Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego, to najbardziej radosny dzień w roku. "Oto dzień, który Pan uczynił, radujmy się w nim i weselmy, alleluja" (śpiew przed ewang.). Najbardziej radosny, bo "choć poległ Wódz życia, króluje dziś żywy" (sekw.). Gdyby Jezus nie zmartwychwstał, nic by nie pomogło Jego wcielenie, a śmierć nie dałaby ludziom życia. "Jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara" (1 Kor 15, 17), woła św. Paweł. Któż istotnie mógłby wierzyć i pokładać nadzieję w umarłym? Lecz Chrystus nie jest umarły, ale żywy. "Szukacie Jezusa z Nazaretu ukrzyżowanego - powiedział Anioł do niewiast. - Powstał, nie ma Go tu" (Mk 16, 6).

W pierwszej chwili ta wieść wzbudziła obawę i strach do tego stopnia, że niewiasty "uciekły od grobu... Nikomu też nic nie oznajmiły, bo się bały" (tamże 8). Lecz razem z nimi, lub może nieco wcześniej, była Maria Magdalena, a ta zaledwie zobaczyła "kamień odsunięty od grobu", pobiegła do Piotra i Jana zanieść im wieść: "Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono" (J 20, 1-2). Obydwaj szybko pobiegli i wszedłszy do wnętrza grobu ujrzeli "leżące płótna oraz chustę... oddzielnie zwiniętą" (J 6-7); ujrzeli i uwierzyli. Oto pierwszy akt wiary Kościoła rodzącego się w Chrystusie zmartwychwstałym, wywołany przez troskę niewiasty oraz płótna znalezione w pustym grobie. Gdyby zabrano stąd ciało, któż zatroszczyłby się o to, by ogołocić zwłoki, a płótna poskładać z taką starannością? Bóg posługuje się prostymi rzeczami, aby oświecić uczniów, którzy "dotąd nie rozumieli jeszcze Pisma (które mówi), że On ma powstać z martwych" (tamże 9), ani tego, co przepowiedział sam Jezus o swoim zmartwychwstaniu. Piotr, głowa Kościoła, i Jan, "uczeń, którego Jezus miłował" (tamże 2), mają tę zasługę, że przyjęli znaki Zmartwychwstałego; wieść przyniesioną przez niewiastę, pusty grób oraz płótna tam złożone.

"Znaki" Zmartwychwstania, chociaż w innej formie, są dotąd obecne na świecie: wiara heroiczna, życie ewangeliczne tylu pokornych i ukrytych dusz; żywotność Kościoła, która mimo prześladowań zewnętrznych i walk wewnętrznych nie słabnie; Eucharystia, żywa obecność Chrystusa zmartwychwstałego, nieustannie pociągająca ludzi do siebie. Obowiązkiem każdego człowieka jest przyjąć te znaki, uwierzyć, jak uwierzyli Apostołowie, i stale umacniać swą wiarę.

Wielka Sobota jest dniem najbardziej odpowiednim do kontemplowania tajemnicy paschalnej męki-śmierci-zmartwychwstania Pana, w której zbiega się i urzeczywistnia cała historia zbawienia. Wzywa nas do tej kontemplacji liturgia, podając szereg czytań z Pisma świętego ujmujących najważniejsze okresy tej cudownej historii, by potem skupić się na tajemnicy Chrystusa.

Przede wszystkim pokazuje nam dzieło stworzenia (I czytanie), które wyszło z rąk Boga, a które potem On sam z upodobaniem ogląda: "A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre" (Rdz 1, 31). Od Boga, dobroci nieskończonej, mogą pochodzić tylko rzeczy dobre. Skoro jednak grzech tak wcześnie skłócił całe stworzenie, Bóg, wierny w swojej dobroci, ma gotowy plan odnowy, którego dokona Boski Syn Jego. Izaak którego Abraham ma złożyć w ofierze z posłuszeństwa dla rozkazu Bożego (II czytanie), jest Jego figurą prorocką. Izaak został uwolniony, Chrystus zaś, poniósłszy śmierć, zmartwychwstanie chwalebny. Inne znaczące zdarzenie to cudowne "przejście" ludu izraelskiego przez Morze Czerwone (III czytanie) dzięki pomocy Bożej. Ono jest symbolem chrztu, przez który wierzący w Chrystusa "przechodzą" z niewoli grzechu i śmierci do wolności i życia dzieci Bożych. Następują przepiękne teksty prorockie o odkupieńczym miłosierdziu Boga, który mimo ciągłej niewierności ludzi nie przestaje pragnąć ich zbawienia. Ukarawszy grzechy swojego ludu Bóg wzywa go do siebie z miłością oblubieńca wiernego względem oblubienicy, która go zdradziła: "Na krótką chwilę porzuciłem ciebie, ale z ogromną miłością cię przygarnę... w miłości wieczystej nad tobą się ulitowałem, mówi Pan, twój Odkupiciel" (Iz 54, 7-8). Jest to więc naglące wezwanie, aby nie pozwolić godzinie miłosierdzia minąć na próżno: "Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko! Niechaj bezbożny porzuci swą drogę... Niech się nawróci do Pana, a ten się nad nim zmiłuje, i do naszego Boga, gdyż hojny jest w przebaczaniu" (Iż 55, 6-7). Jeśli to wszystko było prawdą dla ludu izraelskiego, tym bardziej jest prawdą dla ludu chrześcijańskiego, dla którego miłosierdzie Boga doszło do szczytu w tajemnicy paschalnej. A Chrystus, "nasza Pascha", Baranek ofiarowany za zbawienie świata, wzywa wszystkich, aby porzucili grzech i powrócili do domu Ojca, idąc "w blasku jego światła" z radością, że znamy i czynimy "to, co się Bogu podoba" (Ba 4, 2. 4).

