Do 2035 roku liczba ludności Polski zmniejszy się o ponad 2 mln i wyniesie ok. 36 mln, a co czwarta osoba będzie wtedy emerytem – alarmują demografowie. Prof. Jerzy Witkowski, wiceprezes Głównego Urzędu Statystycznego, powiedział, że już w latach 2011-15 o 1 milion zwiększy się liczba ludności w tzw. wieku poprodukcyjnym. "To będzie ogromna zmiana. Później tempo przyrostu będzie już mniejsze" – prognozuje profesor.

Obecnie liczba ludności w wieku poprodukcyjnym, czyli powyżej 60/65 lat, wynosi ok. 5,9 mln, a ok. 2035 r. w Polsce ma być nawet 9,6 mln emerytów i rencistów. Co czwarta osoba w Polsce będzie wtedy emerytem. Zdaniem wiceprezesa GUS, tak gwałtownego spadku liczby pracujących nie wytrzymałyby bez odpowiedniego przygotowania nawet gospodarki krajów dobrze rozwiniętych. W 2035 r. prognozowana długość trwania życia będzie wynosiła 77,1 lat dla mężczyzn i 82,9 lat dla kobiet. Wyzwaniem dla polityki społecznej i gospodarczej będzie też coraz większa liczba osób w wieku sędziwym (80 lat i więcej), która zwiększy się o 1,5 mln. W Polsce niestety praktycznie nie ma polityki prorodzinnej i demograficznej, a wskaznik urodzin jest jednym z najniższych w Europie. awo / Warszawa

Dziś naszą modlitwą obejmujemy wszystkich tych, co cierpieli i tych, co cierpienie zadawali, bo jeteśmy uczniami Chrystusa - powiedział bp Edward Materski, który przewodniczył Mszy świętej z okazji 33. rocznicy radomskiego robotniczego protestu w czerwcu 1976 roku. Przy Pomniku Ludzi Skrzywdzonych zgromadzili się uczestnicy tamtych wydarzeń oraz zaproszeni goście, wśród nich m.in. przewodniczący Solidarności Janusz Śniadek i zastępca szefa Kancelarii Prezydenta RP Władysław Stasiak, który odczytał list od Lecha Kaczyńskiego.

Prezydent Polski napisał, że protest radomskich robotników w czerwcu 1976 roku był jednym z ważniejszych wydarzeń w powojennej historii Polski. Apelował, by nie zapominać o tregedii, która na lata zaważyła na losach bohaterskiego Radomia. Przypomniał też, że po wydarzeniach czerwcowych jego mieszkańców upokarzano na przymusowych wiecach poparcia dla partii. Lech Kaczyński stwierdził także, że Radomski Czerwiec 76 okazał się zwiastunem przełomu i zapowiedzią coraz silniejszego oporu narodu wobec zbrodniczego systemu. - Jako przydent RP chylę czoła tym, którzy dla wspólnego dobra narodu ryzykowali życiem i wolnością oraz dobrem własnych rodzin - podkreślił prezydent RP. Bp Edward Materski mówił w homili, że dzisiaj modlitwą obejmujemy wszystkich tych, co cierpieli i tych, co cierpienie zadawali, bo jeteśmy uczniami Chrystusa. Wiele uwagi poświęcił również wolności nazywając ją darem i bezcennym skarbem narodu oraz każdego człowieka. Wspomniał także lata, kiedy władze nie pozwalały organizować uroczystości patriotycznych przy pomniku upamiętniającym zryw radomskich robotników. Nazwał je miejscem naznaczonym cierpieniem wielu ludzi. Wspomniał także wizytę sługi Bożego Jana Pawła II w Radomiu. - Przy tym pomniku modlił się Ojciec Święty. Potem podszedł do wszystkich błogosławiąc każdemu z osobna. Nie było tego w programie wizyty. Była to osobista decyzja Jana Pawła II. Dzisiaj dziękujemy Bogu za wszelkie dobre zmiany, które dokonały się w Polsce - mówił pierwszy ordynariusz radomski.

radosław mizera/Radio Plus

Składamy życzenia osiągnięć w realizacji ojcowskiego zadania, które jest tak istotnym czynnikiem w realizacji powołania mężczyzny. Być ojcem to doświadczać radości tworzenia i trudu odpowiedzialności.

