Tagi: ,

Nawracajmy się, słuchając Pana

W Środę Popielcową, 9 marca, rozpoczyna się 40-dniowe przygotowanie do przeżywania tajemnicy Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa. Kościół zachęca wiernych do zgłębiania Słowa Bożego, podkreślając, że nawrócenie dokonuje się poprzez słuchanie Pana. Benedykt XVI zwraca uwagę na chrzcielny charakter Wielkiego Postu i tradycyjne praktyki postu, jałmużny i modlitwy, które uczą żyć radykalną miłością Chrystusa.

„Wielki Post, który prowadzi nas do świętowania Wielkiej Nocy, jest dla Kościoła drogocennym i ważnym okresem liturgicznym” – podkreśla w orędziu na Wielki Post papież Benedykt XVI. Zachęca, by był on „przeżywany z należnym zaangażowaniem”.

Okres Wielkiego Postu, czyli czterdziestodniowego przygotowania do przeżycia misterium paschalnego Chrystusa, ma podwójny charakter: chrzcielny i pokutny. Papież zwraca uwagę, że Kościół od zawsze łączy Wigilię Paschalną z celebracją chrztu. „Nasze zanurzenie w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa przez Sakrament Chrztu każdego dnia nas pobudza, by uwolnić nasze serce od ciężaru rzeczy materialnych, od egoistycznego przywiązania do «ziemi», które nas zubaża i które przeszkadza nam w byciu dyspozycyjnymi i otwartymi na Boga i na bliźniego” – pisze Benedykt XVI. Papież podkreśla też wagę chrztu udzielanego w dzieciństwie, bo ukazuje on, że chodzi o dar Boga – nikt poprzez własne siły nie zasługuje na życie wieczne. Pisze także o szczególnym spotkaniu z Chrystusem, które wówczas następuje. „Chrzest nie jest więc rytem z przeszłości” – podkreśla Ojciec Święty.


Tagi: ,

Wielki Tydzień w Kościele rzymskokatolickim

Okres Wielkiego Tygodnia i przypadające w tym tygodniu Triduum Paschalne to dla chrześcijan najświętszy czas w roku. Od obchodzonej Niedzieli Palmowej do Niedzieli Zmartwychwstania Kościół wspomina najważniejsze wydarzenia w historii zbawienia: ustanowienie Eucharystii, mękę i śmierć Chrystusa oraz Jego zmartwychwstanie.

Wielki Tydzień w Kościele katolickim

Wielki Tydzień, który bezpośrednio poprzedza Wielkanoc, wykształcał się w liturgii stopniowo. Początkowo sam post przed Świętami Zmartwychwstania trwał zaledwie 3 dni. Z czasem wprowadzono okres 40-dniowego postu i wyróżniono Wielki Tydzień.


Tagi: ,

Liturgia na cześć Męki Pańskiej

W Wielki Piątek w Kościele Katolickim, zgodnie ze starodawną tradycją, nie sprawuje się Eucharystii, a jedynie liturgię Męki Pańskiej. Składa się ona z czterech części: Liturgii Słowa, adoracji krzyża, Komunii i procesji z Najświętszym Sakramentem do Grobu Pańskiego. W szydłowieckiej farze, nabożeństwo wielkopiątkowe rozpoczęło się o godz. 17. Bezpośrednio przed nim odprawiano ostatnie w tym Wielkim Poście nabożeństwo Drogi Krzyżowej. Liturgii przewodniczył ks. Krzysztof Nowosielski.

W czasie Liturgii Słowa odczytano ewangeliczny opis Męki Pańskiej, zanoszono także modlitwy za wszystkie stany Kościoła, za katechumenów, o jedność chrześcijan, za niewierzących w Chrystusa, za niewierzących w Boga, za rządzących państwami, za strapionych i cierpiących. Następnie ks. K. Nowosielski, wygłosił kazanie pasyjne, w którym wskazywał na znaczenie w życiu chrześcijanina krzyża Chrystusowego i modlitwy do Boga. Bez czci krzyża i bez modlitwy, nie ma wierności Chrystusowi i wypełnienia Jego woli.

