Białe koszule, czarne spódnice, garnitury. We współczesnej modzie szkolnej można rozpoznać styl sprzed paru dekad. Odzwierciedlenie ubiorów szkolnych, rodziców, dzisiejszych uczniów. Ale nie moda była dziś najważniejsza. Dla uczniów z pewnością najważniejsze było zakończenie pewnego etapu. Koniec roku szkolnego. 19 czerwca 2009 roku. Ostatni dzwonek przywołał jeszcze uczniów do sal, aby uroczyście zakończyć bieżący rok szkolny. Uczniowie Zespołu Szkół Ogólnokształcących im .H.Sienkiewicza w Szydłowcu oraz Zespołu Szkół im.Korpusu Ochrony Pogranicza w Szydłowcu, odświętnie ubrani, z uśmiechami na ustach, odbierali dziś świadectwa.

Niektórzy z nich, w obecności wszystkich uczniów i grona pedagogicznego oraz zaproszonych gości, zostali nagrodzeni, za wyróżniające wyniki w nauce. Najlepsi w nauce w ZSO im. H.Sienkiewicza, po spełnieniu wymogów, otrzymali Stypendia Starosty Szydłowieckiego, Włodzimierza Górlickiego. Starosta wręczył również nagrody rzeczowe i listy gratulacyjne, uczniom za najwyższą średnią ocen oraz pogratulował Belfrom Roku, Małgorzacie Dygas i Pawłowi Blochowi, laureatom plebiscytu Echa Dnia.

W ZS im. KOP, Powiat Szydłowiecki również ufundował nagrody dla uczniów, którzy uzyskali najwyższą średnią ocen w szkole. Nagrody wręczył Przewodniczący Rady Powiatu Marek Sokołowski. Przewodniczący podziękował też niektórym uczniom klasy trzeciej Technikum Żywienia, którzy pomagali przy organizacji uroczystości powiatowych, wręczając im publikacje „Powiat szydłowiecki w województwie mazowieckim”. Po oficjalnych przemówieniach, gratulacjach, uściskach rąk, uczniowie rozeszli się do klas, aby od wychowawców odebrać świadectwa, podsumować rok i porozmawiać o wakacyjnych planach. Przyjemnego odpoczynku! Wkroczcie w następny rok, z nowymi siłami! Do zobaczenia!

„Wierność Chrystusa, wierność kapłana – Rok Kapłański”, to tytuł specjalnego serwisu „Niedzieli” przeznaczonego na Rok Kapłański, który potrwa od 19 czerwca 2009 do 19 czerwca 2010 r. Serwis www.rokkaplanski.niedziela.pl, który został uruchomiony dzisiaj został przygotowany przez redakcję internetową pisma i zawiera dziewięć bloków tematycznych: Jan Maria Vianney, dokumenty, nasi kapłani, pomoce kapłańskie, modlitwa, dobre strony www, inicjatywy, posługa i ruchy kapłańskie.

Na stronach serwisu, który skierowany jest do duszpasterzy, kleryków przygotowujących się do kapłaństwa, diakonów i młodych ludzi pragnących pójść drogą powołania kapłańskiego internauci znajdą m. in. dokumenty Kościoła nt. kapłaństwa, nauczanie papieży, informacje nt. ruchów kapłańskich, stron internetowych i portali dla kapłanów. Serwis „Niedzieli” zawiera również pomoce kapłańskie jak konferencje, propozycje publikacji książkowych nt. duchowości kapłańskiej. Serwis przybliża sylwetkę patrona Roku Kapłańskiego św. Jana Marii Vianneya, zapoznaje internautów z inicjatywami duszpasterskimi podejmowanymi w związku z Rokiem Kapłańskim. ks. mf / Częstochowa

Wybory do parlamentu europejskiego, a szczególnie towarzysząca im kampania są znakiem szczególnej sytuacji psycho-kulturowej współczesnych Polaków. W tej kampanii nie było debaty na temat polskiej polityki europejskiej, naszego miejsca w Unii, czy też celów naszych dążeń. I nie chodzi też o to, że problematyka krajowa zdominowała problematykę europejską, ale o to, że kampania koncentrowała się wokół sporów pozornych, czy zupełnie nieistotnych.