O Ojcze wszechmogący... Jesteś Bogiem wiecznym i niepojętym; kiedy rodzaj ludzki był pogrążony w śmierci wskutek nędzy swojej i ułomności. Ty, pobudzony jedynie przez miłość i najłaskawszą litość, posłałeś do nas prawdziwego Boga i Pana naszego Chrystusa Jezusa, Twojego Syna, okrytego naszym ciałem śmiertelnym. Chciałeś, by przyszedł na świat nie w rozkoszach i chwale, lecz w cierpieniu, ubóstwie i utrapieniach, znając i wypełniając Twoją wolę dla naszego odkupienia...

Sobota - siódmy dzień tygodnia - to dzień odpoczynku Boga po dokonanym dziele stworzenia. Wielka Sobota to "odpoczynek śmierci" Jezusa Chrystusa, Jego zstąpienie do Otchłani. Świat zamarł w bezruchu. Wielu się wydaje, że Bóg umarł, że wszystko skończone, że nadzieje okazały się złudne.

Jezus umarł rzeczywiście. Zstąpił na dno ludzkiej nędzy, jednak jako Zwycięzca wkroczył w krainę śmieci, odbierając jej ostatecznyą gorycz i tragizm. Niektórym nawet odpowiada, że Bóg się usunął z ich życia. Ale ta wielkosobotnia cisza jest pozorna: żeby ziarno wydało plon, musi wcześniej obumrzeć. W domach chrześcijańskich trwa przygotowanie do świąt paschalnych. W kościołach święci się pokarmy na wielkanocny stół.

Wielka Sobota jest dniem najbardziej odpowiednim do kontemplowania tajemnicy paschalnej męki-śmierci-zmartwychwstania Pana, w której zbiega się i urzeczywistnia cała historia zbawienia.

Liturgia Kościoła wprowadza nas w dziś w tajemnicę Odkupienia, które dopełniło się w błogosławionej męce i śmierci krzyżowej Chrystusa. Zgodnie ze starożytna tradycją Kościół nie sprawuje dziś Eucharystii. Wielkopiątkowa Liturgia Męki Pańskiej składa się z czterech części:

Liturgii słowa w czasie, której odczytywane są między innymi proroctwo Izajasza o cierpieniu i śmierci Sługi Pańskiego, Mężu Boleści”, który wziął na siebie „winy nas wszystkich”, Ewangelia o męce Jezusa według św. Jana. Na zakończenie liturgii słowa wznoszone są do Boga wezwania modlitwy powszechnej. Za Kościół, za Papieża, za wszystkie stany Kościoła, za katechumenów, o jedność chrześcijan, za Żydów, za niewierzących w Chrystusa, za niewierzących w Boga, za rządzących państwami, za strapionych i cierpiących,

Adoracji krzyża. W czasie, której przynosi się zasłonięty krzyż i odsłania go przy śpiewie aklamacji „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło Zbawienie świata, pójdźmy z pokłonem”. Po odsłonięciu następuje adoracja krzyża, przez przyklęknięcie i zgodnie z miejscowym zwyczajem przez jego ucałowanie.

Święte Triduum Paschalne to trzy dni uroczystości paschalnych, które w liturgii Kościoła są obchodzone, jako jeden dzień. W tych trzech dniach celebrowane jest misterium: wywyższenia Jezusa i Jego przejścia z tego świata do Ojca. Dziś w Wielki Czwartek katolicy wspominamy ostatnią wieczerzę, kiedy to Pan Jezus ustanowił sakrament Eucharystii i Kapłaństwa, i kiedy to na znak pokory i służby umył swoim uczniom nogi.

W pierwszym czytaniu mszalnym Liturgii Wieczerzy Pańskiej, zaczerpnietym z Księgi Wyjścia czytany jest opis Paschy żydowskiej, kiedy to w w Egipcie, w rodzinach narodu wybranego spożywano baranka paschalnego. Spożywano w pośpiechu jego mięso pieczone w ogniu, chleb niekwaszony i gorzkie zioła. Krwią baranka kropiono dla ocalenia od śmierci odrzwia domów.

