11 grudnia w Tygodniku Szydłowieckim ukazał się artykuł pt.„Chybiona edukacja” z podtytułem, „Kto produkuje bezrobotnych?”. Autor, Marek Barański oskarża w nim władze powiatowe, dyrektorów lokalnych szkół ponadgimnazjalnych, a przede wszystkim jakieś kuriozalne lobby nauczycieli przedmiotów humanistycznych o produkcję bezrobotnych w szydłowieckich placówkach oświatowych. Szanowny Panie! Artykuł Pana przede wszystkim nie jest trafiony w czasie. Trzeba było zainteresować się ofertą kształceniową szydłowieckich szkół wiosną 2006 roku i zauważyć ogromną gamę zawodów proponowanych przez ZSP Nr2 popartą współpracą z Centrum Kształcenia Praktycznego. Były to specjalności: stolarz, ślusarz, mechanik – monter maszyn i urządzeń, operator obrabiarek skrawających, monter – elektronik, elektromechanik, a ponadto sprzedawca, kucharz i wiele innych w systemie tzw. klas wielozawodowych. Oprócz tego ZSP Nr2 zapraszał młodzież do techników: elektronicznego, drzewnego, ekonomicznego i rolniczego (specjalność: żywienie) oraz do klas liceum ogólnokształcącego. Licea profilowane, wprowadzone w reformie szkolnictwa, wcale w ofercie nie występowały. Zawody mechaniczne, o których Pan pisze jako o poszukiwanych, nie cieszyły się wzięciem. Można to sprawdzić w dokumentach komisji rekrutacyjnej. Bardzo, więc rozmija się Pan z prawdą pisząc, że tylko „oficjalnym powodem jest brak chętnych”. Nie można nikogo zmusić do podjęcia nauki w szkole zawodowej żadnej specjalności, a mimo to w roku szkolnym 2006/07 utworzono dwie pierwsze klasy stolarskie, jedną klasę wielozawodową, jedną o specjalności sprzedawca/kucharz dwie klasy technikalne (elektroniczną i rolniczą) oraz dwie klasy licealne. Gdzie widzi Pan wyniki działania „humanistycznego lobby”? W jednym tylko można się z Panem zgodzić – nie było w ofercie ZSP zawodów budowlanych, ale nie, dlatego, że poloniści, angliści, historycy, czy inni humaniści nie chcą uczyć budowlańców. Uzasadnienie jest bardzo prozaiczne. Nie ma ani kadry, ani zaplecza szkoleniowego do nauczania w takich zawodach. Szkoła jednak rozważa to zagadnienie i potrzebuje czasu i środków by podjąć takie wyzwanie. Działania w kierunku uatrakcyjniania oferty bywają kosztowne i niestety z powodów finansowych kończą się czasem fiaskiem, czego przykładem jest specjalność mechanik samochodowy. Kierunek, mimo zainteresowania zamknięto, ponieważ Kuratorium zarzuciło brak wystarczającej bazy dydaktycznej. Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych Nr2 w swej historii wiele lat nosił nazwę Zespołu Szkół Zawodowych i tej tradycji chce się trzymać. Nie ucieka od kształcenia zawodowego także, dlatego, że wyniki nauczania uzyskiwane przez sporą grupę młodzieży gimnazjalnej dobiegają od poziomu wymaganego w liceach ogólnokształcących. Ta młodzież powinna znaleźć swoje miejsce w systemie szkolnictwa i tylko trzeba jej i jej rodzicom pomóc sobie to uświadomić. Pisałam o tym problemie we wrześniowym numerze „Domu na Skale”. Druga szydłowiecka szkoła ponadgimnazjalna to tradycyjnie Liceum im. H. Sienkiewicza. Trudno chyba wymagać od tej placówki by po latach pomyślnej działalności zaczęła przekształcać się w szkołę zawodową, zresztą próby wprowadzania liceum profilowanego nie przyniosły pozytywnych rezultatów kształceniowych.