Tematyka spotów reklamowych, telewizyjnych i radiowych dyskusji kandydatów, komentarze dziennikarzy, wszystko to robiło wrażenie, że mamy do czynienia nie z kształtowaniem przyszłości naszego miejsca w świecie, a jedynie z igrzyskami , których celem jest tylko dostarczenie rozrywki znudzonym wyborcom. Zaś dokonywanie wyboru abstrahowało zarówno od charakteru poglądów kandydatów i partii w kwestiach polityki europejskiej, jak i od dotychczasowych dokonań rzeczonych partii i ich nominatów. Wybory traktowane były jak swoisty mecz, w którym najważniejsze, kto wygra, a nie po co wygra. Na częściowe usprawiedliwienie tej postawy można powiedzieć jedynie, że główni zawodnicy w tych igrzyskach niewiele się różnią w kwestiach zasadniczych, które i tak przecież nie wzbudzały zainteresowania. Ale ten stan ducha i ten nastrój uwidaczniają niezwykle groźne zjawisko naszego narodowego etosu. Ten rzeczywisty brak zainteresowania przyszłością własnej wspólnoty i zredukowanie troski o dobro wspólne do poziomu trywialnej rozrywki, ukazuje głęboką dekadencję naszego narodu. Bo naród, jak niegdyś mówił Renan to ustawiczny plebiscyt, w którym zarówno codziennymi działaniami, jak i szczególnymi wyborami czy zrywami potwierdzamy naszą tożsamość i wykuwamy naszą przyszłość. Naród ze swej istoty żyje dla przyszłości. To dla niej kultywuje pamięć bohaterskich dokonań, pielęgnuje pamiątki przeszłości, wskazuje wzorce do naśladowania, ale przede wszystkim buduje przyszłość dla następnych generacji.. Naród w swej istocie żyje przyszłością tych, których kocha: swoich dzieci, wnuków i prawnuków. To w nich widzi swoją wieczność i wieczność najbliższych, którzy już odeszli. To miłość do najbliższych, nie tylko własnych dzieci, czy rodziny, ale tych wszystkich, którym zawdzięczamy to, czym jesteśmy, naszych poetów, bohaterów, twórców naszej państwowości, obrońców ojczystej ziemi, przyjaciół z którymi dzielimy nasze troski i radości, wreszcie wszystkich rodaków z którymi czujemy głęboką wspólnotę historii i współczesnego losu. To jest właśnie wspólnota, która najgłębiej kształtuje nasze poczucie zakorzenienia i tożsamości i wyzwala w nas potrzebę przynależności i współkształtowania razem jej przyszłości. Przynależność i chęć własnego udziału w kształtowaniu jej teraźniejszości i przyszłości to potrzeba nie tylko serca, ale także wyraz naszej samoakceptacji i dumy , tak potrzebnej do godnego i twórczego przeżywania naszej doczesności. I w tej kampanii znowu ujawniło się zjawisko, które jest już widoczne od dawna w naszym zbiorowym doświadczeniu. To osłabienie naszej tożsamości, a przede wszystkim osłabienie naszego poczucia wspólnotowej przynależności i potrzeby narodowego trwania i rozwoju. To co najbardziej uderza, to brak zainteresowania przyszłością naszej narodowej wspólnoty, jej miejsca w rodzinie europejskich narodów, prawie zupełna nieobecność ambicji jej współkształtowania i chęci własnego twórczego wkładu w jej rozwój. Na plan pierwszy wybija się ciasny „narodowy” egoizm. Hasła ”Postaw na Polskę” i „Więcej dla Polski”, są zasłona dymną nie tylko dla braku rzeczywistej chęci współkształtowani europejskiej rzeczywistości, ale maskują swoiście saskie samozadowolenie spełnienia się historii, samozadowolenie z sytuacji zwalniającej z wysiłku samodzielnego rozstrzygania przyszłości własnego losu w zamian za spełnienie najbardziej materialnych aspiracji. To rezygnacja z własnej podmiotowości, z bycia tym, czym ukształtowały nas pokolenia naszych przodków walczących o godne miejsce wśród innych narodów. Dziś z parweniuszowską butą domagamy się prawa do korzystania z materialnego dorobku innych, gotowi za nie płacić własną podmiotowością i rezygnacją z równorzędnego