Bardzo często uwagę opinii publicznej skupia na sobie pewien polski deputowany do parlamentu Unii Europejskiej, czyli w skrócie mówiąc poseł, któremu parlamentarne apanaże płaci się w euro. Od kilku dni przedstawiany jest nawet jako kandydat na prezesa polskiej piłki nożnej, choć do wyborów w PZPN-ie jeszcze ponad miesiąc. Pan poseł zna się zresztą prawie na wszystkim. Wie, o jakie stanowisko i w którym banku powinien ubiegać się były premier. Pierwszy też doniósł mediom o ministerialnym konflikcie w resorcie sił zbrojnych i radził, kogo premier powinien odwołać, a kogo w gabinecie pozostawić. Zaś ministrowi sportu podpowiada, jak ukarać drużyny zamieszane w piłkarską aferę korupcyjną. Mało optymistyczna to refleksja, ale wielu jest polityków, którzy publiczną służbę traktują jak piłkarską rozgrywkę. Być może na tym znają się najlepiej. Wokół siebie widzą tylko zawodników, grających albo wspólnie, albo też w drużynie przeciwnika. Wydaje się ponadto, że za nic mają wierność wartościom i lojalność do politycznych formacji. Przynależność partyjną zmieniają jak zawodnicy klubowe barwy. Kiedy zbliża się kolejny sezon rozgrywek, selekcjonerzy różnych klubów rozjeżdżają się po świecie i szukają dobrych i sprawnych zawodników. Jeżeli kogoś znajdą, kto im odpowiada, to ustalają warunki pozyskania, głównie finansowe i sprawa skończona; przynajmniej na jeden sezon. A jak jest w polityce? Czy karierę robią najlepsi, czy... karierowicze? Oczywiście, jest to pytanie retoryczne! Jan Rejczak

W tym roku Kościół katolicki już po raz 15. obchodzi Światowy Dzień Chorego. 11 lutego na całym świecie organizowane są specjalne nabożeństwa i modlitwy w intencji chorych i cierpiących. W Polsce tego dnia biskupi odwiedzają szpitale, gdzie modlą się wspólnie z pacjentami i personelem medycznym. Jednak specjalny dzień, w którym podkreśla się szczególne bogactwo, jakim dla Kościoła są chorzy, to dobra okazja do przypominania jak opiekuje się on nimi na co dzień. Pomoc Kościoła wobec chorych nie ogranicza się do modlitwy w intencji cierpiących. Największa charytatywna organizacja kościelna Caritas opiekuje się chorymi, niepełnosprawnymi, starcami i umierającymi. W każdej diecezji setki takich osób mogą liczyć nie tylko na refundację leków i doraźną pomoc finansową, ale także na wszelkie formy pomocy lekarskiej i rehabilitacyjnej - od przychodni do hospicjów stacjonarnych i domowych, których jest w sumie 30 w całej Polsce. Caritas prowadzi też kilkadziesiąt ośrodków rehabilitacyjnych i warsztatów terapii zajęciowej dla niepełnosprawnych. Dla mniej sprawnych pacjentów przeznaczone są domy dziennego pobytu, dzięki którym rodzina i opiekunowie niepełnosprawnego mogą pracować poza domem, domy stałego pobytu, gdzie pensjonariusze tworzą "rodzinki" - grupy osób o różnym stopniu niepełnosprawności, w których uczą się podstawowych obowiązków domowych. Czynnych jest też kilka przychodni lekarskich i kilkadziesiąt gabinetów rehabilitacyjnych.

Opieka nad chorymi to także charyzmat wielu zgromadzeń zakonnych - m.in. założonych przez św. Franciszka, św. Wincentego a Paulo, św. brata Alberta i bł. matkę Teresę z Kalkuty. W Polsce działają dziesiątki prowadzonych przez zakony ośrodków dla osób starszych i chorych oraz domów dla dzieci upośledzonych umysłowo, a także kilka placówek dla uzależnionych, narkomanów, chorych na AIDS i alkoholików, kilka aptek, kilkanaście przychodni i kilka szpitali. Jeden z nich - prowadzony przez siostry boromeuszki w Mikołajowie k. Katowic - działa od ponad 100 lat. Boromeuszki przybyły do Mikołowa w roku 1896. Wkrótce potem wybudowały szpital, który władze komunistyczne odebrały im po II wojnie światowej. Siostry odzyskały placówkę dopiero po 1989 roku.

