19 kwietnia, w rocznicę powstania w getcie warszawskim w polskich szkołach obchodzi się Dzień Pamięci o Holokauście i przeciwdziałaniu zbrodniom przeciwko ludzkości. Został wprowadzony do szkół przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w 2004 roku, w ramach inicjatywy Rady Europy –„Nauczanie pamięci – edukacja na rzecz przeciwdziałania zbrodniom przeciwko ludzkości”.

Dzień ten podkreśla nie tylko pamięć o tragedii Holokaustu, ale również konieczność przeciwstawiania się wszelkim przejawom dyskryminacji, rasizmu, a jednocześnie obojętności na szerzenie nienawiści, która w wielu miejscach na świecie w różnym czasie doprowadziła do zbrodni ludobójstwa. Holokaust był jej szczególnym przypadkiem - masowym mordem dokonanym na około 6 milionach Żydów prowadzonym przez niemieckich nazistów „przemysłowo”, w sposób metodycznie zaplanowany prowadzący do całkowitej eksterminacji tego narodu. Dlatego powszechnie stosowanymi synonimami słowa Holokaust jest hebrajskie Shoah i polskie Zagłada.
„Pamiętając o przeszłości, kształtujemy przyszłość”, dlatego my mieszkańcy Szydłowca nie możemy zapomnieć o Żydach, którzy stanowili 70% ludności naszego przedwojennego miasteczka. W latach 1942-43 zostali deportowani do obozu zagłady w Treblince i zginęli w komorach gazowych. Zagłada nie jest, więc czymś, co zdarzyło się dawno i daleko stąd. Ci żydowscy mieszkańcy Szydłowca i okolic żyli tu, chodzili do nieistniejącej dziś synagogi, mieszkali w domach, z których niewiele już dziś zostało, zostawili za sobą jakąś historię, jeszcze żyją ludzie, (chociaż coraz mniej), którzy ich znali, byli ich sąsiadami.

Najlepszym dowodem żydowskiej przeszłości Szydłowca jest stary cmentarz – kirkut. Od czasu do czasu przyjeżdżają tu potomkowie Żydów szydłowieckich by przespacerować się „po śladach” swoich bliskich, odnaleźć zagubione korzenie. Czasem przybywają całe ortodoksyjne grupy chasydów by nawiedzić miejsce spoczynku wybitnych cadyków i rabinów, których nagrobki znajdują się w małym budynku, zwanym ohel. Kirkut jest obiektem zabytkowym, prawnie chronionym, o czym informuje tablica przy bramie. Wydaje się jednak, że fakt ten jest powszechnie lekceważony. Mimo kilku inicjatyw dążących do poprawy stanu miejsca spoczynku szydłowieckich Żydów, ciągle nie możemy uporać się choćby z najprostszym problemem, jakim są śmieci. Dlaczego niektórzy bez skrupułów rzucają między macewy kilogramy butelek, puszek, papierów i innych odpadów??? Przecież kirkut to cmentarz!! Wydaje się, że wychowujemy nasze społeczeństwo w szacunku do zmarłych i miejsc pochówku. Czy ktoś wyobraża sobie, że na cmentarzu parafialnym w Szydłowcu pije się alkohol i zostawia pojemniki??? Groby naszych, jak to się ładnie mówi, starszych braci w wierze zasługują przynajmniej na pozostawienie w spokoju. Może nasi lokalni księża, cieszący się przecież autorytetem w mieście, zaapelują do sumień katolików. Jest jeszcze jeden ważny temat związany z cmentarzem żydowskim. W głębi, prawie na jego krańcu, niewidoczny z ulicy stoi (boję się użyć tego słowa) „pomnik”. Chyba wielu, szczególnie młodych ludzi nawet nie wie o jego istnieniu. Waląca się kamienna płyta, postawiona w marcu 1967 roku w 24 rocznicę masowego mordu na tym miejscu grupy 150 Żydów, pokryta jest napisem „społeczeństwo miasta i powiatu szydłowieckiego składa hołd 5 tysiącom obywateli polskich pochodzenia żydowskiego straconych w obozach zgłady, zamordowanych przez zbrodniarzy hitlerowskich z terenu Szydłowca i okolic w latach 1939 – 43”. Rozumiem, że to my jesteśmy teraz społeczeństwem miasta i powiatu szydłowieckiego, więc albo rozmontujmy ten pomnik, jeśli się z nim nie identyfikujemy, albo nadajmy mu kształt, który nie będzie nas kompromitował!! Jeśli jest to nasze dziedzictwo, a jestem o tym przekonana, to odpowiadamy za jego stan. I chyba nie chodzi tu o wielkie środki – podobno Szydłowiec na kamieniu stoi. A może ten brak zainteresowania kirkutem jest przejawem choćby podskórnej naszej niechęci do Żydów - najlepiej byłoby zapomnieć o żydowskiej przeszłości Szydłowca ?? A przecież „pamiętając o przeszłości, kształtujemy przyszłość”, czy ktoś nie zgadza się z tą tezą? Właśnie, dlatego uczniowie ZS im. KOP we wrześniu 2011 wraz z rówieśnikami z Izraela, w czasie spotkania w ramach projektu „Zachować pamięć. Kultura i historia dwóch narodów” posadzili na kirkucie pamiątkowe drzewko i ustawili tabliczkę pamiątkową. Właśnie, dlatego uczniowie tej szkoły kilka tygodni temu wysłuchali wspomnień Philipa Bialowitza - jednego z ostatnich żyjących uczestników buntu więźniów obozu zagłady w Sobiborze. Właśnie dlatego 19 kwietnia w Dzień Pamięci postanowiliśmy podjąć trud posprzątania żydowskiego cmentarza i poprzez wystawę plakatów, pogadankę z prezentacją komputerową opartą na zdjęciach z getta szydłowieckiego i z Instytutu Pamięci i Męczeństwa Yad Vashem w Jerozolimie pobudzić uczniów do refleksji nad strasznym tematem ludobójstwa i uczcić jego ofiary. „Kto nie pamięta historii, skazany jest na jej ponowne przeżycie. Na zakończenie wiersz napisany przez niemieckiego pastora, działacza antyhitlerowskiego, Martina Niemöllera, Najpierw przyszli po komunistów, ale się nie odezwałem, bo nie byłem komunistą.