statusu z innymi narodami. Traktat lizboński degradujący naszą pozycję wśród narodów europejskich nie znalazł prawie żadnego sprzeciwu w tej „europejskiej” debacie, a poparcie dla tego traktatu stało się niejako testem politycznej „europejskości”. Tak rozumiana europejskość , jest nie tylko zaprzeczeniem Christianitas, kwintesencji kulturowych wartości naszego kontynentu, ale jest mechanizmem destruującym poczucie narodowej tożsamości i przynależności , a także państwowej suwerenności. Ten upadek narodowych aspiracji ma źródło głębsze, niż tylko wymiar polityczny. Jest widoczny przede wszystkim w wymiarze rodziny i postaw społecznych. Poczucie narodowej przynależności, to przede wszystkim troska o demograficzną kontynuację narodu . to we własnych dzieciach, w ich przyszłości i pomyślności najpełniej przejawia się i miłość do własnego narodu i duma z jego istnienia i rozwoju. To dzietność rodzin jest najważniejszym przejawem społecznego optymizmu i wiary w przyszłość. To dla nich chcemy budować bezpieczną przyszłości i warunki godnego i twórczego życia. To własne dzieci i wnuki wyznaczają w znacznej mierze sens naszego doczesnego bytowania. I naszych wysiłków. Gdy nie ma dzieci, gdy nie ma dla kogo żyć, wtedy załamuje się nie tylko sens indywidualnego istnienia, ale załamuje się sens istnienia wspólnoty, sens trwania narodu. Gdy znika życiowy cel zapewnienia przyszłości własnych dzieci, gdy ich dobro przestaje wyznaczać cel naszych działań, wówczas załamuje się życie społeczne i narodowe. A problemy rzeczywiste, problemy przyszłości naszych rodzin, i całego narodu zostają zastąpione przez problemy pozorne i trzeciorzędne. Wówczas politykę zastępują igrzyska , a pustkę życia przygłusza ideologia użycia. Nie przyszłość, ale teraźniejszość staje się celem życia. Ale życie bez celów wyznaczanych przez przyszłość jest życiem pozornym. Można je do czasu wypełniać różnym ersatzami, ale nie można odnaleźć ani szczęścia jakie daje spełnienie rodzicielskie, ani odnaleźć sens życia, który zawsze w swej istocie przekracza doczesny wymiar bytowania. Tymczasem mamy do czynienia z najgłębszą w naszej historii zapaścią demograficzną, zagrażającą samej kontynuacji narodowej wspólnoty. To najbardziej charakterystyczny przejaw głębokiego społecznego pesymizmu, poczucia braku potrzeby życia dla innych i zachwianie potrzeby przynależności będącej konstytutywną cechą człowieczeństwa. To degradacja własnego człowieczeństwa. Bo rozwój własnego człowieczeństwa jest niemożliwy bez wspólnoty i sens życia może być odnajdywany tylko we wspólnocie. Sprzeciw wobec więzi społecznej to nie przejaw indywidualizmu, ale niszczącego i wspólnotę i jednostkę, egoizmu. Indywidualizm jest to bowiem wysiłek twórczego wkładu w rozwój wspólnoty, to wzmacnianie i poszerzanie jej doświadczenia o nowe wartości i poszerzanie jej perspektywy postrzegania samej siebie , a nie odwrócenie się plecami od jej losu. Taka postawa w wymiarze masowym, to raczej przejaw egoistycznej stadności, niż jakiegokolwiek twórczej postawy. Źródeł tego stanu społecznego należy szukać w sytuacji duchowej współczesnej Polski, głęboko zranionej doświadczeniem komunizmu i manowcach współczesnej kultury, która odwołuje się do najniższych ludzkich instynktów. Komunizm nie tylko zniszczył tkankę społeczną i „przemielił” wszystkie społeczne struktury. Dokonał on głębokiej degradacji polskiego człowieczeństwa. Nie zniszczył wiary będącej ostatnią deską ratunku przed jego nihilizmem, ale zdegradował i upodlił całe życie społeczne i narodowe, dezintegrując częściowo także życie duchowe. Z komunizmu wyszliśmy głęboko okaleczeni, nie tylko w wymiarze ekonomicznym, czy społecznym, ale i duchowym. Katolicyzm uratował