W 1945 roku władze PRL usunęły koronę z głowy orła (potwierdzono to dekretem w 1955 r.), co było okaleczeniem symbolu narodowego. Polski rząd na uchodźstwie w odpowiedzi na ten fakt, umieścioł na głowie orła zamkniętą koronę zwieńczoną krzyżem. Sejm III Rzeczypospolitej Polskiej przywrócił orłu koronę 9 lutego 1990 roku. W sierpniu 2005 r. znowelizowano ustawę o godle, barwach i hymnie RP, wprowadzając obowiązek umieszczania tablic z godłem na budynkach siedzib m.in. organów administracji rządowej, wojewódzkiej, powiatowej i gminnej, sądów, wojska, szkół, policji i straży granicznej. Wizerunek Orła umieszczany jest na awersach polskich monet, a także na koszulkach Reprezentacji Polski w piłce nożnej.

Najstarszy wizerunek orła w koronie widnieje na denarach Bolesława Chrobrego z ok. 1000 r. - to jego najwcześniejszy zachowany wizerunek. Jest to najprawdopodobniej bielik. Stylizowany wygląd ptaka przedstawionego na monecie powodował spory między uczonymi, mającymi trudności z ustaleniem, czy jest to rzeczywiście orzeł, czy może inny ptak - gołąb lub paw. Legenda nie pozostawia wątpliwości, o jakiego ptaka chodzi. Według niej, założyciel państwa Polan - Lech, podczas wieczornego postoju w okolicach dzisiejszego Poznania, ujrzał duże gniazdo na drzewie. Siedział w nim biały orzeł z dwoma pisklętami. Kiedy Lech zaczął mu się przyglądać, ptak rozpostarł skrzydła na tle nieba czerwonego od zachodzącego słońca. Lech zachwycił się tym widokiem i postanowił tam osiąść. Umieścił orła w swym herbie, a miejsce na pamiątkę nazwał Gniezdnem (obecnie Gniezno). Inna wersja zakłada, że Polanie mogli przyjąć emblemat orła jako symbol mocy, wzorując się na cesarstwie rzymskim (od którego symbol orła przejęło wiele europejskich państw, m.in. Albania, Niemcy, Rosja, Islandia i Austria).

Nie trudno zauważyć, że w administracji rządowej jest duża rotacja i bardzo często zmienia się ludzi na stanowiskach. W tych dniach do dymisji podało się kilku ministrów. Być członkiem gabinetu, albo przedstawicielem rządu, to wielkie wyróżnienie i nobilitacja. Może, dlatego tak wiele osób czuje „powołanie” do ubiegania się o rządowe posady. Ponieważ są to w większości stanowiska polityczne, niektórzy wielokrotnie zmieniają partie, a nawet poglądy, byle tylko być bliżej rządzących. Ambicja awansu nie jest czymś nagannym, szczególnie wtedy, kiedy wiąże się z potrzebą publicznej służby i dotyczy ludzi o nieposzlakowanej opinii. Demokracja daje wprawdzie szansę, nawet bardzo młodym ludziom, na szybki awans i wysokie stanowiska, ale nie zabezpiecza przed nagłą i niespodziewaną ich utratą. Niedawno, 18 stycznia premier Rządu powołał nowego Wojewodę Mazowieckiego, a za kilkanaście dni, dokładnie wieczorem 1 lutego, odwołał go ze stanowiska. Miało to związek z doniesieniami prasy o prawdopodobnych problemach Pana Wojewody, sprzed lat zresztą, jako rowerzysty i kierowcy. Życie uczy, że przyczyną dymisji, czy też odwołania każdego dygnitarza, może być nawet sprawa drobna, ale „odpowiednio” w mediach nagłośniona. Każdy, więc, kto decyduje się na publiczną karierę i pragnie wspinać się po szczeblach rządowych stanowisk, powinien bardzo dokładnie sobie przypomnieć, czy w jego życiorysie są sprawy, które mogą stać się przyczyną nagłego upadku. Taki rachunek sumienia to wyraz roztropności, odpowiedzialności i po prostu....obywatelskiej dojrzałości. Jan Rejczak