Bycie prawdziwym ojcem to jest w całej pełni wspaniała misja i najważniejsza życiowa kariera. Oby zawsze nam ojcom towarzyszyła radość, zapał, poczucie opowiedzialności i pasja w tworzeniu szczęśliwego dzieciństa i młodości naszych dzieci.

Ostatnio przez media przetoczyła się fala spekulacji, czy Lech Kaczyński podpisze ratyfikację traktatu lizbońskiego w celu ułatwienia wyboru Jerzego Buska na przewodniczącego parlamentu europejskiego. Sygnał do tych spekulacji dała była szefowa prezydenckiego gabinetu pani Jakubiak twierdząc, że prezydent ma asa w rękawie, który przesądzi o wyborze Buska. Później zaś prasa spekulowała powołując się na różnych anonimowych współpracowników prezydenta o prawdopodobieństwie takiego kroku. Z początku nie chciało mi się wierzyć, że takie działania są w ogóle możliwe, ale rozwój sytuacji, a zwłaszcza możliwe spotkanie prezydenta z premierem Irlandii wskazuje, że jest to poważnie rozpatrywany wariant.

W ten sposób Lech Kaczyński miałby przyczynić się do „sukcesu” jakim byłby wybór polskiego przewodniczącego tej po Komisji Europejskiej, najbardziej prestiżowej instytucji unijnej. Dla prezydenckich spin doktorów taki ruch byłby , przynajmniej częściowym zneutralizowaniem sukcesu Tuska i tym samym pokazaniem bardziej koncyliacyjnej twarzy samego prezydenta. Problem w tym, że batalia o stanowisko dla Buska i ewentualnie Cimoszewicza, to nie żadna polityka europejska, a przedbiegi w kampanii prezydenckiej, w której Tusk chce się pochwalić skutecznością w polityce europejskiej. A w przypadku Cimoszewicza, także wyeliminowaniem ewentualnego konkurenta na swej lewej flance. Ale problem jest jeszcze bardziej poważy. Otóż Polska w rzeczywistości nie prowadzi żadnej polityki europejskiej. Ostatnia kampania do parlamentu europejskiego nie była debatą, czy sporem o jej kształt. Była debatą na tematy zastępcze, czy zupełnie drugorzędne i to nie tylko ze strony Platformy, ale i pozostałych partii parlamentarnych a zwłaszcza PISu. Dla tej ostatniej te wybory miały być swoistym referendum nad rządami Tuska, pokazaniem „żółtej kartki”. Zaś dla PO , potwierdzeniem dotychczasowej jej polityki. Właściwie w polskiej polityce europejskiej mamy do czynienia z kontynuacją polityki dostosowania, realizowanej pomimo już ponad pięcioletniego członkostwa w Unii. Tą koncepcję jasno sformułował Donald Tusk twierdząc, że Polska ma być prymusem Europy, co w praktyce oznacza wyprzedzać w realizacji postulaty największych państw Unii, a zwłaszcza Niemiec. Stąd pośpiech w ratyfikacji traktatu lizbońskiego i wspieranie europejskiej polityki naszego zachodniego sąsiada. Niestety koncepcja PISu, pomimo retorycznego sprzeciwu wobec polityki dostosowywania się do oczekiwań naszego zachodniego sąsiada, w praktyce jest równie kapitulancka. Zgoda bowiem na traktat lizboński ze strony prezydenta i PISu oznacza traktatowe zaakceptowanie dominującej pozycji Niemiec w strukturach unijnych. Bowiem ten traktat radykalnie redukuje siłę naszego głosu w Radzie Europejskiej. Gdy według traktatu nicejskiego wartość polskiego głosu jest równa 93% wartości głosu niemieckiego, to w przypadku traktatu lizbońskiego spada ona do pziomu48%. . Lech Kaczyński, polski negocjator tego traktatu okazał się najbardziej proniemieckim politykiem w najnowszej historii Polski, bowiem żaden polityk nie zgodził się dobrowolnie na tak duże wzmocnienie pozycji naszego zachodniego sąsiada naszym kosztem. Pis, aby ukryć przed opinią publiczną, tą największą klęskę polityczną od czasu upadku komunizmu ogłosił ją wielkim „sukcesem”, a media lojalnie zachwalały ten pisowski wkład w politykę białej flagi. W tej sytuacji wynik irlandzkiego referendum był niespodziewanym sukcesem