W Domu Rzemiosła na ulicy 1-Maja, 2 marca doszło do spotkania przedstawicieli władz Cechu Rzemieślniczego „Rzemiosł Różnych” z zarządem i radą Spółdzielni Rzemieślniczej. Przedstawiciele dwóch szydłowieckich organizacji rzemieślniczych omówili kwestie związane ze współdziałaniem na rzecz środowiska rzemieślniczego w Szydłowcu i powiecie. W tym celu podjęto decyzję o powołaniu zespołu koordynującego działania obu organizacji.. Zdaniem biorących udział w spotkaniu wspólne działanie może przyczynić się do podniesienia prestiżu środowiska i skuteczniejszego zabiegania o sprawy rzemieślników, kupców i przedsiębiorców. msk

W końcu lutego Barbara Tornquist-Plewa, profesor uniwersytetu w Lund (Szwecja) przy okazji rodzinnych odwiedzin w Szydłowcu, spotkała się z dziećmi Publicznej Szkoły Podstawowej Nr 2 i z młodzieżą Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych Nr 2. Po zakończonej pogadance dotyczącej pamięci o zagładzie Żydów szydłowieckich poprosiłam prelegentkę, by krótko poinformowała czytelników „Domu na Skale” o jednym z tematów jej pracy naukowej, związanym właśnie z naszym miastem, jego historią i mieszkańcami.

Barbara Tornquist-Plewa powiedziała: „Razem z kolegami historykami z paru uniwersytetów ze Szwecji, Danii, Niemiec i Włoch prowadzę badania w ramach międzynarodowego projektu naukowego pod tytułem „Holokaust w kulturze historycznej Europy”. Każdy z członków naszej grupy badawczej analizuje pamięć o zagładzie w innym kraju Europy. Piszemy między innymi o Niemczech, Austrii, Włoszech, Węgrzech, Rumunii, Ukrainie, Rosji, Danii, Norwegii i Szwecji. Moim zadaniem jest analiza pamięci o holokauście w Polsce, która w tematyce projektu jest krajem bardzo ważnym, bo właśnie w obozach zagłady na ziemiach okupowanej Polski hitlerowcy zamordowali większość Żydów europejskich, w tym 3 miliony Żydów polskich. Polacy byli więc w dużym stopniu świadkami zagłady. Zagłada lub jej początek dokonywały się w dziesiątkach polskich miast i miasteczek. O gettach dużych miast sporo już napisano, jest również trochę prac (napisanych za granicą) na temat jak pamięć o zagładzie Żydów przekazywano w polskich podręcznikach, literaturze, filmie i muzeach. Ale nie ma, oprócz kilku wyjątków, prac o tym co stało się z pamięcią o Żydach i ich zagładzie w małych polskich miasteczkach, tzw. „sztetł” (co w języku jidisz oznacza właśnie małe miasteczko). Szydłowiec był właśnie takim sztetł przed wojną. Około 75% jego mieszkańców stanowili Żydzi. W czasie okupacji hitlerowskiej stworzono tu tzw. otwarte getto, w którym w 1942 było około 16 tysięcy Żydów. We wrześniu tego samego roku wywieziono ich do Treblinki i zagazowano na śmierć. Następnie hitlerowcom udało się zgromadzić w Szydłowcu jeszcze parę tysięcy Żydów z okolic, tym razem w getcie zamkniętym. Ich również wywieziono do obozów zagłady w styczniu 1943 roku. Ludność, która przez parę wieków stanowiła o życiu ekonomicznym i kulturalnym Szydłowca zniknęła na zawsze. Co po nich zostało? Jak kształtowała się o nich pamięć? Szukam odpowiedzi na to pytanie analizując różne sfery życia, w których może wyrazić się pamięć miasta, a więc np. ikonosferę tzn. budynki, nazwy ulic, pomniki itp. Mówi to o tym, co mieszkańcy miasta i jego władze chcieli zachować w pamięci zbiorowej lokalnej społeczności, a co chcieli zapomnieć. Interesuje mnie obchodzenie rocznic i upamiętnianie wydarzeń z czasów drugiej wojny światowej i miejsca Żydów w tym upamiętnianiu. Analizuję również prace historyczne o Szydłowcu zwracając szczególną uwagę na ilość miejsca poświęconego w nich Żydom (a, okazuje się, że w pracach wydanych przed rokiem 1995 traktuje się ich zupełnie marginalnie i Szydłowiec nie jawi się w nich jako dawny sztetł). Badam wreszcie jak pamięć o Żydach i zagładzie była przekazywana z pokolenia na pokolenie w szydłowieckich rodzinach. O czym mówiono, a o czym milczano. Dlatego właśnie chciałam się spotkać z dziećmi i młodzieżą z Szydłowca, żeby dowiedzieć się co wiedzą o tym dużym rozdziale w historii Szydłowca, a okazuje się, że nadal wiedzą niewiele. Przypadkowy przyjezdny odwiedzając Szydłowiec nie ma dużej możliwości by się dowiedzieć, że było to kiedyś miasteczko żydowskie, którego większość mieszkańców zginęła tragicznie. Nie ma znaków informujących o pamiątkach pożydowskich, ani o miejscach egzekucji, a przecież na cmentarzu żydowskim, którego nędzne resztki znajdują się jeszcze w Szydłowcu, pochowano w grobach zbiorowych parę setek rozstrzelanych tu ma miejscu Żydów. Kto dzisiaj o tym pamięta? Moja praca jest więc o pamięci o holokauście, a właściwie, jeszcze więcej o niepamięci i jej przyczynach.”