Wielkopiątkowa liturgia Kościoła, zgromadziła bardzo wielu wiernych, którzy dla uczczenia śmierci Pańskiej, przez pocałunek oddali cześć krucyfiksowi. Licznie składano ofiary na utrzymanie Bożego Grobu w Jerozolimie. Po zakończeniu adoracji Krzyża, kapłani i szafarz nadzwyczajny rozdawali wiernym Komunię świętą. Najświętszy Sakrament nakryty welonem, przy śpiewie pieśni o Męce Pańskiej, procesyjnie przeniesiono do Groby Pańskiego, gdzie wystawiono Go do adoracji wiernych. Potrwa ona do nocy Wigilii Paschalnej. Ołtarz w Wielki Piątek i Wielką Sobotę pozostaje pusty, bez krzyża, świec i obrusa. Puste jest także Tabernakuulum. W Wielki Piątek, w kościele przyklęka się przed krzyżem.


Tagi: ,

Środa Popielcowa

Środa Popielcowa to dzień, który rozpoczyna w Kościele katolickim okres Wielkiego Postu czyli czterdziestodniowej pokuty. Ma pobudzić katolików do podjęcia zdecydowanej drogi osobistej odnowy i nawrócenia. Liczba 40 stanowi w Piśmie Świętym wyraz pewnej dłuższej całości, czasu przeznaczonego na jakieś konkretne zadanie człowieka lub zbawcze działanie Boga. W Wielkim Poście Kościół odczytuje i przeżywa nie tylko czterdzieści dni spędzonych przez Jezusa na pustyni na modlitwie i poście przed rozpoczęciem Jego publicznej misji, ale i trzy inne wielkie wydarzenia biblijne: czterdzieści dni powszechnego potopu, po których Bóg zawarł przymierze z Noem; czterdzieści lat pielgrzymowania Izraela po pustyni ku ziemi obiecanej; czterdzieści dni przebywania Mojżesza na Górze Synaj, gdzie otrzymał on od Jahwe Tablice Prawa.

Okresy i dni pokuty są w Kościele katolickim specjalnym czasem ćwiczeń duchowych, liturgii pokutnej, pielgrzymek o charakterze pokutnym, dobrowolnych wyrzeczeń, jak post i jałmużna, braterskiego dzielenia się z innymi, m.in. poprzez inicjowanie dzieł charytatywnych i misyjnych. Z liturgii znika radosne "Alleluja" i "Chwała na wysokości Bogu", a kolorem szat liturgicznych staje się fiolet. Istotą pozostaje przygotowanie wspólnoty wiernych do największego święta chrześcijan, jakim jest Wielkanoc. Wielki Post jest także okresem przygotowania katechumenów do chrztu. Każda niedziela wprowadzała w kolejne tajemnice wiary, a na Wielkanoc podczas Wigilii Paschalnej udzielany jest sam chrzest. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa przygotowanie do świąt Zmartwychwstania trwało tylko czterdzieści godzin. W późniejszym czasie przygotowania zabierały cały tydzień, aż wreszcie ok. V w. czas ten wydłużył się. Po raz pierwszy o poście trwającym czterdzieści dni wspomina św. Atanazy z Aleksandrii w liście pasterskim z okazji Wielkanocy z 334 r. Tradycyjnemu obrzędowi posypania głów popiołem towarzyszą w Środę Popielcową słowa: "Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz" albo "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię". Sam zwyczaj posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty znany jest w wielu kulturach i tradycjach. Znajdujemy go zarówno w starożytnym Egipcie i Grecji, jak i u plemion indiańskich oraz oczywiście na kartach Biblii, np. w Księdze Jonasza czy Joela. Liturgiczna adaptacja tego zwyczaju pojawia się jednak dopiero w VIII w. Pierwsze świadectwa o święceniu popiołu pochodzą z X w. W następnym wieku papież Urban II wprowadził ten zwyczaj jako obowiązujący w całym Kościele. Z tego też czasu pochodzi zwyczaj, że popiół do posypywania głów wiernych pochodził z palm poświęconych w Niedzielę Palmową poprzedzającego roku.