Statystycznie w Polsce około 12 tys. osób zapada corocznie na białaczki i inne nowotworowe i nienowotworowe choroby układu krwiotwórczego. Dla wielu z nich jedyną szansą wyleczenia jest allogeniczny przeszczep szpiku od zdrowego dawcy. Już w najbliższy poniedziałek, 23 kwietnia, w Szydłowcu będzie można dołączyć do grona potencjalnych dawców szpiku kostnego. Rejestracja ich odbędzie się w Zespole Szkół im. KOP przy ul. Kościuszki 39 w godzinach 8.30-13.00.

I Ty możesz zostać honorowym dawcą szpiku! I Ty możesz uratować życie!

W dniu 16 kwietnia 2012 r. na zaproszenie dyrektora szkoły Ewy Świercz gościła w Zespole Szkół im. Jana Pawła II w Szydłowcu sędzia Anna Maria Wesołowska. Pani Sędzia spotkała się z uczniami klas V-VI PSP2 i I-II PG1 w Szydłowcu. Podczas spotkania poruszane były sprawy związane z przestępczością młodocianych i odpowiedzialnością prawną za czyny karalne. Podawane były również przykłady spraw sądowych z udziałem nastolatków, wyroków, które w nich zapadały oraz ich wpływu na dalsze życie młodego człowieka.

Uczniowie zadawali pytania dotyczące prowadzonego przez Annę Marię Wesołowską programu telewizyjnego, spraw sądowych jakie prowadziła, a także problemów, z jakimi młodzież spotyka się w szkole i poza nią. Po południu pani Sędzia spotkała się z nauczycielami i rodzicami. W oparciu o doświadczenia związane z pracą sędziego uświadomiła dorosłym, że coraz więcej młodych ludzi staje przed sądem, coraz młodsi dokonują kradzieży, sięgają po alkohol i narkotyki, rozpoczynają współżycie seksualne. Podkreśliła, że to od nas - osób dorosłych: rodziców, sąsiadów, nauczycieli i całego społeczeństwa zależy, czy tych młodych na ławie oskarżonych będzie przybywać czy ubywać.

Spotkanie z sędzią Wesołowską było inspiracją dla wszystkich uczestników do wzajemnej wymiany poglądów, zwrócenia uwagi na młodego człowieka i jego problemy, zwiększenia świadomości prawnej w społeczeństwie, by wiele spraw rozwiązywać inaczej, bez wchodzenia w konflikt z prawem.

Telewizyjny reportaż o szydłowieckim bezrobociu w opiniotwórczej TVN24 wstrząsnął wielu mieszkańcami Szydłowca i tymi, którzy z Szydłowcem są związani emocjonalnie i rodzinnie. Na szydłowieckich portalach i grupie Szydłowiec na Fecebook-u prowadzona była w kilku ostatnich dniach ożywiona dyskusja. Wywnioskować z niej można, że władze miasta i powiatu niewiele robią, aby temu negatywnemu trendowi się przeciwstawić. Negatywne skutki tego wyniszczającego miasto bezrobocia, są zaś coraz bardziej widoczne.

