Z okazji święta narodowego 93 rocznicy odzyskania Niepodległości, 15 listopada w Muzeum Powstania Warszawskiego odbyła się uroczysta zbiórka wyróżnionych i awansowanych funkcjonariuszy Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej.

Oddział nosi imię Powstania Warszawskiego więc w tym szczególnym dniu awansowanym towarzyszyli weterani Powstania z gen. bryg. w st. spocz. Zbigniewem Ściborem-Rylskim.

Awans na podpułkownika SG otrzymał komendant placówki Kielce Jarosław Uszyński. Gratulacje z tej okazji złożyła nowomianowanemu podpułkownikowi grupa młodzieży z klasy pierwszej z klasy ochrona granicy państwowej szydłowieckiego Zespołu Szkół im. KOP wraz z wicedyrektor Bernadetą Padzik.

Na łamach "Rzeczpospolitej" Rafał A. Ziemkiewicz relacjonuje piątkowe wydarzenia związane z Marszem Niepodległości w Warszawie. Kilkadziesiąt tysięcy ludzi, w tym działacze ONR i Młodzieży Wszechpolskiej, rozmaite środowiska patriotyczne i katolickie, takie jak Solidarni 2010 i aktywni czytelnicy „Gazety Polskiej”, kombatanci AK i NSZ, piłsudczycy, sympatycy Nowej Prawicy i młodzieżowych organizacji konserwatywno-liberalnych, przeszło po nabożeństwie w kościele Świętej Barbary od placu Konstytucji, aż do placu Na Rozdrożu. Dwugodzinny przemarsz, na całej trasie praktycznie niezabezpieczany przez policję, odbył się we wzorowym porządku i spokoju, w godnym święta nastroju - podkreśla publicysta.

W innym miejscu Warszawy kilka tysięcy sympatyków lewicy zebrało się, aby zaproponować swój alternatywny sposób obchodzenia Dnia Niepodległości – oderwany od historii i symboli patriotyczno-narodowych, w formie beztroskiego festynu, akcentującego „kolorowość” i wielokulturowość postulowaną dla Polski przez lewicowe autorytety jako „europejską normalność”. Publicysta w "Rzeczpospolitej" skupia swą uwagę na towarzyszących Marszowi zamieszkach. "Efekt: zamiast radosnego święta jest wstyd i poczucie zażenowania, zamiast patriotycznej manifestacji i „kolorowej” alternatywy – bandyckie wyczyny niemieckich anarchistów i kiboli. Głównym medialnym motywem tegorocznego święta stało się sprowadzenie przez „Krytykę Polityczną” niemieckich lewicowych zadymiarzy" - podkreśla dziennikarz.

Szydłowiecka Komenda Straży Pożarnej „zaprezentowała” się w interwencyjnym materiale jednej z informacyjnych stacji telewizyjnych. Dziennikarski "napad" na Komendanta zrobiony według określonego klucza, pokazał jego bezradność wobec ukrytej kamery i tego typu dziennikarzy. Temat następnie podchwyciły ogólnopolskie portale internetowe i siłą rzeczy te lokalne! To bardzo zabolało najbardziej zainteresowanych! Sprawa może mieć jednak głębsze konsekewncje, przykre dla całego naszego środowiska!

"Skarżący" wypowiadali swe zarzuty zakrywając twarze, żaląc się na nepotyzm, zatrudnianie krewnych przez obecnego komendanta. To zarzut dość specyficzny szczególnie w środowisku strażackim, od dawna mocno przymkniętym na obcych i nakierowanym na koligacje towarzyskie i rodzinne.

Od dawna w środowisku szydłowieckich strażaków, nie dzieje się najlepiej. Atmosfera w Komendzie jak można przypuszczać nie tylko z tego powodu jest fatalna. Czy to wina tego akurat komendanta, z tego co wiem sprawa anonimów i wzajemnych oskarzęń ciągnie się już od dłuższego czasu. Czy to syndrom małomiasteczkowej mentalności, nudy, czy rzeczywistych problemów w tej jednostce, tego nie sposób patrząc z boku rozstrzygnąć!.

Wyślij SMS-a na Pomoc dla Sudanu - to hasło tegorocznej akcji stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP). Od 1 listopada do 31 grudnia można wysyłać SMS-a o treści „RATUJĘ” pod numer 72405 – koszt 2 zł (2,46 z VAT). Akcja odbywa się w ramach III Dnia Solidarności z Kościołem Prześladowanym, który w tym roku przypada w niedzielę 13 listopada.