Na sesji rady Miasta 28 lutego, radni przyjęli uchwałę o podziale sołectwa Wola Korzeniowa i utworzeniu nowego sołectwa Barak. Równocześnie radni uchwalili status sołectwa, który wcześniej był skonsultowany z mieszkańcami Baraku. Wszyscy radni byli przychylni powołaniu nowej jednostki pomocniczej. Na sesji dyskutowano nad wzorcowym statusem dla sołectw, zgodnym z przepisami unijnymi. Po uprawomocnieniu się uchwały o nowym sołectwie i opublikowaniu jej w Dzienniku Urzędowym województwa mazowieckiego, w przeciągu 30 dni przeprowadzone zostaną wybory sołtysa i rady sołeckiej. Kadencje sołtysów kończą się 2007 roku. A.Sz.W

Ojciec Święty podczas rozważań na Anioł Pański (26. 02. 2006) przypomniał, że okres Wielkiego Postu to czas wewnętrznej odnowy, aby na nowo odnalaźć sens życia w Jezusie Chrystusie. W środę obrzędem posypania popiołem i pokutnym postem rozpocznie się okres Wielkiego Postu.

Ewangelia św. Marka, która stanowi przewodni wątek niedzielnych celebracji tego roku liturgicznego, przynosi drogę katechumenalną, która prowadzi ucznia do uznania w Jezusie Syna Bożego. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności dzisiejszy fragment dotyczy tematu postu: jak wiecie, w najbliższą środę obrzędem posypania popiołem i pokutnym postem rozpocznie się okres Wielkiego Postu. Karta Ewangelii wydaje się więc szczególnie stosowna. Opowiada ona bowiem, że kiedy Jezus siedział przy stole w domu Lewiego, celnika, faryzeusze i uczniowie Jana Chrzciciela pytają, dlaczego Jego uczniowie nie poszczą jak oni. Jezus odpowiada, że zaproszeni na gody nie mogą pościć, kiedy jest z nimi pan młody; będą pościć, kiedy zabiorą im pana młodego (por. Mk 2, 18-20). Mówiąc to, Chrystus ujawnia swoją tożsamość Mesjasza, Oblubieńca Izraela, który przybył na gody ze swoim ludem. Ci, którzy rozpoznają Go i przyjmują, weselą się. Musi On jednak zostać odrzucony i zabity właśnie przez swoich: w tym momencie, w czasie Jego męki i Jego śmierci, nadejdzie godzina żałoby i postu. Jak powiedziałem, epizod ewangeliczny zapowiada znaczenie Wielkiego Postu. Jako całość stanowi on bowiem wielką pamiątkę męki Pańskiej, w przygotowaniu do Paschy Zmartwychwstania. W okresie tym powstrzymujemy się od śpiewania alleluja i zachęceni jesteśmy do praktyki odpowiednich form pokutnych wyrzeczeń. Do czasu Wielkiego Postu nie należy podchodzić w "starym" duchu, jak gdyby to była ciężka i męcząca powinność, lecz z duchem nowym tego, kto odnalazł w Jezusie i w Jego paschalnej tajemnicy sens życia i widzi, że wszystko już powinno odnosić się do Niego. Taka była postawa apostoła Pawła, który twierdził, iż wszystko zostawił za sobą, aby móc poznać Chrystusa, "zarówno moc Jego zmartwychwstania, jak i udział w Jego cierpieniach, w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, dojdzie jakoś do pełnego powstania z martwych" (Fil 3,10-11). Na drodze Wielkiego Postu niechaj przewodniczką i nauczycielką będzie dla nas Najświętsza Maryja, która, kiedy Jezus ruszył z determinacją ku Jerozolimie, aby tam znieść Mękę, poszła za Nim z całkowitą wiarą. Niczym "nowy bukłak" przyjęła "młode wino" przyniesione przez Syna na mesjańskie gody (por. Mk 2, 22). I tak ową łaskę, o którą Ona sama, wiedziona instynktem Matki, prosiła dla nowożeńców z Kany, otrzymała jako pierwsza pod Krzyżem, gdy wytrysnęła z przebitego Serca Syna, wcielenia Bożej miłości do świata (por. Deus caritas est, 13-15).