Polski, pozwalał on bowiem zachować dla Polski korzystne rozwiązania nicejskie. Jednak polscy politycy, zarówno prezydent i premier zamiast ogłosić , zgodnie z prawem europejskim wymagającym jednomyślności w przyjmowaniu traktatów, wygaśnięcie procesu ratyfikacyjnego i tym samym ogłoszenie ostatecznego odrzucenia traktatu lizbońskiego, zgodzili się na kontynuowanie , polityki wywierania międzynarodowych nacisków na zmianę stanowiska irlandzkiego. Polityka ta bowiem prowadzi do groźnej dla Polski, redefinicji zasady jednomyślności , wedle której sprzeciw poszczególnych państw w kwestiach wymagających jednomyślności nie oznacza odrzucenia danego rozwiązania, ale legitymuje politykę zmuszania do zmiany decyzji. Jest to wprowadzenie ususu prawnego do nie tylko do wywierania nacisków na zmianę polityki mniejszych państw, ale jest praktycznym wyrazem budowy struktury hegemonialnej w ramach Unii. I jest to drugi, tym razem prawnie zdefiniowany , charakterystyczny rys Unii wedle traktatu lizbońskiego. Deklaracje prezydenta, że podpisze traktat po zmianie po zaakceptowaniu przez Irlandie, w praktyce jest także naciskiem na to państwo, aby zmieniło swoją decyzję . Zachowanie prezydenta , w świetle składanych deklaracji, rzeczywiście jest niezrozumiałe dla opinii publicznej. Skoro traktat był „sukcesem”, to dlaczego prezydent powstrzymuje się z ostatecznym podpisem. Ale prezydent w przeciwieństwie do niedoinformowanej opinii publicznej, zna doskonale wartość tego traktatu i wie, jak jego wprowadzenie pogorszy nasze możliwości działania w ramach Unii Europejskiej. Dlatego przecieki mówiące o możliwości podpisu, byłyby próbą wyjścia z niezręcznej sytuacji medialnej, byłyby próbą zyskania pewnego uznania za pomoc w przeforsowaniu Buska na przewodniczącego parlamentu, ale byłyby także działaniem ostatecznie zamykającym jakiekolwiek możliwości odrzucenia, a przynajmniej odroczenia wejścia w życie tego skrajnie dla Polski niekorzystnego traktatu. To wszystko pokazuje, że nie obrona polskich racji, a jedynie względy wyborcze decydują o tak zasadniczych sprawach dla przyszłości naszego kraju, jak ratyfikacja traktatu lizbońskiego. Prezydent dla poprawienia swojego wizerunku gotów jest ostatecznie zrezygnować z prób poprawienia naszej sytuacji, sytuacji w którą swą nieumiejętnością negocjacyjną nas wprowadził. Postulat Buska na przewodniczącego europarlamentu, czy Cimoszewicza na przewodniczącego Rady Europy to atrapa polskiej polityki europejskiej. Bowiem Polska nie stawia w swej europejskiej polityce spraw naprawdę dla nas ważnych. Nie mówię tu już o odrzuceniu traktatu lizbońskiego, co ma zasadnicze znaczenie dla naszych przyszłych możliwości w Unii, ale także o innych konkretnych postulatów, jak choćby postulat wyrównania dopłat dla rolników, o którym w ślad za Prawicą Rzeczpospolitej mówili wszyscy w czasie ostatniej kampanii europejskiej. Ale ani prezydent, ani premier, ani współrządzący PSL nie podniósł tej sprawy na ostatnim szczycie unijnym. A skoro zmienia się warunki naszego członkostwa, w postaci osłabienia nasz4ej pozycji, to dlaczego nie można zmienić warunków finansowania polskiego rolnictwa, zwłaszcza dziś w warunkach kryzysu. Te dodatkowe pieniądze poprawiłyby nie tylko sytuację rolników, ale zwiększyłby pojemność polskiego rynku, tak ważną w minimalizowaniu kosztów kryzysu. Ale kampania się skończyła, wyborcy zagłosowali, a politycy dominujących partii slogany wyborcze traktują jak wyborczą sieć, a nie zobowiązanie społeczne. Pseudopolityka nadal kwitnie w wydaniu dominujących sił politycznych. Zaś Buzek jako przewodniczący parlamentu europejskiego ma osłodzić Polakom brak polityki europejskiej z prawdziwego zdarzenia.