Żal i gorycz przebija z wielu opinii zamieszczonych na tych forach dyskusyjnych. Oto jedna z nich „Ogarnia mnie radość czystego sumienia, bo nie dołożyłem cegiełki do tego kabaretu, który ostatnio nam fundują w Szydłowcu. Żenada, nieudolność, przytwierdzenie do zajmowanych stołków... i co z tego, że miasto mamy piękne, jak samorządowców do wymiany?”. Inny internauta napisał: Reportaż w TVN24 nie dał nic do myślenia? Kiedy w końcu starosta i burmistrz przestaną odsuwać od siebie odpowiedzialność za bezrobocie i śmierć tego miasta ( tak nie boję się tego słowa?. Kidy wspólnie usiądą do stołu razem z dyrektorem PUP i ustalą wspólną strategię. jest to nie możliwe do wykonania, wykracza poza kompetencje?. W nosie mam to, gdy patrzę jak większość młodych ludzi ucieka z stąd gdziekolwiek byle dalej od Szydłowca. Jak stworzymy im warunki pracy, rozwoju to wrócą? Nikomu z młodych na pewno nie jest lekko mieszkać i pracować z dala od rodziny i przyjaciół.

Praktycznie jedynym dyskutantem ze strony radnych był autor tego artykułu. Co nieco i jemu samemu się oberwało, ale przecież nie chodzi tutaj o samozadowolenie, tylko „ być albo nie być” w dłuższej perspektywie dla miasta? Bez młodych i dynamicznych ludzi, można pożegnać się z rozwojem. Już teraz drastycznie to odczuwamy, a co będzie za lat dziesięć, kiedy nawet w szkołach nie będzie, kogo uczyć! Internauci podają różne propozycje. Cytuje je tutaj aby przeczytali je ci, którzy nie korzystają z nowych form komunikacji społecznej jakimi są portale społecznościowe. Oto jedna z opinii w tym zakresie: „Odpowiedzi na ten problem mogą być w takim razie dwie: albo faktycznie nie da się z tym nic zrobić albo władza nie jest na tyle obrotna żeby temu zaradzić. Patrzę z perspektywy zwykłego mieszkańca Szydłowca. Ja wiem, że nie jest łatwo utrzymać się na rynku w Szydłowcu i to po roku czasu nawet dobrze wiem. Jednak to do Was samorządowców i do UP należy szukanie rozwiązań przeciwdziałaniu bezrobociu, co jakiś czas słychać, że firmy wychodzą z dużych miast na mniejsze tereny (nie tylko call center). W moim mniemaniu trzeba wychodzić na przeciw takim rozwiązaniom, a nie czekać na przysłowiową "gwiazdkę z nieba”, bo na taką się nie doczekamy. Być może się mylę.

„Staję przed ostatnim etapem mego życia i nie wiem, co mnie oczekuje. Jednakże wiem, że jest Boże światło, wiem, że Pan zmartwychwstał, że Jego światło jest silniejsze niż wszelkie ciemności, że Boża dobroć jest silniejsza od wszelkiego zła tego świata. A to pomaga mi bezpiecznie iść naprzód” – powiedział papież podczas porannej Mszy św. sprawowanej dziś rano w kaplicy Paulińskiej Pałacu Apostolskiego. Dzisiaj Benedykt XVI obchodzi 85. urodziny.

W Eucharystii uczestniczyło około 120 osób, w tym watykański sekretarz stanu, kard. Tarcisio Bertone, dziekan Kolegium Kardynalskiego, kard. Angelo Sodano, a także goście z Bawarii z kard. Reinhardem Marxem i Friedrichem Wetterem oraz premierem tego landu, Horstem Seehoferem. Obecny był też brat papieża, 88-letni ks. prałat Georg Ratzinger. Życzenia na początku Mszy św. złożył papieżowi kard. Angelo Sodano. Po liturgii papież przyjął na audiencji prywatnej biskupów niemieckich, a następnie premiera i pozostałych członków delegacji.

Kończąc 85 lat Benedykt XVI jest najstarszym urzędującym papieżem od 100 lat. W historii Kościoła katolickiego najstarszym papieżem był Leon XIII (Vincenzo Gioacchino Pecci, 1878-1903), który zmarł w wieku 93 lat. W XIX w. najdłużej urzędującym papieżem w czasach nowożytnych był bł. Pius IX (Giovanni Maria Mastai-Ferretti, 1846-78), który zmarł, mając 85 lat i 9 miesięcy, a w wieku XVIII - Klemens XII (Lorenzo Corsini, 1730-40), który żył prawie 88 lat. Benedykt XVI jest także starszy od swego poprzednika bł. Jana Pawła II, który zmarł sześć tygodni przed swoimi 85. urodzinami.