Na samochodach, torbach czy ubraniach zaczęły się pojawiać nalepki z nieco zmodyfikowaną flagą Unii Europejskiej. Żółte gwiazdy na niebieskim tle nie tworzą rysunku koła, ale ryby - symbolu chrześcijaństwa. Poniżej jest napis: "Europa dla Chrystusa". Inicjatorami akcji pod tym hasłem, wspieranej przez Kirche in Not - to młode wiedeńskie małżeństwo. e-kai

Embrion ludzki ma takie same prawa, jak człowiek dorosły - powiedział Benedykt XVI. Papież spotkał się w Watykanie z uczestnikami międzynarodowego kongresu na temat embrionów, zorganizowanego przez Papieską Akademię Życia.

Kongres zajmuje się etycznymi implikacjami sztucznego zapłodnienia, a szczególnie implantacji embrionów. - Chociaż w Piśmie Świętym trudno było znaleźć wskazania przydatne w tej dziedzinie nie brakuje w nim przykładów podziwu dla rodzącego się życia - podkreślił Benedykt XVI.

W poniedziałek, 27 lutego br., zwierzchnik Sił Zbrojnych prezydent RP Lech Kaczyński awansował gen. dyw. dr. Franciszka Gągora do stopnia generała broni oraz mianował go szefem Sztabu Generalnego WP. W uroczystości mianowania udział wzięli m.in.: premier RP Kazimierz Marcinkiewicz, minister ON Radosław Sikorski, przewodniczący Sejmowej Komisji Obrony Bogdan Zdrojewski, szef kancelarii prezydenta Andrzej Urbański, kierownictwo MON, dowódcy rodzajów Sił Zbrojnych oraz przedstawiciele władz kościelnych.

Gen. broni Franciszek GĄGOR urodził się w roku 1951. W 1973 roku ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. Ponadto jest absolwentem filologii angielskiej Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, a także doktorem nauk wojskowych (1998). Ukończył również Podyplomowe Studia Strategiczno-Operacyjne na Uniwersytecie Obrony w Waszyngtonie (2001-2002). Podczas długoletniej kariery wojskowej pełnił służbę na wielu odpowiedzialnych stanowiskach. W latach 1973-1978 był dowódcą plutonu i kompanii, a w latach 1978-1988 pracował jako wykładowca w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. Od roku 1992 był szefem Oddziału Misji Pokojowych Sztabu Generalnego WP, potem, w latach 1994-1996 - szefem Oddziału Misji Pokojowych w Zarządzie Wojskowych Spraw Zagranicznych, a następnie, w latach 1996-1999, dyrektorem Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych MON. W okresie 1999-2002 pełnił funkcję szefa Generalnego Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego WP. Od stycznia 2004 był polskim przedstawicielem wojskowym przy Komitetach Wojskowych NATO i UE w Brukseli. Posiada bardzo duże doświadczenie zdobyte podczas operacji kryzysowych. W latach 1976-1977 był starszym oficerem operacyjnym podczas misji UNEF II (United Nations Emergency Force) w Egipcie. W roku 1985 objął stanowisko szefa pionu operacyjnego Polskiego Kontyngentu Wojskowego w UNDOF (United Nations Disengeagemt Observer Force), w Syrii i Izraelu, a w roku 1989 - zastępcy szefa logistyki operacji UNDOF. W czasie operacji wojskowej w Zatoce (1991) pełnił funkcję zastępcy dowódcy polskiego kontyngentu w siłach międzynarodowych, a w roku 1992 powierzono mu stanowisko zastępcy dowódcy sektora w misji UNIKOM (United Nations Iraq-Kuwait Obserwation Mission) w Kuwejcie. Jako pierwszy Polak w roku 2003.wygrał konkurs na stanowisko dowódcy misji ONZ UNIKOM Był również dowódcą misji UNDOF na Wzgórzach Golan w latach 2003-2004.Wielokrotnie reprezentował resort obrony RP w międzynarodowych rokowaniach, dotyczących kontroli zbrojeń, rozbrojenia i środków budowy zaufania.Żonaty, ma dwoje dzieci.Biegle posługuje się językiem angielskim, a ponadto zna język rosyjski i francuski.