Marian Piłka

W niedzielę 21 czerwca ks. infułat Józef Wójcik odprawił dziękczynną mszę świętą na rozpoczęcie obchodów 20 lecia parafii w Sadku. Ksiądz proboszcz Zenon Ociesa witając parafian i zaproszonych gości w tym ks. dziekana Adama Radzimirskiego, władze samorządowe powiatu i Miasta Szydłowiec powiedział: dzięki Obrazowi Matki Bożej Licheńskiej wszystko się zaczęło, dziękujmy dziś Bogu i Matce Najświętszej za wszystkie dobra materialne i duchowe jakimi zostaliśmy obdarowani i ubogaceni.

W kazaniu celebrans ks dr J. Wójcik przypomniał historię wspólnoty parafialnej i duszpasterzy którzy przyczynili się do wybudowania świątyni i powstania parafii: ks. Józefa Słabego, ks. Bogusława Mleczkowskiego i dzieło proboszcza ks. Zenona Ociesy. Ksiądz infułat J. Wójcik wspomniał także inicjatora budowy świątyni wieloletniego sołtysa Adama Sokołowskiego, pochodzącego z Sadku projektanta Stanisława Dworaka, przypomniał wielki wysiłek i zaangażowanie mieszkańców Sadku w budowę kościoła w latach 1983-88. Podziękował także wiernym z Sadku za ich obecne zaangażowanie i troskę o kościół i parafię. Po uroczystej mszy świętej na placu kościelnym posadzona została sosna papieska, podarowana przez Nadleśnictwo Skarżysko-Kamienna. Sosnę która wyrosła z nasion pobłogosławionych przez papieża Benedykta XVI posadzili wspólnie ks. infułat Józef Wójcik, ks. dziekan Adam Radzimirski, ks. Bogumił Terek i leśniczy Marek Grosicki. Następnie na Krzyżówce, w pobliży świątyni poświęcony został nowy krzyż ufundowany przez braci Marka i Piotra Sokołowskich. ksiądz Infułat Józef Wójcik, który w latach PRL był więziony za obronę krzyża, pobłogosławił krzyż, przypominając że jest on symbolem Chrystusa i Jego zwycięstwa. Kapłani pobłogosławili także uczestników Jubileuszowego Ogólnopolskiego Biegu Ulicznego, który organizowany jest w Sadku od 1989 roku. Kuliminację obchodów parafii zaplanowano na 20 wrzesnia 2009, kiedy w parafii odbywać się będzie wizytacja kanoniczna prowadzona przez ks. bp. Adama Odzimka.

Z historii parafii: W 1983 roku, z inicjatywy Adama Sokołowskiego i kolejarzy z Sadku, za zgodą i przy pomocy proboszcza parafii św. Zygmunta w Szydłowcu ks. Józefa Słabego, na gruntach uzyskanych w dzierżawie wieczystą od Skarbu Państwa, rozpoczęto budowę kaplicy, a oficjalnie punktu katechetycznego. Mieszkańcy Sadku samodzielnie wybudowali mury świątyni. W związku z tym oddelegowano do Sadku, jako samodzielnego wikarego ks. Bogusława Mleczkowskiego. Pod jego kierownictwem kościół został nakryty dachem, w grudniu 1984 roku. Trwały także prace wewnątrz świątyni. 26 maja 1985 roku, świątynię poświęcił ks. bp Adam Odzimek. Po odejściu z parafii Szydłowiec ks. wikarego B. Mleczkowskiego. Prace kontynuował ks. Zenon Ociesa, który po erygowaniu przez ks. bp. Edwarda Materskiego 1 września 1989 roku, w Sadku parafii p.w. Matki Bożej Bolesnej, został pierwszym jej proboszczem. Kościół wybudowany został z pustaków żużlowo-betonowych i cegły, według projektu inź. Stanisława Dworaka. Budowa trwała od 1983-1988. W następnych latach został wybudowana plebania. Parafia MBB w Sadku liczy 800 wiernych. Odpust obchodzony jest 15 września, we wspomnienie Matki Bożej Bolesnej. msk

Kościół radomski żegna i dziękuje abp. Zygmuntowi Zimowskiemu za siedem lat posługi duszpasterskiej w diecezji. Dzisiaj w radomskiej katedrze odbyły się uroczystości pożegnania pasterza, który od lipca rozpoczyna pracę w Watykanie jako przewodniczący Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia.

