Uroczystość Bożego Ciała przypomina nam o cudzie Bożej obecności pod postaciami chleba i wina w Eucharystii – tak dziś powiedział Benedykt XVI pozdrawiając Polaków podczas audiencji ogólnej w Watykanie. Pozdrowienia te są bardzo uzasadnione, dzisiaj bowiem rzesze Polaków uczestniczyło jak Polska długa i szeroka w procesjach Bożego Ciała, czcząc Jezusa Chrystusa Eucharystycznego.

W Radomiu ksiądz arcybiskup Zygmunt Zimowski powiedział w homilii: "Dzisiaj musimy pokonywać wiele trudności dnia codziennego, młodzi ludzie opuszczają kraj w poszukiwaniu pracy. Jako duszpasterz emigracji mogę zaświadczyć, że ci młodzi, z dala od ojczystego kraju szukają kościoła, Eucharystii celebrowanej w ojczystym języku, bo czują, że łatwiej iść przez życie z Bogiem".

Szydłowiec. W procesji Bożego Ciała przeszliśmy tłumnie ulicami Szydłowca. Pierwszy ołtarz bogaty symboliką kompozycji przygotowała młodzież wraz ze swym duszpasterzem ks. Wincentym Chodowiczem. Ołtarz ustawiony został na skwerku na Placu Marii Konopnickiej. Zwieńczał go napis „ Kto pije z tego źródła ma w sobie życie”. Zielone barwy liści drzew, kwiaty i płynąca woda symbolizowała życie, uschłe drzewa, kamienista pustynia symbolizowała śmierć, która jest skutkiem grzechów. W krótkim słowie ks. Wincenty Chodowicz, który odczytał Ewangelię powiedział: „ Wielu z nas nie wybiera Życia, które płynie z Chrystusa, ale swymi grzesznymi wyborami sprowadza na siebie śmierć”. Tymi schodami grzechu prowadzącymi do śmierci są: pycha, chciwość, nieczystość, zazdrość, nieumiarkowanie,, gniew, lenistwo.

W Zespole Szkół Im. Korpusu Ochrony Pogranicza 9 czerwca odbyło się spotkanie, którego celem było ocenienie realizacji porozumienia zawartego pomiędzy Nadwiślańskim Oddziałem Straży Granicznej, a Starostwem Powiatowym w Szydłowcu i Zespołem Szkół Im. KOP. W ramach porozumienia zawartego w 2007 roku w ponadgimnazjalnym Zespole Szkół w Szydłowcu utworzono w ramach innowacji pedagogicznej licealny profil kształcenia „ochrona granicy państwowej”.

Ze strony Nadwiślańskiego Oddziału SG w spotkani uczestniczyli: zastępca komendanta płk Robert Gawryś, kpt Piotr Barański i kpt Grzegorz Obara. Ze strony powiatu: starosta Włodzimierz Górlicki i przewodniczący Rady Marek Sokołowski, ze strony Zespołu Szkół Im KOP dyrektor Maria Michajłow oraz wychowacy klas ochrona granicy państwowej: Beata Sokołowska i Krzysztof Gula. W II Liceum Ogólnokształcącym w Zespole Szkół Im KOP 60 uczniów kształci się obecnie w klasach „ochrona granicy państwowej”. W roku szkolnym 2009/2010 utworzona zostanie kolejna trzecia już klasa o tym profilu. Strony porozumienia jego realizację oceniły bardzo wysoko. Młodzież z klas objętych szczególną opieką Straży Granicznej na ręce płk. Roberta Gawrysia skierowała podziękowania dla Straży Granicznej. Podziękowania za zaangażowanie i współpracę na ręce Zastępcy komendanta NOSG płk Roberta Gawrysia i uczestniczących w spotkaniu funkcjonariuszy SG przekazali także przedstawiciele władz powiatu szydłowieckiego. Młodzież z Szydłowca z klasy piwereszej w dniach 31 maja do 5 czerwca uczestniczyła w obozie szkoleniowym zorganizowanym przez Centralny Ośrodek Szkolenia Straży Granicznej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Koszalinie . Młodzież z klasy drogiej zaś w najbliższych dniach udaję się na obóz szkoleniowy do Centrum Szkolenia Straży Granicznej Im. Żołnierzy KOP do Kętrzyna Tematem spotkania przedstawicieli SG i powiatu szydłowieckiego była także kwestia przygotowań do obchodów 70 rocznicy walk obronnych żołnierzy KOP i Wp z 36 DP rez. toczonych w okolicach Szydłowca. Dodatkowo na szydłowieckim Ratuszu na temat organizacji obchodów 70 lecia Bitwy pod Barakiem rozmawiano z burmistrzem Szydłowca Andrzejem Jarzyńskim. Potwierdzeniem przyjaznych kontaktów powiatu szydłowieckiego i Straży Granicznej, było zaproszenie przez płk Roberta Gwarysia władz powiatu i Burmistrza Szydłowca na uroczystości Jubileuszu Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej, które zaplanowano w Warszawie w dniu 17 września 2009 roku. msk