Oczywiście, że nam nauczycielom, jak wszystkim, zależy na pracy i dlatego co roku wkładamy mnóstwo energii w promocję szkół i szeroko prowadzoną rekrutację. Chcemy by kształciła się tu młodzież ze wszystkich gimnazjów powiatu szydłowieckiego i potrzebujemy rozwiązania problemu sprawnego dojazdu młodzieży do Szydlowca. Chcemy by szydłowieccy gimnazjaliści wybierali tutejsze szkoły, bo są to placówki dobre i bezpieczne. Jeśli ktoś tego nie widzi, to chyba tylko, dlatego, że nie chce i szuka tzw. dziury w całym, albo jest klasycznym potwierdzeniem powiedzenia „cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie, co posiadacie”. JP-D
Jak może się czuć matka, kiedy zatrzymują jej syna i wyrzucają z domu jak psa - mówi w rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w Polsce Zofia Rejczak, matka Jana Rejczaka, byłego członka Prymasowskiej Rady Społecznej, a obecnie przewodniczącego Klubu Inteligencji Katolickiej w Radomiu, który był internowany 13 grudnia 1981 roku.
Weszli przez okno, potłukli szyby, bo nie wpuściłam ich do domu przez drzwi - wspomina wydarzenia sprzed 25 lat Zofia Rejczak. - Zaczęli mnie wyzywać, opryskali mnie jakimś gazem, cały przełyk mi poparzyli, przez wiele lat miałam z tym problemy zdrowotne - dodaje.
Jan Rejczak przypomina, że wyciągnięto go z mieszkania na łańcuchu. - Znalazłem się w samochodzie wśród uzbrojonych cywili, którzy wyzywali mnie. Następnie odwieziono mnie do aresztu na Tybla, widziałem innych działaczy solidarnościwoych, których również zatrzymano. Po kilku dniach gdzieś nas wywieziono skutych w kajdanki - wspomina. Dopiero poźniej dowiedział się, że był internowany w Kielcach. Do domu wrócił po Wielkanocy.
25 lat temu, 13 grudnia 1981 roku, Rada Państwa wprowadziła w Polsce stan wojenny. Było to posunięcie ówczesnych komunistycznych władz zależnych od decydentów w Moskwie, które miało stłumić solidarnościowy ruch społeczny. Stan Wojenny oznaczał przede wszystkim ograniczenia swobód obywatelskich, a także represje i liczne internowania opozycyjnych działaczy.
Z okazji 25. rocznicy wprowadzenia Stanu Wojennego przy pomniku Ludzi Skrzywdzonych u zbiegu ulic Żeromskiego i 25 czerwca odbędzie się 13 grudnia o godzinie 12.00 uroczystość wzmurowania tablicy upamiętniącej tamte wydarzenia.
rm/radio plus
W obchodach wmurowania tablicy pamiatkowej weżmie udział delegacja powiatu szydłowieckiego, wraz z przedstawicielami TKK Solidarność z Szydłowca.
Jednym z najboleśniejszych problemów społecznych jest bezrobocie. Dotknęło ono miliony polskich rodzin. Liczba bezrobotnych w końcu listopada 2006 wyniosła blisko 2 miliony 300 tys. osób. Pewnym znakiem nadziei na poprawę tego stanu jest to, że od początku roku liczba ta spadła o prawie pół miliona. W okresie totalitarnych rządów też byli ludzie bez pracy, ale zjawisko bezrobocia w powszechnym odczuciu nie było tak dotkliwe i masowe. Dziś coraz mniej Polaków zna z własnego doświadczenia prawdę o „ukrytym bezrobociu” i głodowych zarobkach w PRL-u. To one doprowadzały do dramatycznych protestów robotniczych w Poznaniu, na Wybrzeżu, także w Radomiu. Jutro przeżyjemy 25 rocznicę wprowadzenia stanu wojennego. „Solidarność”, do której w 1981 roku włączyło się 10 milionów ludzi pracy, była szansą na pokojowe i ewolucyjne naprawienie Polski i jej gospodarki. Komuniści przestraszyli się jednak woli narodu i w miejsce dialogu społecznego na ulice i do zakładów pracy wprowadzili wojsko i czołgi. Tysiące ludzi aresztowano, były ofiary śmiertelne. Przez kolejne 10 lat rządzący doprowadzili ojczyznę do zapaści i ruiny. Zburzyć jest łatwo, odbudować znacznie trudniej. Dziś - efektem tamtej zbrodniczej działalność i bezprawia, jest pazerność wielu prywatnych pracodawców, często zwykłych hochsztaplerów i ogrom bezrobocia, z którym tak mozolnie walczą niektóre regiony, także Ziemia Radomska.
