Szydłowiec to wyróżniające się miejscowość, jedna z piękniejszych wśród małych miast Mazowsza. Ostatnio w mediach można zobaczyć obrazy rekordowego tutaj w skali kraju bezrobocia, czy też widoki bezpańskich psów i zaangażowanych w przeciwdziałanie psiej bezdomności opiekunów. Warto jednak spojrzeć na Szydłowiec przez pryzmat jego urody, to daje wielki przypływ energii, do przezwyciężania tych trudności. Kłopoty miasta i powiatu, mają swe przyczyny w zaszłościach, ale i w kosmopolitycznych tendencjach marginalizacji "powiatowej Polski", na rzecz dynamicznego rozwoju wielkich miast. To skazuje małe miasta, miasteczka i wsie na stagnację, zerwanie więzów społecznych i utratę ich kulturowej roli.

Szydłowiec położony w południowej części Mazowsza, u podnóża Gór Świętokrzyskich, w otoczeniu lasów. Najpiękniejszy jest wtedy, gdy tak jak w Święta, przyciąga znów do siebie tych, którzy na co dzień mieszkają daleko od jego rodzinnych zakątków. Nabiera wtedy życia, młodości i wigoru. Po świętach odjeżdźają ci którzy przyjechali do swych rodzin. Wracają codzienne sprawy, problem bezrobocia, nisko płatnej pracy, czy rozłąki.

W mieście trwają aktualnie prace renowacyjne przy niektórych szydłowieckich zabytkach. Inne czekają jeszcze na swoją kolejkę. Obiektywem na krótkim spacerze, w świątecznym słońcu zrobiliśmy kilka zdjęć.. Być może komuś te zdjęcia się spodobają, ale główny cel to: utrwalić tę piękną chwilę, która nieustannie się zmienia, mając nadzieję że przekaże tym którzy ją oglądają utrwaloną na fotografii, zachętę do pokochania Szydłowca na nowo. To szansa która wciąż jest przed nami i tak wiele od niej zależy.

Początek i koniec przeszłość i przyszłość spotykają się i spełnią w Zmartwychwstaniu Chrystusa. Jezus umarł, ale żyje. Nasz czas płynie pomiędzy Zmartwychwstaniem Chrystusa, a Jego ponownym przyjściem w chwale. Uroczystość Zmartwychwstania jest tak wielkim świętem, że w Kościele katolickim jest ona obchodzona przez osiem uroczystych dni.

Rozpoczyna je Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego a kończy druga niedziela wielkanocna, obchodzona obecnie w Kościele, jako Niedziela Miłosierdzia Bożego. Poniedziałek wielkanocny drugi dzień Oktawy, to dzień świąteczny w polskim zwyczaju, kojarzony z lanym poniedziałkiem.

W liturgii Kościoła rozważamy w tym dniu: podstawowe wydarzenie, na którym opiera się nasza wiara: fakt Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Umarł On i odpokutowała za nasze grzechy, aby nas uczynić nowym stworzeniem. Jezus Zmartwychwstały stwarza w nas nowe serce, w którym płonie i świeci Jego słowo. Otwiera nam oczy, jak uczniom w drodze do Emaus. Prowadzi nas i towarzyszy nam w naszej życiowej drodze. Ewangelia dnia pokazuje nam dwie postawy wobec faktu Zmartwychwstania: jasną i ciemną. Postawę wiary i czci oraz postawę niewiary i kłamstwa. Pierwsza to postawa niewiast, które przyszły do grobu, zastały anioła, który do nich przemówił. A kiedy wracały od pustego grobu ujrzały Jezusa, który pozdrowił je słowami Witajcie. „One zaś zbliżyły się do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. Druga to postawa „arcykapłanów” i „starszych”, którzy po śmierci Chrystusa dalej Go nienawidzą, w głębi duszy czują przed Nim lęk. Prowadzi to ich do niewiary i zakłamania. „Dali żołnierzom sporo pieniędzy, aby rozpowiadali, że kiedy oni zamiast czuwać przy grobie spali: „Jego uczniowie przyszli w nocy i wykradli Go”.