Radomscy radni zdecydowali o przyznaniu arcybiskupowi Zygmuntowi Zimowskiemu honorowego obywatelstwa miasta. Pod projektem uchwały w tej sprawie podpisali się radni wszystkich klubów.

W najbliższy poniedziałek 15 czerwca odbędzie się nadzwyczajna sesja Rady Miejskiej, podczas której zostanie przyjęta stosowna uchwała. Wręczenie tytułu zaplanowano w niedzielę 21 czerwca podczas diecezjalnych uroczystości pożegnania arcybiskupa w katedrze radomskiej. W kwietniu br. abp Zimowski został mianowany przez papieża Benedykta XVI przewodniczącym Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. Uroczystość pożegnania z diecezją zaplanowano o godz. 15 w niedzielę 21 czerwca w katedrze radomskiej rm / Radom

Jak zawsze po wyborach media zajmują się analizami wyników. Niestety są one najczęściej dość powierzchowne i nie wychodzą poza stwierdzenia pozornie oczywiste. Oczywiście te wybory wygrała Platforma, lekko przegrał PIS, dwie pozostałe partie parlamentarne utrzymały swój status quo, a ugrupowania pozaparlamentarne nie zdołały przebić się na powierzchnię parlamentarnej polityki. Ale do takich stwierdzeń, nie potrzeba analityków z naukowymi tytułami.