Wreszcie doczekaliśmy się rzeczywistego zainteresowania władz, zarówno rządowych jak i samorządowych modernizacją dróg na ziemi radomskiej. W szybkim tempie, także dzięki sprzyjającej pogodzie, postępują prace na drodze krajowej z Radomia do Warszawy, na odcinku od Jedlińska do Białobrzegów. Będzie to z prawdziwego zdarzenia droga ekspresowa, podobna do tej, którą objeżdżamy Białobrzegi i przeprawiamy się przez Pilicę, po moście imienia Biskupa Jana Chrapka. Cieszy nas wyraźna poprawa przejazdu przez Radom i Skarżysko. Mamy jednak świadomość, że nie jest to rozwiązanie docelowe. Nie trzeba nikogo przekonywać jak uciążliwe dla kierowców i mieszkańców są drogi w miastach. To nie tylko spowolnienie tempa podróży, ale także duże zagrożenie dla bezpieczeństwa mieszkańców. Przy obecnym natężeniu ruchu sama modernizacja przejazdów przez miasta, po śladzie dotychczasowych dróg, już nie wystarcza. Koniecznością jest budowa dróg ekspresowych. Aktualnie drogowcy wytyczają obwodnicę zachodnią Radomia, od Jedlanki, przed Jedlińskiem , aż do Krogulczej koło Orońska, a więc dość daleko od granic miasta. Ale, czy można inaczej? Należy przecież podkreślić, że droga ekspresowa, jeżeli przebiega przez zabudowane miejscowości, skutecznie dzieli je, jak wysoki mur, czy rzeka bez mostów na dwie części. Temat ten jest szczególnie aktualny w Szydłowcu, gdzie mieszkańcy wschodniej części miasta obawiają się, że droga ekspresowa utrudni im życie i ograniczy dostęp nawet do kościoła, który znajdzie się w odległości zaledwie kilka metrów od drogi, ale po jej drugiej stronie . Każda droga, także ekspresowa jest dla ludzi, nigdy odwrotnie. Muszą o tym pamiętać nie tylko projektanci nowych szlaków komunikacyjnych, ale przede wszystkim lokalne samorządy.Na naruszanie oczywistego interesu mieszkańców gminy nikomu, godzić się nie wolno.. także burmistrzowi! Jan Rejczak

W piątek, 2 lutego w szydłowieckim ratuszu cztery pary małżeńskie, obchodzące w ubiegłym roku swoje „złote gody”, otrzymały nadane im przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego medale za długoletnie pożycie małżeńskie. Byli to państwo Zofia i Adam Czyżowie, Katarzyna i Stefan Liskowie, Natalia i Władysław Rejczakowie oraz Krystyna i Roman Strzeleccy. Zgodnie z tradycją zostali zaproszeni do ratusza przez Burmistrza Miasta Szydłowca Andrzeja Jarzyńskiego. Podczas wręczania nadanych przez Prezydenta RP medali obecny był także Przewodniczący Rady Miejskiej w Szydłowcu, Marek Zdziech, Sekretarz Gminy Bolesław Boruszewski a także ksiądz Dariusz Maciejczak i kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Szydłowcy, Magdalena Szymczyk. W swoim przemówieniu ks. Dariusz Maciejczak mówił o chrześcijańskiej wartości nierozerwalności więzów małżeńskich, a także o olbrzymim znaczeniu wspólnego, zgodnego życia małżonków dla wychowania dzieci w poszanowaniu wiary, tradycji narodowej, uczciwości i wzajemnego zrozumienia dla innych ludzi. W imieniu odznaczonych głos zabrał Roman Strzelecki, historyk z szydłowieckiego liceum i wychowawca wielu pokoleń młodzieży. Podziękował za zaproszenie do ratusza i za wzruszającą uroczystość, przygotowaną przez władze samorządowe. K.P. UM Sz-c

Ludzie chorzy oraz osoby im posługujące będą mogli uzyskać 11 lutego odpust zupełny. W Watykanie opublikowano dekret Penitencjarii Apostolskiej o odpustach, których Benedykt XVI udzielił w związku z obchodzonym w najbliższą niedzielę 11 lutego XV Światowym Dniem Chorego. Jest on w tym roku w sposób szczególny poświęcony osobom nieuleczalnie i terminalnie chorym.

Odpust zupełny otrzymuje się pod zwykłymi warunkami. Są nimi spowiedź, Komunia św. i modlitwa w intencjach Ojca Świętego oraz wyzbycie się z przywiązania do jakiegokolwiek grzechu. Odpust można uzyskać uczestnicząc 11 lutego w głównych uroczystościach Dnia Chorego w stolicy Korei – Seulu lub w nabożeństwach odprawianych z tej okazji w innych miejscach wyznaczonych przez władze kościelne. Kto z powodu przynajmniej kilkugodzinnej opieki nad chorymi w szpitalu czy domu nie może w tym dniu wziąć udziału w takim nabożeństwie, również będzie mógł otrzymać odpust zupełny. Konieczne są odpowiednia dyspozycja ducha i chęć spełnienia innych warunków odpustu. Tak samo osoby, które z powodu choroby, wieku czy innych tego rodzaju przyczyn nie będą mogły uczestniczyć we wspomnianych nabożeństwach, mogą uzyskać odpust zupełny. Konieczna jest modlitwa za chorych, ofiarowanie Bogu swych cierpień oraz gotowość spełnienia innych warunków, gdy tylko to będzie możliwe.