W dniu 13 kwietnia Sejmik Mazowiecki debatował w sprawie zmniejszeń w budżecie Województwa na kwotę 700 milionów złotych. Po dyskusji na ten temat klub radnych PiS złożył wniosek o odwołanie Adama Krzysztofa Struzika, z zajmowanego od 1998 roku stanowiska marszałka Województwa Mazowieckiego. W uzasadnieniu uchwały złożonej przez radnego Karola Tchórzewskiego napisano, że marszałek Struzik stracił poczucie misji i doprowadził do zapaści finasów województwa. Wniosek ten Sejmik odrzucił, ale sprawa kłopotów z finansami Mazowsza pozostała.

Adam Krzysztof Struzik pełni funkcję Marszałka Województwa Mazowieckiego od 2001 r. W roku 2012 mija 11 lat od chwili jego wyboru na to stanowisko. Przez te lata Marszałek stracił poczucie misji i całą swą pracę poświęca trwaniu za wszelką cenę na swym stanowisku, a nie dobru i rozwojowi oraz zapewnieniu Mazowszu przyszłości, do czego został powołany.

Władza Pana Marszałka doprowadziła do totalnej zapaści finansów Województwa Mazowieckiego. Zadłużenie osiągnęło alarmujący poziom 55% dochodów własnych województwa. Poziom zadłużenia zwiększał się od 2007 r., w zastraszającym tempie, z niecałych 352 milionów zł, w 2008 - 897 milionów, w 2009 roku, jeszcze więcej, bo 1, 275 miliarda zł. Taki "stromy" przyrost długu spowodował lawinowy wręcz wzrost kosztów jego obsługi. W 2007 roku Samorząd Mazowsza zapłacił bankom za obsługę długu, w tym odsetki i dyskonto, niewiele ponad 1 milion zł. W 2008 roku kwota ta wzrosła do 21,6 milionów, a w 2009 banki zarobiły już na naszym samorządzie ponad 76 milionów zł! Jeszcze lepszy był dla banków 2010 r., gdyż zarobiły na samorządzie mazowieckim, ponad 105 milionów zł. Bardzo korzystny był, ale znów tylko dla banków, rok 2011. Samorząd Mazowsza zapłacił im jeszcze więcej - 115 milionów zł. W 2011 r. dług wyniósł już 1 miliard 547 milionów zł, przy czym, w związku z tym, że aż połowa długu jest w euro, to każde osłabienie tej waluty ma znaczący wpływ na powiększenie długu. Taka polityka budżetowa świadczy o braku jakiegokolwiek planu poza „planem" trwania przy władzy. Brak jest kierunku rozwoju województwa. Kłopoty Marszałek tłumaczy zwykle kryzysem i tzw. "janosikowym". Tyle tylko, że polska gospodarka rozwija się wprawdzie wolniej niż w latach 2005 - 2007 , ale wzrost wynoszący 4% PKB, nie powoduje przecież załamania dochodów podatkowych województwa.

W Kościele katolickim II niedziela wielkanocna obchodzona jest, jako Święto Miłosierdzia Bożego. Błogosławiony Ojciec Święty Jan Paweł II w 1995 roku wprowadził to święto dla wszystkich diecezji w Polsce. 30 kwietnia 2000 roku, w dniu kanonizacji Siostry Faustyny bł. jan Paweł II, ogłosił to święto dla całego Kościoła.

Inspiracją dla ustanowienia tego święta było pragnienie Jezusa, które przekazała Siostra Faustyna. Pan Jezus powiedział do niej: Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia (Dz. 299). Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia Mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia Mojego. Która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar. W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski (Dz. 699). W wielu objawieniach Pan Jezus określił nie tylko miejsce święta w kalendarzu liturgicznym Kościoła, ale także motyw i cel jego ustanowienia, sposób przygotowania i obchodzenia oraz wielkie obietnice. Największą z nich jest łaska „zupełnego odpuszczenia win i kar” związana z Komunią świętą przyjętą w tym dniu po dobrze odprawionej spowiedzi (bez przywiązania do najmniejszego grzechu), w duchu nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, czyli w postawie ufności wobec Boga i czynnej miłości bliźniego.

Z naszej parafii do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie na główne uroczystości wyjechało kilkadziesiąt osób, aby w modlitwie polecać Ojczyznę, świat i siebie samych Jezusowi Miłosiernemu. W parafii na mszach świętych modlono się prosząc o zdroje miłosierdzia do Boga Ojca, którego Syn Jezus Chrystus oddał swe życie, aby nas ratować od śmierci wiecznej.