Wystarczy dość powierzchowna wiedza każdego przypadkowego obserwatora sceny politycznej. W tych wszystkich komentarzach brakuje bardziej pogłębionej refleksji nad stanem polskiej polityki, a zwłaszcza nad przyczynami istniejącego stanu rzeczy. Bo choć statystyczne wyniku obecnych wyborów niewiele odbiegają od wyników poprzednich wyborów parlamentarnych, to wbrew powszechnym stwierdzeniom, polska scena polityczna nie jest „zabetonowana”. Nastąpiła bowiem dość zasadnicza zmiana postaw wyborców. Gdy w poprzednich wyborach, wyborcy PO wierzyli w tą partię, w jej modernizatorski i reformatorski charakter, a wyborcy PIS w swojego wybrańca, jako obrońcy tradycyjnych wartości, to dziś i jedni i drudzy stracili w znacznej części swoje przekonanie o programowych walorach popieranych przez siebie partii. Dziś dla wyborców PO, głównym atutem tej partii jest fakt, iż PIS jest gorszą alternatywą polityczną, a nie pozytywne walory samej Platformy. Podobnie jest także z elektoratem PISu.. Dla nich także głównym atutem nie jest program, a fakt, iż PO jest gorszą alternatywą. Popieranie tych partii ma więc charakter przede wszystkim negacji konkurencji. Siła wyborcza obu dominujących ugrupowań wynika zatem przede wszystkim z poczucia braku alternatywy. Oczywiście ta teza może zostać zakwestionowana poprzez stwierdzenie o pozaparlamentarnych ugrupowaniach, jako alternatywie istniejącej sceny politycznej. Problem jednak w tym że w wymiarze społecznym alternatywą może być ugrupowanie, które budzi nadzieje na sukces. W sytuacji braku takiej nadziei, żadna inicjatywa nie jest traktowana jako polityczna alternatywa. Ukonstytuowanie się politycznej alternatywy wiąże się z zaistnieniem dwóch warunków. Pierwszy to zdolność organizacyjna i programowa do rządzenia, czy współrządzenia krajem. . Drugi to ujawnienie w wymiarze społecznym niezdolności istniejących ugrupowań do stawienia czoła zasadniczym wyzwaniom stojącym przed państwem. Ten drugi czynnik jest faktem, choć jeszcze nierozpoznanym społecznie. Rząd Platformy Obywatelskiej, polegają głównie na bezczynności. I taki stan może być długo społecznie akceptowany, pod warunkiem stabilnej sytuacji społeczno-gospodarczej. Jednak kryzys gospodarczy, choć przebiega on , jak dotąd, stosunkowo łagodnie będzie ujawniał całą bezradność rządu Tuska. Także Kaczyński nie ma pomysłu na skuteczne rządzenie. Co więcej zmiana sceny politycznej, paradoksalnie może rozpocząć się od PISu. Jak wskazałem wyżej, głównym źródłem siły Platformy jest pisowska alternatywa. Dopóki istnieje taka perspektywa, PO może być spokojna o swoje poparcie społeczne. Natomiast kryzys PISu , to początek takżę kryzysu poparcia społecznego samej Platformy. I dlatego powstaje zasadnicze pytanie, czy PiSowi zagraża zasadniczy kryzys, który doprowadzi do rozkładu tej partii i tym samym zapoczątkuje proces rekonfiguracji polskiej sceny politycznej. Otóż eskalacja bezproduktywnego społecznie konfliktu na linii PIS-PO jest korzystna dla obu ugrupowań. Pozwala bowiem ogniskować uwagę społeczną na konflikcie i tym samym odciągać uwagę od zasadniczych wyzwań stojących przed naszym krajem. Ten konflikt rozgrzesza PO z jej bezczynności i bezradności w rządzeniu, a od PISu nie wymaga, ani pozytywnej recepty na rządzenie, ani nie rozlicza z sprzecznych z deklaracjami programowymi działań. Ten konflikt obu dominujących partii jest i społecznie i cywilizacyjnie nie tylko jest zupełnie bezproduktywny, ale jest ślepą uliczką, w którą jest wciągane polskie społeczeństwo. Bowiem model partii, jako walczących armii , jest zupełnie nieprzystający do współczesnego, coraz bardziej komplikującego się i złożonego świata.. Taki model partii, pochłonięty ustawiczną walką, nie jest w stanie wyłonić optymalnego przywództwa narodowego zdolnego do skutecznego rozwiązywania zasadniczych wyzwań współczesności, a co najwyżej przegraną w konkurencji międzynarodowej potrafi osładzać jedynie sukcesami personalnymi. Bo czym jest ewentualne przewodzenie parlamentowi europejskiemu w porównaniu z porażkami naszej polityki np. w zakresie wyrównania dopłat bezpośrednich, czy niezdolności zablokowania budowy gazociągu bałtyckiego. W tym sensie PIS jest zupełnie fałszywą alternatywą dla rządów Platformy. Bo podobnie jak Platforma zgodził się na redukcję pozycji Polski w traktacie lizbońskim, czy wykazał się zupełną nieudolnością w sprawie gazociągu bałtyckiego, czy w walce o równe szanse polskich rolników na europejskim rynku. Co więcej ta partia cierpi na wrodzona skłonność do autodestrukcji. Ostatnie wybory pokazały, że reakcją na bezproduktywność polskiej sceny politycznej jest wycofywanie się z aktywności publicznej. Poczucie zniesmaczenia konfliktami o nic jest dość powszechne, ale to zniesmaczenie nie przekłada się jeszcze na budowanie alternatywy dla obecnego modelu sceny politycznej. W tym sensie głosy oddane na PO-PIS są głosami straconymi. Bowiem są to głosy za utrzymaniem obecnego oligarchicznego modelu partii politycznych i dalszej kompromitacji Polski na arenie międzynarodowej. Ale czy to oznacza, ze wyniki wyborów są „końcem polskiej polityki”. Otóż nie. Oznaczają one jedynie, że ten model osiągnął swoje apogeum, a apogeum, ze swej natury nie jest stanem trwałym. Jest momentem przełomowym w dotychczasowej tendencji. O nowym trendzie świadczy fakt narastającej dezaprobaty dla sposobu uprawiania polityki w naszym kraju. I choć obecną scenę „betonuje” system finansowania partii politycznych i oparty o zasadę proporcjonalności system wyborczy, to pomimo tych stabilizatorów obecnego układu, widać mentalną zmianę w postrzeganiu rzeczywistości politycznej. Polsce potrzeba wyzwolenia z oligarchicznego systemu partyjnego i świadomość tego faktu nabiera siły. Na to wyzwanie trzeba odpowiedzieć budową politycznej alternatywy zdolnej do stawienia odpowiedzi na zasadnicze wyzwania współczesności, zwłaszcza wyzwania kryzysu demograficznego, unarodowienia polskiego kapitalizmu, wzmocnienia naszej pozycji w Unii i przeciwstawienia się dechrystianizacji europejskiej cywilizacji. To są zasadnicze wyzwania stojące przed Polską, których nie są zdolne podjąć oligarchiczne partie obecnej sceny politycznej. I jak każde realne wyzwanie, lepiej wcześniej, niż później znajdzie swój organizacyjny i polityczny wyraz. . W moim przekonaniu koniec pseudopolityki obecnych dominujących ugrupowań politycznych, jest nie tylko koniecznością, ale także procesem, który w świadomości społecznej już ma miejsce. I w tym sensie wybory europejskie są początkiem zmiany politycznego trendu prowadzącego do przezwyciężenia sytuacji głosowania na partie nie odzwierciedlające społecznych potrzeb. W tych wyborach głosy oddane na PO-PIS w obawie przed zmarnowaniem głosu na partie nie mające szans na przekroczenia progu wyborczego, było w rzeczywistości stratą swojego głosu, było poparciem systemu, który powinien zniknąć.

