11 stycznia 2007 roku w Galerii Sapieżyna, mieszczącej się w szydłowieckim zamku, otwarto wystawę noszącą tytuł „ Z Polski do Pahiatua. Polskie Dzieci z Pahiatua, Nowa Zelandia” Wystawa powstała ze zbiorów Polish Heritage Museum w Nowej Zelandii. Została zorganizowana przez Szydłowieckie Centrum Kultury- Zamek, przy współpracy z Ambasadą Nowej Zelandii w Polsce. Jej otwarcia dokonali: Ambasador Nowej Zelandii w Polsce Philip Griffiths i Dyrektor Szydłowieckiego Centrum Kultury- Zamek Małgorzata Bernatek. Udział wzięli: Burmistrz Szydłowca Andrzej Jarzyński, przedstawiciele władz miejskich, zaproszeni goście. Gościem honorowym był mieszkaniec Szydłowca Dariusz Zdziech, autor pracy naukowej na temat Polonii w Nowej Zelandii, propagator wiedzy na temat tego kraju. W swoim przemówieniu, wygłoszonym w języku polskim, Ambasador Philip Griffiths wyjaśnił przyczyny pojawienia się polskich dzieci w Nowej Zelandii W czasie II wojny światowej. udało się polskim sierotom, razem z armią gen. Andersa, wydostać ze Związku Radzieckiego. Ich rodziny poginęły w sowieckich łagrach. Wygłodzone, schorowane dzieci przebywały początkowo w Iranie. Stąd, dzięki staraniom Polskiego Rządu w Londynie , zostały przewiezione do kilkunastu krajów, które zapewniły im pomoc i opiekę. Jednym z nich była Nowa Zelandia, a inicjatorami tej akcji opiekuńczej stali się: żona konsula Polski w Nowej Zelandii hrabina Maria Wodzicka, premier Nowej Zelandii Peter Fraser i jego żona Janet. 1 listopada 1944 roku do miejscowości Pahiatua w Nowej Zelandii przybyła grupa 733 polskich dzieci i 102 osób, stanowiących personel opiekuńczy. Dla dzieci i ich opiekunów zbudowano w Obozie Dzieci Polskich , działającym w latach 1044-1949: sypialnie, szkołę, szpital, kaplicę, salę widowiskową. Po zakończeniu II wojny światowej, kiedy okazało się, że układ Jałtański zostawił Polskę w rękach Stalina, ponad 80 % Polaków z Nowej Zelandii postanowiło nie wracać do kraju. Mimo upływu lat, dawne dzieci z Pahiatua utrzymują ze sobą ścisły kontakt, wspaniale mówią po polsku, kultywują polskie obyczaje, a równocześnie są wartościowymi członkami społeczeństwa nowozelandzkiego. Dariusz Zdziech w swoim wystąpieniu mówił o pobycie w Nowej Zelandii , o serdecznych kontaktach z Polonią tego kraju. Wręczył Ambasadorowi Griffithsowi i Burmistrzowi Szydłowca Andrzejowi Jarzyńskiemu egzemplarze swojej pracy magisterskiej, poświęconej Polakom w Nowej Zelandii. Po obejrzeniu filmu dokumentalnego, przedstawiającego przybycie polskich dzieci do Nowej Zelandii, rozpoczęto zwiedzanie wystawy zdjęć sprzed ponad sześćdziesięciu laty, ukazujących życie polskich dzieci w Pahiatua, ich opiekunów i fotografie ludzi, którzy otoczyli polskie sieroty opieką.

Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Szydłowca Irena Przybyłowska- Hanusz

Narodowy Bank Polski pełni rolę banku centralnego. Kadencja prezesa trwa sześć lat. Pan Leszek Balcerowicz wczoraj zakończył swoją kadencję. Nikt nie będzie, więc domagał się już jego odejścia. Z pewnością znajdzie sobie zajęcie, może w międzynarodowych strukturach finansowych, tak jak jego poprzedniczka, a może przejdzie na emeryturę. Wiele wskazuje jednak na to, że bardzo chciano, aby nadal prezesował. Zgodnie z prawem ta sama osoba może kierować bankiem nawet przez dwie kolejne kadencje. Od kilku miesięcy w licznych mediach, związanych z lewicą i liberałami, podkreślano niebywałe zasługi szefa Balcerowicza. Blisko 70 % ankietowanych internautów uważa na przykład, że uratował on polską gospodarkę. Z perspektywy zlikwidowanych w Ziemi Radomskiej zakładów przemysłowych i wielkiego bezrobocia, wyniki te nie są przekonywujące. Dobrze, więc się stało, że niejako w ostatniej chwili Sejm powołał na prezesa Pana Sławomira Skrzypka. Nowy prezes bardzo nie podoba się opozycji. Podczas sejmowej debaty zarzucano mu, że jest bez kwalifikacji i bez kompetencji. Nowy prezes ukończył wprawdzie kilka uczelni, także zagranicą, ale rzeczywiście nie jest jeszcze habilitowanym profesorem i nie był, tak jak jego poprzednik, członkiem komunistycznej organizacji partyjnej w warszawskiej Szkole Głównej Handlowej. Jestem przekonany, że prezes Skrzypek zadba zarówno o stabilność polskiej złotówki, jak też zatroszczy się o zrównoważony wzrost gospodarczy. Na to czekamy! Jan Rejczak