W trakcie dzisiejszych uroczystości wręczono również abp. Zimowskimu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Radomia, zaś od duchowieństwa otrzymał w darze barakowy kielich i pamiątkowy album obrazujący siedem lat w diecezji radomskiej. Od władz Mazowsza otrzymał medal Pro Masovia, wyróżnienie przyznawane za szczególne zasługi na rzecz województwa. Abp Zygmunt Zimowski powiedział, że Radom i cała diecezja pozostają w jego sercu jako coś, czego nie da się w żaden sposób wyrwać czy wymazać. - Jestem wdzięczny Duchowi Świętemu za natchnienia, to dzięki nim mogłem wiele zrobić dla tej diecezji - podkreślił abp Zimowski. Wspomniał także Jana Pawła II, który powołał go na biskupa radomskiego oraz Benedykta XVI, który jeszcze będąc kardynałem konsekrował go w radomskiej katedrze. Jako dowód zawierzenia Matce Bożej i wdzięczności przekazał w darze katedrze radomskiej swój pierścień biskupi. rm / Radom

Z bp. Wacławem Depo, ordynariuszem diecezji zamojsko-lubaczowskiej, członkiem Komisji Duchowieństwa Konferencji Episkopatu Polski, rozmawia na łamach Naszego Dziennika, z okazji rozpoczynającego się Roku Kapłańskiego, Sławomir Jagodziński. Biskup mówi, że to dzięki Ojcu Świętemu Benedyktowi XVI po Roku św. Pawła stajemy na progu Roku Kapłańskiego wraz ze szczególnym patronem św. Janem Marią Vianneyem. - Wiemy z kart Ewangelii, że sam Jezus Chrystus nigdy nie przypisywał sobie tytułu kapłańskiego, chociaż sam fakt bycia Najwyższym Kapłanem - Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi - oczywiście na płaszczyźnie wiary - nie ulegał wątpliwości.