Marian Piłka

II Dzień Dziękczynienia to podziękowanie Bożej Opatrzności za ostatnie 30 lat polskiej historii - za wolnościowy zryw, zapoczątkowany 1. pielgrzymką Jana Pawła II do ojczyzny, a zakończony częściowo wolnymi wyborami w 1989 r. Pod hasłem „Dziękujemy za wolność” obchodzony jest dzisiaj w Polsce II Dzień Dziękczynienia. Główne uroczystości odbyły się w południe przed Świątynią Opatrzności Bożej wznoszoną w Warszawie na Polach Wilanowskich.

W całym kraju, w kościołach przeprowadzona jest zbiórka pieniężna na budowę Centrum Opatrzności Bożej, gdzie oprócz Świątyni znajdzie się także Muzeum kard. Stefana Wyszyńskiego i Jana Pawła II oraz panteon - miejsce pochówku zasłużonych Polaków. II Dzień Dziękczynienia ma być podziękowaniem Bożej Opatrzności za ostatnie 30 lat polskiej historii, przede wszystkim za wolnościowy zryw, zapoczątkowany pierwszą pielgrzymką Jana Pawła II do Ojczyzny w czerwcu 1979 r., a zakończony częściowo wolnymi wyborami 4 czerwca 1989 r., uważanymi za symboliczny upadek komunizmu.