Dzieci z klas drugich PSP nr 1 im. Jana III Sobieskiego, w ramach przygotowań do pierwszej komunii świętej 14 stycznia, uczestniczyły we mszy św., w czasie której otrzymały poświęcone modlitewniki. Celebrans ks. proboszcz Adam Radzimirski, życzył dzieciom aby przez modlitwę rozwijały relację miłości do Boga i do ludzi. Ksiądz Wincenty Chodowicz, w czasie kazania, zaprezentował dzieciom kolorowe balony w kształcie serca, obrazując różny stopień w osiąganiu przyjaźni z Bogiem. We mszy świętej licznie uczestniczyli rodzice i bliscy. Organizatorkami uroczystości były siostry katechetki ze Zgromadzenia Sióstr Św. Michała Archanioła. Dla dzieci był to kolejny, ważny element w ich przygotowanich do uroczystości pierwszokomunijnej. msk

Kompetencje różnych szczebli samorządów, (np. jakie obowiązki należą do powiatu a jakie do gminy), nie są jasne dla wielu bezpośrednio niezaangażowanych w pracę samorządów. Podział dróg na gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe; sprawia że droga, czy ulica przy której mieszkamy może należeć do zarządu jednego z tych trzech podmiotów. Dla mieszkańca powiatu i gminy najważniejsze jest to, aby mógł swoje sprawy załatwić sprawnie, bez mitręgi, możliwie blisko miejsca zamieszkania. Brak chodnika na osiedlu, to najczęściej sprawa gminy, bo osiedlowa ulica jest drogą gminną. Tak jest przy ulicy Kopernika, gdzie jedynie na krótkim odcinku wiele lat temu wybudowano chodnik. Brakuje chodnika, na odcinku od ulicy Szydłowieckiego do ulicy Północnej, która jest już drogą powiatową. Kierowcy skręcający z ulicy Północnej, w ulicę Kopernika, napotkają często na jezdni pieszych. Ruch pieszych na tym odcinku drogi gminnej odbywa się w świetle jezdni. Dodatkowo widoczność przesłania drewniane ogrodzenie narożnej działki. Mieszkańcy zwracają się więc z interwencją, aby poprawić stan bezpieczeństwa na tym odcinku. Innego typu zagrożenia występują w Parku Radziwiłłowskim, brak oświetlenia, ciemności zachęcają do gromadzenia się w tym miejscu osób nietrzeźwych, często agresywnych, podobnie zdarza się w rejonie Starostwa, na skwerku przy nieczynnej fontannie.

więcej, na stronie: www.sokolowski.net.pl

Pismo podpisane przez kilku mieszkańców Szydłówka i ksiedza proboszcza Krzysztofa Śliwaka, dotyczące planowanej budowy drogi ekspresowej Kraków -Gdańsk, którego głównym adresatem jest, Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych w Warszawie.

W związku z planowaną budową drogi ekspresowej łączącej Kraków z Gdańskiem w okolicy Szydłowca - woj. Mazowieckie mieszkańcy tej miejscowości zwracają się z prośbą o zaprojektowanie tej drogi w odpowiedniej odległości od miasta. Przebudowanie istniejącej obwodnicy i stworzenie z niej drogi ekspresowej spowoduje bardzo niekorzystne warunki egzystencji dla kilku tysięcy osób mieszkających na wschodnich obrzeżach miasta oraz dla mieszkańców wsi Szydłówek należącej do gminy Szydłowiec. Usytuowanie drogi ekspresowej, po której intensywny ruch pojazdów odbywa się przez całą dobę w odległości niespełna stu metrów od osiedla stworzy ogromną uciążliwość dla jego mieszkańców. Już obecnie hałas przejeżdżających obwodnicą pojazdów uniemożliwia dzienną egzystencję, a nawet nocny odpoczynek. Na drodze ekspresowej ruch będzie jeszcze większy, a hałas jeszcze bardziej dokuczliwy. Budowanie ekranów przy drodze na pewno nie rozwiąże problemu. Szczególnie w mieszkaniach na wyższych kondygnacjach ekrany hałasu nie wyeliminują. Droga ekspresowa utrudni komunikację mieszkańców osiedla z parafialnym kościołem w Szydłówku. Planowany wiadukt, kładka, czy nawet windy też nie rozwiążą problemu. Nasuwa się pytanie: Jak osoby starsze i niepełnosprawne pokonają drogę do kościoła gdy wystąpią niesprzyjające warunki pogodowe np. oblodzenie, zaśnieżenie kładki'.' Jak tę drogę pokonają dzieci z Szydłówka codziennie idące do szkoły? Usytuowanie drogi ekspresowej o dużym natężeniu ruchu w niewielkiej odległości od kościoła, który z takim trudem i poświęceniem został niedawno wzniesiony przez miejscową społeczność stanowić będzie zagrożenie dla jego konstrukcji. Należy zauważyć, że podłoże tych okolic stanowi skała piaskowa, która przenosi drgania. Ponadto osaczenie kościoła siecią dróg, wiaduktów, kładek i tzw. ślimaków jest bardzo niekorzystne dla jego funkcjonowania i uniemożliwi spokojne uczestnictwo w nabożeństwach. Kościół potrzebuje w swoim otoczeniu ciszy i przestrzeni. Usytuowanie kościoła w planach budowy drogi ekspresowej w samym centrum głównego węzła komunikacyjnego Szydłowca zakrawa na złośliwość i budzi skojarzenia z okresem najgłębszego komunizmu, gdy podejmowano celowe działania by utrudnić lub uniemożliwić ludziom wierzącym swobodne wypełnianie praktyk religijnych. Prosimy o wzięcie tych argumentów pod uwagę i zaprojektowanie drogi ekspresowej w dużo większej odległości od miasta Szydłowca. Podpisy mieszkańców są w trakcie zbierania i po zakończeniu zostaną przesłane do Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych.