„Świat milczy – Ty działaj!”, „Ile kosztuje jedno życie?”, „Nie bądź obojętny. Twoja pomoc ma wartość większą niż myślisz” – zachęca PKWP i przypomina, że rocznie za wiarę w Chrystusa ginie na świecie ok. 170 tys. chrześcijan, 200 mln jest brutalnie prześladowanych, w 70 krajach łamane jest prawo do wolności religijnej a 350 mln wyznawców Chrystusa poddawanych jest różnym formom dyskryminacji. Pieniądze z akcji PKWP zostaną przekazane obozowi uchodźców w Chartumie, który od 1989 r. prowadzą siostry salezjanki. Dzięki pomocy zakonnice będą mogły wyżywić i wykształcić przebywające tam dzieci. Stowarzyszenie już przekazało na ten cel 20 tys. zł. W sumie w latach 2005-2010 na pomoc dla Sudanu przekazano 30 mln zł.

Na III Dnia Solidarności z Kościołem Prześladowanym PKWP przygotowała materiały liturgiczne rozesłane do wszystkich parafii w Polsce, które zawierają m. in. teksty wprowadzenia do mszy św., kazań dla dorosłych i dzieci oraz modlitwę wiernych. Z okazji Dnia do Polski przybędzie do Polski bp Macram Max Gassis, biskup diecezji El Obeid w środkowym Sudanie. Konferencja prasowa z udziałem hierarchy odbędzie się 14 listopada w siedzibie sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie o godz. 11.30.

Msza za Ojczyznę w szydłowieckiej farze, przemówienie burmistrza przy pomniku Marszałka Józefa Piłsudskiego, kilkadziesiąt delegacji składających kwiaty przy pomniku twórcy Niepodległej Rzeczpospolitej, warta honorowa Związku Strzeleckiego i liczni szydłowianie świętujący Dzień Niepodległości: tak w telegraficznym skrócie przebiegała dzisiejsze Święto Odzyskania Niepodległości w Szydłowcu.

Uroczystą mszę świętą celebrował ks. kanonik Adam Radzimirski. Kazanie wygłosił ks. krzysztof Nowosielski, zachęcał w nim do ucziwej, rzetelnej postawy życiowej, do postawy zainteresowania bliżnim. Dzielenia się darem swej pracy i życia i odpowiedzialności za dobro wspólne. Zachęcał do wkorzeniania się w naród i polskość, przeciwnie do lansowanych krzykliwych haseł pseudomodernistów. Zachęcał do narodowej i chrześcijańskiej dumy. Liturgię mszy świętej uświetniła swą grą Miejska orkiestra Dęta i śpiew Haliny Winiarskiej.

Po mszy świętej licznie zebrani w pochodzie ze sztandarami, z pododziałem strzelców Związku Strzeleckiego przemaszerowali na Skwer Marszała Józefa Piłsudskiego. Tam modlitwy za poległych w walce o wolność i Niepodległość Polski - poprowadził ks. proboszcz A. Radzimirski.

„Przypowieść o maku”, „Z chłopa król”, „Piosenka pasterska”, „Nadzieja”, „Panna pszeniczna” i wiele innych utworów w stulecie urodzin Czesława Miłosza, rozbrzmiało wczorajszego wieczoru podczas spektaklu „Słowa, które nie giną” w wykonaniu Grupy Teatralnej „Zamczysko” .

Tłumy jakie przybyły, aby obejrzeć spektakl przeszły najśmielsze oczekiwania aktorów. Wypełniona po brzegi sala, dziesiątki oczu wpatrzone w scenę przysparzały z pewnością tremy artystom, ale i dawały im satysfakcję uczestniczenia w niezwykłym wydarzeniu.

Ponadto pieśni w wykonaniu Żanety Sasin i Angeliki Kozłowskiej przy akompaniamencie gitary oraz skrzypce Zuzanny Gadowskiej, splatające się z recytowanymi przez aktorów słowami Miłosza - sprawnie budowały klimat wczorajszego wieczoru.

W momencie upadku państw rozbiorowych Polski w 1918 r. 31 października w Krakowie powstała Polska Komisja Likwidacyjna, we Lwowie zawiązała się Tymczasowa Komisja Rządząca, a tuż przed powrotem Piłsudskiego z Magdeburga do Warszawy Tymczasowy Rząd Ludowy Rzeczypospolitej Polskiej w Lublinie z premierem Ignacym Daszyńskim, ministrem wojny E. Rydzem-Śmigłym i propagandy – Wacławem Sieroszewskim. 10 listopada 1918 r. w powracającym z internowania Komendancie I Brygady J. Piłsudskim Warszawa i naród polski widział męża opatrznościowego, który opanuje sytuację polityczną, wojskową i gospodarczą.