nas przed totalnym duchowym zniszczeniem, ale to nie znaczy, iż sam nie uległ w społecznym wymiarze wykoślawieniu. Masowe zabijanie nienarodzonych dzieci i sprzeciw wobec prawnej ich ochrony ujawnił poziom zdeprawowania moralnego i intelektualnego polskiego społeczeństwa. Tak zdeprawowane moralnie i intelektualnie zakompleksione społeczeństwo, o zniszczonej strukturze społecznej i nieposiadające elity narodowej wyniszczonej w czasie komunizmu zostało skonfrontowane z postmodernistyczną kulturą masową odwołującą się do najniższych ludzkich instynktów. Zakwestionowanie obiektywizmu prawdy i racjonalności świata wraz z apologią egoistycznie rozumianą wolnością stworzyło „intelektualne” kategorie , będące barierą w rozpoznaniu własnej narodowej kondycji. To właśnie ten model współczesnej „kultury”, czy raczej należałoby powiedzieć antykultury staje się wyznacznikiem współczesnej polskiej samoświadomości pogłębiającej jeszcze bardziej zagubienie polskiego etosu i skierowującego go na fałszywe tory. Postmodernistyczna „kultura” neguje zarówno racjonalność, jak i celowość społecznej rzeczywistości. Kwestionuje sens istnienia dobra wspólnego i tym samym neguje potrzebę debaty publicznej. Polityka w tradycyjnym znaczeniu przestaje istnieć, a patriotyzm zostaje uznany za barierę przed „samorealizacją”, wykorzenionego społeczeństwa. W ten sposób polityka zostaje zastąpiona przez igrzyska. Ten stan społecznej świadomości jest największym zagrożeniem dla naszej przyszłości. Jest to bowiem stan intelektualnego i moralnego upadku narodu niezdolnego do rozpoznania wyzwań i zagrożeń .Znajdują się one bowiem poza polem zainteresowania opinii publicznej. Zarówno zapaść demograficzna, zagrożenie dechrystianizacji współczesnej Europy, miejsce Polski w Unii czy kwestia unarodowienia polskiego kapitalizmu nie są przedmiotem zainteresowania w debacie publicznej. W polskiej historii mieliśmy takie okresy zupełnej dekadencji, charakteryzującej się nie tylko upadkiem naszych narodowych aspiracji, ale także niezdolnością do rozpoznania naszej narodowej kondycji. Cechował je także wysoki stopień samozadowolenia z istniejącej geopolitycznej sytuacji i przekonanie o niezagrożonej koniunkturze politycznej niewymagającej narodowego wysiłku. A saski nierząd zyskał ówczesnej dynastii miano najpopularniejszych władców I Rzeczpospolitej. Cóż popularność, także dziś, jest w Polsce wyrazem rządowej bezczynności. i bezmyślności. Kulturowa i moralna dekadencja jest dziś głównym zagrożeniem przyszłości Polski. Słabe narody nie mają przyjaciół, a na przyszłości naszego narodu nie zależy nikomu, chyba, że nam samym. Ale naród, który nie dba o swoją przyszłość, nie będzie jej miał. Dlatego przezwyciężenie tej dekadencji jest dziś głównym narodowym wyzwaniem. Bez intelektualnego i moralnego odrodzenia, bez odbudowy narodowych elit, bez przywrócenia racjonalności polskiej kulturze i kategorii dobra wspólnego w polityce, nie będziemy w stanie nie tylko odpowiedzieć na wyzwania współczesności, ale nie będziemy w stanie tych wyzwań zdefiniować. Dlatego odrodzenie polityki polskiej, przywrócenie jej powagi wymaga aktywności przekraczającej wąsko rozumianą sferę polityki. Wymaga przede wszystkim przywrócenie społecznej świadomości sacrum. „Nie będziesz miał bogów cudzych…” jest kamieniem węgielnym przywracającym światu sens istnienia nie tylko w indywidualnym, ale i narodowym i społecznym wymiarze, przywracającym racjonalność i intelektualną zdolność widzenia rzeczywistości takiej, jaką ona jest.. Jest przywróconą miarą kultury i zdolnością do rozpoznawania rzeczywistości. Jest wreszcie gwarancją odzyskania narodowej samoświadomości i odnalezienia się we współczesnym świecie.