Nie sposób nie odnieść się do wydarzeń ostatnich dni. W związku z oskarżeniami o agenturalną przeszłość arcybiskup Stanisław Wielgus „dobrowolnie” złożył rezygnację z powierzonego mu urzędu. Papież Benedykt XVI tę rezygnację przyjął. Ingres Metropolity do katedry warszawskiej został odwołany. Z pewnością niebawem Papież przedstawi nowego kandydata na urząd Biskupa Warszawy. To są fakty. Różnie można je interpretować i każdy z nas ma prawo to czynić. Trzeba jednak wielkiej roztropności, aby swoimi sądami nie dolewać oliwy do ognia i nie wspomagać tych, którym nigdy nie przyświecało dobro Ojczyzny. Jest mi bardzo przykro, że konieczna skądinąd lustracja, obejmuje najpierw ludzi Kościoła. Zdaje się, że wielu zapomina lub świadomie nie chce o tym pamiętać, że to właśnie polskie duchowieństwo w czasach komunistycznego reżimu poniosło największe ofiary. Wstrząsające są ostatnie publikacje IPN-u dotyczące martyrologii Kościoła pod rządami komunistów. Służba bezpieczeństwa mordowała kapłanów jeszcze na początku lat dziewięćdziesiątych, a więc tak niedawno. Zbrodniarze do dziś są bezkarni i ponad prawem. Żyją sobie spokojnie, nie nękani lustracyjnymi przeciekami, pobierają wysokie emerytury mundurowe. Nadal osłania ich słynna, cyniczna „gruba kreska”. Wyrażam przekonanie, że teraz, ten stan społecznego odrętwienia szybko się skończy, a surowy wymiar sprawiedliwości dosięgnie przede wszystkim komunistycznych funkcjonariuszy. jan Rejczak

Są takie chwile w życiu, kiedy ludzie zapominają o wzajemnych żalach, usypiają gniew i łamiąc się opłatkiem składają sobie najlepsze, na jakie ich stać życzenia. My również, jak co roku spotkaliśmy się w naszej wspólnocie oazowej 6 stycznia, aby przy blasku świec i migoczących na choince lampkach przeżyć wspólnie radość z narodzenia Pana. Życzyliśmy sobie wzajemnie zdrowia, pomyślności, bożych łask, pokoju w sercu. Towarzyszył temu dobry uśmiech, uścisk dłoni i ten szczególny ciepły odgłos łamanego opłatka. Potem było jak w rodzinnym domu: śpiewanie kolęd, pogodne żarty, pytania: „co u ciebie?”… Jak w każdej ludzkiej rodzinie, tak i w naszej rodzinie oazowej bywa różnie, są chwile radosne, są chwile trudne, ale ważne jest to, że chcemy być razem, że wspólnie przeżywamy trudy i radości naszego życia. Wspólnie też wsłuchujemy się w głos Boga i staramy się iść za Nim. U progu nowego roku chcielibyśmy połączyć się z każdą rodziną z naszej parafii i słowami wiersza księdza Twardowskiego złożyć Wam moc serdecznych życzeń: Pomódlmy się w Noc Betlejemską, w Noc Szczęśliwego Rozwiązania, by wszystko się nam rozplątało, węzły konflikty, powikłania. Oby się wszystkie trudne sprawy porozkręcały jak supełki, własne ambicje i urazy zaczęły śmieszyć jak kukiełki. Niech Anioł podrze każdy dramat aż do rozdziału ostatniego… Aby wątpiący się rozpłakał na cud czekając w swej kolejce, a Matka Boska – cichych, ufnych – na zawsze wzięła w swoje ręce. Zapraszamy do Oazy każde małżeństwo, które chce Boga bliżej poznać, bardziej Go kochać i lepiej Mu służyć w małżeństwie i swojej rodzinie.

Bożena i Piotr Ślusarczykowie