Natychmiast po powrocie Pilsudskiego z Magdeburga Rada Regencyjna przekazała mu władzę zwierzchnią nad wojskiem i zaproponowała mu utworzenie rządu. Państwo Polskie powstało, lecz było tak słabe jak nowo narodzone dziecko. Na Froncie Zachodnim był rozejm. Żołnierze wszystkich armii powracali do domów, dyplomaci przygotowywali swoje mowy na konferencję pokojową w Wersalu, a rozradowane tłumy w różnych krajach świata święciły koniec wojny. Ta fala emocji pokojowych zatrzymywała się u granic odradzającej się Polski. Kraj był już wolny, bo ręce które ją uciskały opadły bezsilnie, pozostawiając ją krwawiącą i wycieńczoną. Jej miasta i wsie zrujnowane, pola spustoszone, obywatele wycieńczeni okupacjami i wojną, która nie była ich wojną. Granice państwa nie ustalone, ani zabezpieczone od nowych inwazji sąsiednich krajów. Tysiące niemieckich żołnierzy pozostawało na jej ziemiach, a wielkie armie niemieckie w Rosji groziły przejściem przez Polskę niszczącą falą. Za ustępującymi na zachód Niemcami szli w ślad bolszewicy, którzy nie ukrywali chęci połączenia się z rewolucją komunistyczną w Niemczech po trupie polskim. We Lwowie rozgorzały walki z Ukraińcami. W Poznaniu rządziły niemieckie rady żołnierskie. Pomorze i Śląsk pozostawały w rękach niemieckich, natomiast Czesi zagrażali Cieszynowi. Piłsudski mówił w trym czasie: “Nie ośmielałem się patrzeć różowo w przyszłość”. Władysław Studnicki zapisał że: “Pilsudski wrócił w chwili, gdy był najniezbędniejszy, kiedy władza leżała na ulicy, kiedy bezsilna Rada Regencyjna była tylko pozorem władzy. Już po paru dniach R.R. zgodnie z powszechną wolą przekazała całą władzę w ręce Piłsudskiego, mianując go Naczelnikiem Państwa. Został dyktatorem z woli ogółu.

Szybko trzeba było rozwiązać kwestię niemieckich żołnierzy na ziemiach polskich. W niemieckich jednostkach tworzyły się Rady Żołnierskie, które były nie tylko groźne dla swoich oficerów i Berlina, jako siła rewolucyjna, ale doraźnie przede wszystkim dla Polski. Powrót Piłsudskiego stał się hasłem do ogólnego rozbrajania Niemców. Konflikt wisiał na włosku. Przedstawiciele Rady Żołnierskiej zwrócili się do Piłsudskiego o zagwarantowanie im i ich rodzinom życia i swobodnego powrotu do Niemiec. Ten manewr Naczelnik rozegrał bardzo dyplomatycznie. W zamian za gwarancję bezpiecznego powrotu do Niemiec, Piłsudski zażądał od Niemców oddania w jego ręce kierownictwa akcją ewakuacyjną i przekazanie nienaruszonego sprzętu kolejowego, łączności oraz posiadanej jeszcze przez nich broni. Rada Żołnierska po wahaniu wyraziła zgodę na postawione warunki. “Pamiętałem,- pisał później Piłsudski w swoich przemyśleniach w Magdeburgu – jak jedną z najbardziej dokuczliwych myśli dla mnie była, że nas okupanci mogą zostawić bez jednej lokomotywy i bez jednego telefonu, czyniąc z nas prymitywy pod względem techniki życia. Następnego dnia Naczelnik udał się do lokalu Rady Żołnierskiej i tam wygłosił przemówienie, w którym powiedział min. “Jako przedstawiciel narodu polskiego oświadczam wam, że naród polski za grzechy waszego rządu nad wami mścić się nie chce i nie będzie. Pamiętajcie, że dość krwi popłynęło, ani jednej kropli krwi więcej”… W tym czasie tysiące Polaków zebrało się przed budynkiem w którym mieściła się Rada Żołnierska. Tłum był gotów do konfrontacji z Niemcami. Kiedy Piłsudski ukazał się na stopniach budynku, tłum powitał go entuzjastycznie. Naczelnik zdawał sobie sprawę z powagi sytuacji i zwrócił się do niego z mocnym apelem: “W tym gmachu obraduje niemiecka rada żołnierska, która objęła władzę nad wszystkimi oddziałami niemieckimi stacjonującymi w Warszawie. W imieniu narodu polskiego wziąłem tę radę pod swoją opiekę. Ani jednemu z nich nie śmie się stać najmniejsza krzywda…” Autorytet Naczelnika rozładował napięcie. W ciągu tygodnia siły niemieckie opuściły W-wę bez większych incydentów.