Jan Rejczak
Miłośnicy broni dawnej i fechtunku z klubu „ Gryf”, działającego przy Gminnym Ośrodku Kultury w Chlewiskach, spotkali się w niedzielę 10 grudnia na modlitwie w farze św. Zygmunta. Mszę świętą celebrował ks. Dariusz Maciejczyk. Rycerze z „Gryfa”, w czasie modlitwy wspominali swego patrona Mikołaja Szydłowieckiego
i polecali Bogu działania szydłowieckiego klubu rycerskiego.
Ubrani w stroje z epoki i akcesoria rycerskie, stanęli przy ołtarzu, zaś przy nagrobku Mikołaja Szydłowieckiego honorowa straż zaciągnął poczet z proporcem klubu.
Po zakończeniu uroczystości Piotr Czyż rzecznik klubu, powiedział, że członkowie klubu chcą corocznie modlić się we wspomnienie św. Mikołaja, patrona Mikołaja Szydłowieckiego, swoimi działaniami nawiązywać chcą, bowiem do tradycji rycerskich, które uosabiał Mikołaj Szydłowiecki. Niestety mówił Piotr Czyż, nie jest znana dokładna data urodzin i śmierci, Mikołaja Szydłowieckiego, dlatego postanowiliśmy czcić jego pamięć w dniu imienin.
Marian Wesołowski nawiązał w rozmowie do faktu ze dzięki uprzejmości gminy Chlewiska, członkowie klubu mogą spotykać się i ćwiczyć szermierkę i fechtunek w Gminnym Ośrodku Kultury w Chlewiskach. Klub tworzą mieszkańcy Szydłowca, szkoda, więc że pomimo licznych sukcesów i utrwalaniu tradycji miasta, brak dla nich miejsca w Szydłowcu. Dobrze, że w szydłowieckiej farze, w której znajduje się nagrobek ich patrona mogą czuć się jak u siebie.
Warto przypomnieć, że Mikołaj Szydłowiecki położył wielkie zasługi w podniesienie znaczenia gospodarczego Szydłowca. Zmarł w roku 1532 a jego życzeniem było, aby został pochowany blisko ołtarza i Eucharystii w kościele św. Zygmunta.
„Mam nadzieję, że Pan Bóg doda mi sił zarówno tych fizycznych jak i duchowych, żeby udźwignąć ten obowiązek” – powiedział Radiu Watykańskiemu abp Stanisław Wielgus (dotychczasowy biuskup płocki), który został nowym metropolitą warszawskim.
Benedykt XVI przyjął rezygnację z pasterskiego zarządzania Archidiecezją Warszawską, złożoną zgodnie z prawem kanonicznym przez kardynała Józefa Glempa. Nowym metropolitą warszawskim Papież minował dotychczasowego biskupa płockiego, Stanisława Wielgusa.
„Nominację przyjmuję z lękiem, ale i poczuciem olbrzymiej odpowiedzialności za tę nową służbę w pięknej i ważnej archidiecezji, choć równocześnie trudnej od strony duszpasterskiej” – powiedział Radiu Watykańskiemu abp Wielgus. Data ingresu do Archikatedry Warszawskiej nie jest jeszcze oficjalnie ustalona. Jeśli nie będzie przeszkód nowy metropolita chciałby, aby nastąpił on w niedzielę Chrztu Pańskiego, 7 stycznia.
Abp Wielgus zwrócił się z ogromnym apelem o współpracę do wszystkich osób duchownych i świeckich, z którymi Opatrzność zetknie go w ciągu pracy duszpasterskiej w Warszawie. „Kościołem jesteśmy wszyscy i Kościół to jest nasze wspólne, bardzo ważne zadanie. Powinniśmy uczynić wszystko, aby w naszej archidiecezji zapanowała życzliwość, miłość chrześcijańska, gdyż ona jest absolutnie najważniejsza” – mówił abp Wielgus. Podkreślił, że „jest dużo zła we współczesnym świecie. Nie można tego ukrywać, niemniej jednak nie można również tego zła demonizować. Jestem przekonany, że dobra jest więcej. Dobrych ludzi jest bez porównania więcej niż tych, którzy błądzą, którzy grzeszą i którzy krzywdzą. Chodzi o to by ten potencjał dobra w archidiecezji warszawskiej rósł, żeby to dzieło Boże się wzmacniało. To będzie nasze wspólne zadanie” – powiedział nowy metropolita warszawski.