Marian Piłka

W szkołach uczniowie mają praktycznie już wakacje, jeszcze tylko uroczyste zakończenie roku szkolnego i można realizować wakacyjne plany i marzenia. Szczególnie udany kończący się rok szkolny będzie dla tych, którzy kończą go z wyróżnieniem. W szkołach podsumowano juz osiągnięcia uczniów: w Zespole Szkół Ogólnokształcących 11 uczniów osiągnęło średnią na świadectwie powyżej 5,0. Prymusem w "Sienkiwiczu" jest Marlena Jedlińska uczennica klasy drugiej o profilu humanistyczno-dziennikarskim, która osiągnęła bardzo wyskoką średnią notę na świadectwie 5,64.

Bardzo dobre oceny osiągnęli także: Amanda Sochacka (5,50), Jolanta Majewska, Sylwia Wiśnios, Mateusz Wiatrak, Jolanta Zbroszczyk, Izabela Walkiewicz, Patrycja Jakubczyk, Martyna Korba, Agata Żurowska, Angelika Ludew. W Zespole Szkół im. KOP wyróżniającymi się uczniami są: Przemysław Żmuda z klasy zawodowej ( 5,13), Angelika Matla (4,80) z licealnej klasy teatralnej, Bartłomiej Derlatka (4, 67) z klasy licealnej ochrona granicy oraz Mateusz Walczak, Ewelina Jasik, Łukasz Ostrowski, Krzysztof Pacek. Licealiści i uczniowie techników, którzy uzyskali średnią określoną uchwałą Rady Powiatu, w regulaminie przyznawania stypendiów maja prawo do stypendium Starosty Powiatu Szydłowieckiego.

Rycerze Kolumba zorganizowali trzecią nocną pieszą pielgrzymkę mężczyzn z Radomia do sanktuarium maryjnego w Błotnicy. Mimo deszczu i zimna, do Matki Bożej Pocieszenia – Pani Ziemi Radomskiej, wędrowało ponad stu mężczyzn. Na zakończenie pielgrzymki jej uczestnicy wzięli udział w celebracji Mszy świętej, której przewodniczył abp Zygmunt Zimowski.

Kapelan radomskiej Rady Rycerzy Kolumba ks. Wiesław Lenartowicz podkreślił, że w tym roku mężczyźni modlili się w intencji poszanowania ludzkiego życia i swoich rodzin. – W tym roku intencje były poważne, bo pogoda bardzo nas doświadczyła, padał deszcz i wiał silny wiatr, który nie ułatwiał marszu, ale pokazaliśmy, że warto było podjąć ten trud – powiedział ks. Lenartowicz. Konferencję w czasie marszu wygłosił ks. Jacek Kucharski, moderator Dzieła Biblijnego w diecezji radomskiej. Koszt uczestnictwa w pielgrzymce wynosił 25 złotych i była to dobrowolna ofiara. rm / Radom

W dniach 0d 14 do 19 czerwca uczniowie klasy drugiej ( ochrona granicy państwowej) licealnej z Zespołu Szkół im KOP wraz z wychowawcami panią Beatą Sokołowską i Jolantą Kubik uczestniczyć będą w obozie szkoleniowym w Centrum Szkolenia Straży Granicznej im. Żołnierzy KOP w Kętrzynie.