Zdaniem abp. Kazimierza Nycza, nie byłoby wolnościowych zmian w Polsce i całej Europie Środkowej bez pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do ojczyzny w 1979 r. i bez współdziałania Kościoła i solidarnościowej opozycji. - Sam papież mówił, że od tego się wszystko zaczęło – od dziękczynienia na Placu Zwycięstwa i wołania o zstąpienie Ducha Świętego – powiedział.

Dziś Polacy wybierają posłów do Parlamentu Europejskiego. W tym roku wybór jest znacznie większy (26 kandydatów na jedno miejsce), niż przed pięciu laty (w 2004 r. o każde fotel ubiegało się 18 osób). Miejsc jest 50, zarejestrowanych kandydatów 1311.

Trzydziestu pięciu obecnych eurodeputowanych chce pozostać (bądź wrócić po rezygnacji w trakcie) na drugą kadencję. Warto zauważyć, że wybory do Parlamentu Europejskiego mogą się odbić przebudową składu polskiego Sejmu, w mniejszym stopniu Senatu. Dotyczyć to będzie głównie osób rekomendowanych przez PSL oraz PiS. Te dwie partie umieściły na listach najwięcej swoich parlamentarzystów zasiadających aktualnie w ławach obu izb: PSL niemal 1/3 składu klubu poselskiego, PiS ponad 1/5 posłów i senatorów tej partii (36 posłów i 5 senatorów). O mandat w Strasburgu i Brukseli ubiegają się także: jedna posłanka SDPL (20% składu klubu), 5 posłów SLD (ponad 11%) oraz 14 posłów i 2 senatorów PO (6% aktualnej miejscowej obsady). Tych posłów i senatorów, którzy zostaną wybrani 7 czerwca br. do PE, zastąpią w Sejmie i Senacie nowi, z kolejnych lokat poparcia uzyskanego podczas wyborów krajowych na jesieni 2007 r.

W sercu Warszawy, naprzeciwko Grobu Nieznanego Żołnierza, w miejscu gdzie 2 czerwca 1979 r. modlił się u stóp krzyża Ojciec św. Jan Paweł II, zanosząc błaganie o zesłanie Ducha św., stanął granitowy krzyż, który pozostanie tu na pokolenia, jako znak zwycięstwa

Arcybiskup Kazimierz Nycz zwracając się do zgromadzonych na Placu Józefa Piłsudskiego kilkudziesięciu tysięcy wiernych, szczególnie do zgromadzonych tysięcy młodych ludzi z Ruchu Światło- Życie, którzy pielgrzymowali do stolicy w 30. rocznicę pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Ojczyzny mówił: „Ten krzyż nie jest tymczasowy, pozostanie na zawsze. To wy drodzy chłopcy i dziewczęta przyjmujecie dzisiaj ten krzyż. Przyjmujecie wraz z obietnicą, że w tym znaku zwyciężycie. Teraz wy poniesiecie krzyż, symbol Chrystusowego zwycięstwa”
Uroczystości rozpoczął obrzęd błogosławieństwa krzyża – znaku nieskończonej miłości Boga do człowieka oraz pamiątki wielkiego tchnienia Ducha św., które przeszło przez Polskę, Europę i świat wraz z pontyfikatem Jana Pawła II.

Aktu odsłonięcia krzyża dokonała Prezydent m.st. Warszawy Hanna Gronkiewicz-Walz, która podkreśliła, że gromadzimy się wokół tego znaku nie tylko dlatego, by oddać się wzruszającym wspomnieniom, ale po to, by wyrazić naszą wdzięczność, że jesteśmy pokoleniem, które żyło w czasach papieża Polaka i które żyje w wolnej Polsce.