Albowiem Jego kapłaństwo tkwi korzeniami w samej tajemnicy zjednoczenia Syna Bożego i Syna Człowieczego […] Powołanie jest przede wszystkim łaską, która wymaga wolnej odpowiedzi człowieka, aby mógł - według słów Jana Pawła II - "stać się dodatkowym człowieczeństwem dla Chrystusa" w Jego Kościele - mówi bp Depo. Biskup przypomina List do kapłanów Jana Pawła II z 16 marca 1986 roku, pisany na 200. rocznicę urodzin proboszcza z Ars. Przypomina stwierdzenie: "Kapłaństwo to miłość Serca Jezusowego". - W posłudze św. Jana Marii Vianneya ujawniały się następujące priorytety kapłańskiego posługiwania: przepowiadanie i katecheza, które są nieodzowne do przyjęcia wiary i nawrócenia. Następnie sakrament pojednania i Eucharystia, które znajdowały się każdego dnia w centrum jego posługi. Niewątpliwie sprawowanie sakramentu pokuty przez wiele godzin stanowiło jego "męczeństwo", ale przez nie kształtował życie duchowe wiernych, objawiając tajemnicę Bożego miłosierdzia. To zaś we wszystkich czasach stanowi niezastąpiony wyraz i sprawdzian służebnego kapłaństwa. Nade wszystko Msza Święta była dla proboszcza z Ars wielką radością i umocnieniem życia kapłańskiego. Podkreślał, że "gdybyśmy próbowali zrozumieć do końca tę Ofiarę, musielibyśmy umrzeć, ale nie z przyczyny lęku przed Bogiem, lecz z miłości, jaką okazuje nam Najświętszy Zbawiciel" - mówi bp Depo. - Zauważamy, że współczesna kultura fascynuje często ludzi młodych kultem konsumpcji czy koncepcją wolności w oderwaniu od ostatecznej prawdy, proponując zaspokojenie własnych pożądań, które niesłusznie nazywa się samorealizacją. Jednym z najbardziej niebezpiecznych zagrożeń jest również ignorancja religijna i subiektywizm wiary - mówi biskup. - Historia każdego powołania kapłańskiego jest historią niewymownego dialogu między Bogiem a człowiekiem, między miłością Boga, który wzywa, a wolnością odpowiedzi człowieka, który okazuje Bogu zaufanie i daje siebie w darze. U podstaw tej odpowiedzi leży łaska wiary i ufna modlitwa o wierność drodze powołania. Kto wierzy w Boga i przyjmuje Jego dar, zawierza się Mu z wdzięcznością i przyjmuje Jego plan zbawienia ludzi w Kościele i przez Kościół - czytamy. - Kapłan to przede wszystkim człowiek wiary i życia oddanego Bogu w ludziach. Nie można zatem na sprawę celibatu kapłańskiego patrzeć tylko i wyłącznie jak na zwykłą normę prawną ustanowioną przez Kościół czy całkowicie zewnętrzny warunek dopuszczenia do święceń. Celibat jest związany z darem czystości, która - mówiąc słowami C.K. Norwida - "jest kształtem miłości". A więc jest to wolny i świadomy wybór większej i niepodzielnej miłości do Chrystusa i Jego Kościoła. Jest on również znakiem eschatologicznym pozostawionym przez Chrystusa, w którego Królestwie "ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić". Erotyzacja relacji międzyludzkich we współczesnym świecie jest wyrazem deformacji miłości, której główną przyczyną jest oddzielenie od miłości Boga. Jeszcze raz podkreślę, że celibat trzeba uważać za szczególną łaskę, którą utrzymuje się poprzez zmaganie w różnych duszpasterskich odniesieniach - mówi bp Depo. Przypomina też słowa Jana Pawła II, który w jednym ze swych wywiadów ujął tę kwestię następująco: "Nikt z nas nie jest samotny przez przypadek. Kapłan wybiera samotność, aby inni nie byli samotni". Żyjąc w celibacie, kapłan może lepiej i bardziej dyspozycyjnie wypełniać swoją duszpasterską posługę. Wierność celibatowi jest niezwykłym świadectwem ewangelicznym, zwłaszcza dla ludzi młodych i dla małżonków, będąc oparciem dla zachowania dziewictwa i wierności w małżeństwie - czytamy. Pytany o strój duchowny kapłanów, biskup mówi: Nie ulega wątpliwości, że strój duchowny jest pewną formą świadectwa wiary i widzialnym znakiem poświęcenia swojego życia w służbie Bogu i bliźnim. Oczywiście, nie można poprzestawać tylko na tym zewnętrznym kryterium, które może nawet oskarżać tego, kto nie przestrzega zobowiązań płynących ze święceń. Trzeba bowiem wielkiej roztropności i odpowiedzialności w rozeznawaniu czasu, miejsc i wspólnot, które wymagają przejrzystego znaku, kim ktoś jest dla siebie samego i jakiej sprawie służy. - Na ile tożsamość kapłańska, posługa duszpasterska, ewangelizacyjna, są we współczesnym świecie zagrożone? - pyta dziennikarz. - Słabość czy nawet grzech rozpatrywany w świetle miłości miłosiernej Boga nie przygniata człowieka, wręcz odwrotnie, podnosi, leczy i otwiera na łaskę i pełnię życia. Słowa, które Jan Paweł II skierował do ludzi młodych w Toronto, odnoszą się do nas wszystkich, w tym do kapłanów: "Nie jesteśmy sumą naszych słabości i upadków; jesteśmy sumą ojcowskiej miłości do nas i naszej rzeczywistej możliwości bycia obrazem Jego Syna... Duch świata oferuje mnóstwo złudzeń, liczne parodie szczęścia. Największe oszukaństwo, najważniejsze źródło nieszczęścia polega na złudzie, iż można znaleźć życie z pominięciem Boga, osiągnąć wolność, wykluczając prawdy moralne i osobistą odpowiedzialność" - czytamy - Ogłoszony Rok Kapłański jest wielkim dziękczynieniem Bogu w Chrystusie za dar kapłaństwa, a jednocześnie wołaniem do Boga o świętość kapłanów: głosicieli Słowa Bożego, szafarzy sakramentów świętych i przewodników wspólnoty Kościoła. […] Kapłani nie są ważni z powodu tego, co czynią, ale ze względu na to, kim są". Dlatego pozwólmy się prowadzić Duchowi Świętemu we wszystkich inicjatywach, które będą podjęte i realizowane. Wiemy, że w czekającej nas mocnej konfrontacji ze światem współczesnym i wielkimi przemianami w Europie i świecie zwycięstwo odniosą odważni świadkowie wiary w ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Chrystusa. Co ten świat zrobi ze świadkami, to już jest mniej ważne. Najważniejsze, że to wszystko "zbierze" Bóg, przed którego oczami nic nie jest zakryte i który czeka na przejrzyste świadectwo kapłanów, prawników, polityków, dziennikarzy - mówi biskup.