykanowano i prześladowano także najbliższych i rodziny internowanych. Zajęto siedziby władz „Solidarności”, konfiskowano archiwa, niszczono urządzenia związkowe: maszyny do pisania, kopiarki, teleksy. Z lokalu radomskiej „Solidarności” przez wiele godzin wyrzucano przez okna nie tylko dokumenty, także i meble. Kraj znalazł się w stanie okupacji, a wojska sojuszników komunistycznego reżimu z sąsiednich państw, stały w gotowości, aby zbrojnie zniszczyć polską kontrrewolucję, gdyż za taką uważano „Solidarność”. Władzę zwierzchnią przejęła uzurpatorska Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego, tzw. WRON-a. Wydawało się, że „Solidarność” została zmiażdżona.
13 grudnia 1981 roku został wprowadzony stan wojenny w Polsce. Co Ksiądz Prymas myśli o tym wydarzeniu?
– Stan wojenny wprowadzony w Polsce dnia 13 grudnia 1981 r. i trwający do dnia 22 lipca 1983 r. zapisał się boleśnie w pamięci Polaków i historii Polski ostatniego 20-lecia kończącego się stulecia i tysiąclecia. Tak też został odebrany w Europie i w szerokim wolnym świecie – zwłaszcza gdy się zważy tragiczne doświadczenia naszego Narodu i Ojczyzny związane z II wojną światową.
Trzeba również pamiętać, że przy końcu ubiegłego stulecia świat spoglądał na Polskę w dużej mierze przez pontyfikat Ojca Świętego Jana Pawła II, który był orędownikiem, rzecznikiem i obrońcą pokoju na świecie. Przekonywał on, że właściwą drogą do rozwiązywania jakichkolwiek konfliktów – zwłaszcza społecznych – jest dialog, a nie wojna, odwołanie się do użycia siły, do wojskowego zamachu stanu. Tak na przykład udało się dzięki mediacji Stolicy Apostolskiej pod patronatem Jana Pawła II i na prośbę zainteresowanych krajów Argentyny i Chile zażegnać na drodze dialogu niebezpieczeństwo konfliktu o Kanał Beagle, a także inne konflikty.
KAI: Jak ocenia Ksiądz Prymas stan wojenny i jego skutki?