W drugim czytania z Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian opis ustanowienia Eucharystii, kiedy to „Pan Jezus tej nocy, kiedy był wydany wziął chleb i dzięki uczyniwszy połamał i rzekł: To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to moja pamiątkę. Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańska głosicie, aż przyjdzie.”

W Niedzielę Palmową (1 kwietnia) pomimo nienajlepszej pogody rynek w Szydłowcu, tętnił życiem, był pełen gwaru, regionalnej muzyki i radości zapowiadającą Święta Zmartwychwstania Pańskiego. Wystawcy zachęcali do zakupów oferując wiele oryginalnych produktów. Było wiele pisanek, serwetek i stroików wielkanocnych, swojskie wędliny, wiejski chleba oraz wyroby bartnicze i pszczelarskie.

Byli twórcy ludowi, artyści malarze, można więc było nabyć obrazy, rzeźby, jak również ręcznie wykonaną biżuterię. O zbliżających się Świętach Wielkanocnych przypominały piękne palmy, zarówno te zgłoszone do konkursów, jak i te oferowane do zakupu przez wystawców. Oficjalną część Kiermaszu poprzedził Hejnał Szydłowca w opracowaniu Mariana Nowaka, który został odegrany z wieży Ratusza przez muzyków z Miejskiej Orkiestry Dętej: Aleksandrę Salę, Agatę Parszewską, Katarzynę Czyż i Bartłomieja Seweryna.

Uroczystego otwarcia Jubileuszowego Kiermaszu dokonał Burmistrz Szydłowca Andrzej Jarzyński. W słowach skierowanych do zgromadzonych na szydłowieckim Rynku Burmistrz podkreślił, że ogromnie go cieszy zapoczątkowana w Szydłowcu przed 10 laty, piękna tradycja łącząca religijny wymiar Niedzieli Palowej z ludową obyczajowością. Podziękował wszystkim, którzy postanowili to preludium Wesołego Alleluja spędzić w Szydłowcu, uczestnicząc w Kiermaszu i wspólnej modlitwie. Andrzej Jarzyński powiedział, że jest dumny z tego, że jest Burmistrzem tak pięknego miasta, w którym mieszkają wspaniali ludzie. Zwrócił również uwagę na pozytywne zmiany w szydłowieckiej infrastrukturze i wspomniał o realizowanym Projekcie Kluczowym, który otwiera przed Szydłowcem wielkie możliwości. Burmistrz złożył także życzenia rodzinnych, radosnych i przepełnionych ludzką życzliwością świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W imieniu posłów i senatorów serdeczne życzenia Wielkanocne złożył Wojciech Skurkiewicz – Senator RP. Głos zabrał także Leszek Ruszczyk – Wicemarszałek Województwa Mazowieckiego, który złożył życzenia świąteczne i pogratulował dziesięcioletniej historii organizacji Kiermaszu Wielkanocnego. Wicemarszałek powiedział, że cieszą go pozytywne zmiany jak zachodzą w Szydłowcu, który stał się liderem w pozyskiwaniu pieniędzy z Unii Europejskiej i życzył wielu kolejnych sukcesów. Wśród gości, którzy przybyli do Szydłowca 1 kwietnia byli m.in.: Dariusz Bąk i Zbigniew Kuźmiuk – posłowie na Sejm RP, Rafał Rajkowski – kierownik Radomskiej Delegatury Urzędu Wojewódzkiego i Zbigniew Gołąbek – Radny Sejmiku Województwa Mazowieckiego.

Niedziela Palmowa, zwana Niedzielą Męki Pańskiej, rozpoczyna w liturgii Kościoła Wielki Tydzień czas rozpamiętywania Męki Pańskiej i bezpośredniego przygotowania do radosnych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W parafii św. Zygmunta w Szydłowcu, pierwsza część liturgii: Procesja z palmami, rozpoczyna się na Rynku Wielkim, gdzie jest corocznie organizowany Kiermasz Wielkanocny.

Wierni gromadzą się tam licznie trzymając w rękach palmy i gałązki. Kapłani w szatach liturgicznych koloru czerwonego przychdzą na to miejsce zgromadzenia. Dziś ks. kan. Adama Radzimirski pozdrowił wiernych i poprowadził krótką modlitwę. Następnie ks Witold Witasek odczytał Ewangelię opisującą wjazd Jezusa do Jerozolimy, jako Króla cichego i pokornego. Ksiądz A. Radzimirski, pobłogosławił palmy i procesyjnie z figurą Jezusa palmowego kapłani, wierni, władze miasta wraz z przybyłymi gośćmi, wyruszyli procesyjnie z Rynku Wielkiego, do kościoła farnego św. Zygmunta. Procesję otwierali ministranci z krzyżem, strażacy i strzelcy ciągnęli wózek z figurą Jezusa na osiołku.

Procesja palmowa jest tak jak dawniej tak i dziś wezwaniem do uznania w Jezusie Chrystusie Króla i Pana, w którego ręce Bóg złożył pokój i zbawienie narodów świata.