Abp Stanisław Wielgus ur. 23.04.1939 r. w Wierzchowiskach, k. Janowa Lubelskiego. Jest kapłanem archidiecezji lubelskiej, wyświęconym w 1962 r. Początkowo pracował jako wikariusz na trzech parafiach, kontynuując równocześnie studia specjalizacyjne. Od roku 1969 do 1999 całkowicie poświęcił się pracy naukowej na Wydziale Filozoficznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Doktorat z filozofii uzyskał w roku 1972, habilitację osiem lat później, a tytuł naukowy profesora w 1988 r. Mianowany biskupem płockim sakrę przyjął 1 sierpnia 1999 r.
Abp Stanisław Wielgus jest członkiem Rady Stałej Episkopatu Polski. Współprzewodniczy rządowo-kościelnej Komisji Mieszanej. Kieruje Radą Naukową episkopatu. Jest również konsultorem watykańskiej Kongregacji do spraw Wychowania Katolickiego.
Każda osoba publiczna powinna cieszyć się nieposzlakowaną opinią. W wielu zapisach prawa, stanowionego przez parlament, na przykład w ustawie o służbie cywilnej dotyczącej urzędników państwowych, „nieposzlakowana opinia” oznacza, że ktoś jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych mu zadań. Oczywiście, wykonywanie mandatu posła, senatora czy nawet radnego jest szczególnym zadaniem i tym bardziej nie jest możliwe realizowanie go z zaszarganą opinią. Szlaka jest groźnym dla środowiska naturalnego odpadem spalania różnych materiałów. Szlaka brudzi, źle wygląda i szkodzi. Są wprawdzie gminy, gdzie nadal używa się szlaki, a ich gospodarze niewiele sobie robią z obowiązującego prawa. Jest to jednak działanie przestępcze i niedopuszczalne. Wracając do nieposzlakowanej opinii warto także podkreślić, że ma ona aspekt moralny. Składają się na to oczywiste wartości, powszechnie akceptowane w społeczeństwie, takie jak uczciwość, rzetelność, przyzwoitość, prawdomówność. Osobie publicznej nie wolno sprzeniewierzyć się tym wartościom. Nie można być przecież zarazem i sprawnym politykiem i „niewinnym” uczestnikiem skandalu obyczajowego, lub seksualnej afery. Ktoś, kto w wyniku ujawnionych faktów traci nieposzlakowaną opinię powinien raz na zawsze i jak najszybciej zniknąć z publicznego życia.
Jan Rejczak
Od wyborów samorządowych minęło już kilkanaście dni. W wielu gminach i miastach gospodarze nadal dobierają sobie najbliższych współpracowników. Nie zawsze, o tym kto zostaje sekretarzem, skarbnikiem, zastępcą wójta, prezydenta, starosty czy nawet marszałka, decyduje interes wspólnoty samorządowej. Trwają tak zwane koalicyjne rozmowy. Do tych rozmów włączają się politycy. Oni przecież mają największe „doświadczenie samorządowe”, wyniesione z parlamentu i politycznych salonów. Decydują więc, lub chcą decydować o tym, kto w gminie, w której często nigdy nie byli, powinien zostać powołany lub zamieniony. Oczywiście takie ingerencje z zewnątrz nie zawsze wyjdą na korzyść lokalnym społecznością, ale są faktem. Nie po to, oświadczają z powagą, kandydat tej czy innej partii wygrał lokalne wybory, żeby dzielić się władzą z innymi. Jakąś korzyścią z takich układanek być może jest to, że w samorządach pojawiają się nowe osoby. Niekiedy znamy je z mediów, jako dziennikarzy, także sportowych, mniej zaś z działalności samorządowej. Ale pamiętajmy: o tym jak będą wyglądały nasze gminy i jak będzie się nam żyło po tym „wyborczym rozdaniu”, przekonamy się wkrótce. Z pewnością swej oceny nie będziemy kształtować wyłącznie na podstawie tego co przekażą nam specjaliści od reklamy w środkach publicznego przekazu. Wystarczy, że wyjrzymy za okno, przejdziemy się po drogach, ulicach, porozmawiamy z sąsiadami i znajomymi. To będzie prawdziwy obraz, bez retuszu i propagandy.