W doskonale przygotowanym przez Zespół Metodyki Kształcenia programie szkolenia przewidziano między innymi zapoznanie uczniów z przykładowym odcinkiem granicy: uczniowie zwiedzą przejścia graniczne Gołdap; Placówki Straży Granicznej Banie Mazurski, Rapa, Stańczyki położone na odcinku granicy Rzeczpospolitej Polskiej z Federacją Rosyjską.

Przewidziano zajęcia z rozpoznawania dokumentów, pierwszej pomocy medycznej, ćwiczenia z z samoobrony, musztry indywidualnej i zespołowej oraz zapoznanie uczniów z infrastrukturą CSSG. Uczniowie będa mogli zapoznać się z zasadami postępowania kwalifikacyjnego wobec kandydatów do SG, rozwiązywać przykładowy test teoretyczny dla kandydatów do SG i przejść test praktyczny II etapu postępowania dla kandydatów do SG.

W drugiej połowie XV wieku dynastia Jagiellonów stworzyła w Europie potężne imperium skupione wokół tzw. mórz ABC, czyli Adriatyku, Bałtyku i Morza Czarnego. Obejmowało ono wiele narodów, wyznań i kultur. Powstało nie na drodze podbojów, lecz dobrowolnych umów i unii. Jagiellońskie państwo dało początek Rzeczpospolitej Obojga Narodów jednego z najsilniejszych krajów XVI i XVII wieku. Upadek tego mocarstwa był największą tragedią w polskiej historii, jednak idee które legły u podstaw jego powstania nigdy nie pozwoliły o sobie zapomnieć.

Idea jagiellońska zaprzątała zawsze głowę Józefa Piłsudskiego. W nawiązaniu do niej stworzył on koncepcje federacyjną, która zakładała że Polska ma utworzyć wraz z Litwą i Ukraina, a być może także z Białorusią jedno, wspólne państwo o charakterze federacyjnym. Realizacji tego projektu służyła m.in. wyprawa na Wilno w kwietniu 1919 roku i na Kijów w maju 1920. Bliski Piłsudskiemu Tadeusz Hołówko roztaczał na łamach socjalistycznego „Robotnika" dość korzystne dla Litwinów propozycje stworzenia wielkiego państwa litewskiego złożonego ze Żmudzi, Litwy, Podlasia, Białorusi i Polesia ze stolicą Wilnie i narodowymi ośrodkami w Mińsku i Kownie. Niestety, projekt upadł. Litwini nie byli zainteresowani kolejną unia z Polską, gdyż widzieli w tym zagrożenie dla swojej narodowej tożsamości. Z kolei, większość Ukraińców nie była gotowa na stworzenia własnego państwa. Ukraiński sojusznik Marszałka, ataman Petrula nie zdołał przekonać do siebie własnego społeczeństwa. Powrót do Polski Jagiellonów w 1920 roku nie powiódł się.

Należy jednak zaznaczyć, że koncepcja federacyjna była jedynie częścią wielkiej idei prometeizmu. Piłsudski dążył do zamknięcia Rosji w jej granicach etnicznych, jak to nazywał: „rozcięcia Rosji po szwach narodowościowych". Miało to uchronić Polskę przed rosyjskimi imperialistycznymi tendencjami. Toteż przez całe 20 - lecie piłsudczycy aktywnie wspierali wszelkie dążenia separatystyczne na terenie ZSRS. Nazwa prometeizm wymyślona przez płk. Schaetzela wzięła się z greckiego mitu o Prometeuszu, który był przykuty do skał Gruzji. Prometeizm, w rezultacie, także zakończył się fiaskiem. Pomimo, że cały projekt traktowano bardzo poważnie, to separatyści byli postrzegani przez polskich działaczy tylko jako drogo opłacani dywersanci. Idee Marszałka Piłsudskiego stały się również podstawą projektów Jerzego Giedroycia, postulujących ścisły związek Polski, Litwy, Białorusi i Ukrainy jako suwerennych partnerów (tzw. koncepcja ULB).