Tagi: ,

Świętokrzyskie sanktuarium narodu

Relikwie Krzyża Chrystusowego otoczone pietyzmem wiernych w Sanktuarium na Świętym Krzyżu nieopodal Kielc, wpisały się w polską historię, świadcząc o jej ponad tysiącletnim zakorzenieniu w Misterium Chrystusa. Świadomość tego faktu, była bliska tym którzy w Wielki Piątek rozważali Mękę Pańską w czasie drogi krzyżowej, która wiodła starodawnym szlakiem pielgrzymim z Nowej Słupi i adorowali drzewo Krzyża w czasie wielkopiątkowej liturgii.

W polskiej tradycji Wielki Piątek to dzień postu i rozpamiętywania męki Zbawiciela. W kościele katolickim zgodnie z tradycja sięgającą bardzo dawnych wieków, w Wielki Piątek nie sprawuje się Eucharystii. Celebrowane jest jedynie nabożeństwo Męki Pańskiej, w czasie którego rozważane są Słowa Pisma Świętego, mówiące o Męce Zbawiciela, adorowany Krzyż, udzielana Komunia Święta; a na koniec Najświętszy Sakrament przenoszony jest do Grobu.

W liczącym ponad tysiąc lat, najstarszym polskim sanktuarium na Świętym Krzyżu, przechowywane jest kilka cząstek Krzyża Chrystusowego. W Wielki Piątek 18 kwietnia w świętokrzyskiej bazylice Trójcy Świętej ordynariusz diecezji sandomierskiej ks. bp Krzysztof Nitkiewicz o godz. 15, przewodniczył wielkopiątkowej liturgii. Wcześniej poprowadził drogę krzyżową, która po raz dziewiąty przemierzyła królewski szlak z Nowej Słupi do sanktuarium świętokrzyskiego. Rozważania pasyjne o tematyce zaczerpniętej z tekstów ewangelicznych i nawiązujące do realiów życia codziennego przygotował oblat o. Krzysztof Jamrozy. Krzyż od stacji do stacji nieśli przedstawiciele różnych stanów i zawodów.


Liturgia Wielkiego Piątku w Kościele

Dziś Kościół rozważa dziś mękę i śmierć Jezusa, który przyjął ją jako wyraz bezwarunkowego oddania siebie i swego przesłania Ojcu. Przyjął ją, pozwolił przelać swoją krew. Przyjął wraz z przemocą i odrzuceniem Jego osoby przez ludzi aby objawić oblicze Boga Miłosiernego. Liturgia Wielkiego Piątku, czci to zbawcze Misterium.

Kościelna Liturgia Wielkiego Piątku Męki Pańskiej, składa się z czterech części: Liturgii słowa, adoracji Krzyża, Komunii i przeniesienia Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego. Na samym początku Liturgii kapłan udał się do ołtarza i po oddaniu mu czci upadł na twarz.

Razem z kapłanem wszyscy zebrani modlili się przez chwilę w ciszy. Odczytana została dziś Ewangelia św. Jana z opisem Męki Pańskiej oraz rozbudowana jest modlitwa powszechna. W centralnej części Liturgii, której przewodniczył ks. Andrzej Kania, odbyła się adoracja Krzyża świętego. Przez pocałunek kapłani i wierni obecni w farze św. Zygmunta oddawali cześć Krzyżowi Chrystusa. Po obrzędzie Komunii świętej na zakończenie Liturgii kapłani przenieśli Najświętszy Sakrament, do Grobu Pańskiego przygotowanego w Kaplicy Szydłowieckich. Po Liturgii na Część Męki Pańskiej odśpiewano trzy części Gorzkich Żali i rozpoczęła się adoracja Najświętszego Sakramentu wystawionego w Grobie Pańskim, która będzie trwała do godz. 12 w nocy.