W dniu 1 listopada przy bramach cmentarza parafialnego w Szydłowcu już po raz czwarty odbywała się kwesta na rzecz odnowy najstarszych i najpiekniejszych nagrobków na szydłowieckim cmentarzu parafialnym. Kwestowali członkowie Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Szydłowca, Akcji Katolickiej, pracownicy Urzędu Miejskiego i Burmistrz Miasta Szydłowca, Andrzej Jarzyński, osoby prywatne.
Zebrano w sumie 4. 201,49 zł i 89 eurocentów. Zebrana suma pozwoli na rozpoczęcie prac konserwatorskich przy kolejnym zabytkowym nagrobku szydłowieckiego cmentarza. Konserwowane nagrobki to dzieła doskonałych szydłowieckich rzemieślników i artystów – kamieniarzy. Pochodzą najczęściej z końca XIX i początku XX wieku. Stanowią one perełki pomiędzy tak modnymi obecnie, prawie jednakowymi i wytwarzanymi seryjnie nagrobkami i świadczą o wysokich umiejętnościach dawnych szydłowieckich kamieniarzy; stanowią także cenne zabytki dawnej kultury i sztuki epitafijnej.
Prace renowacyjne odbywają się pod nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a ich efekty są przez niego wysoko oceniane. Każda kwesta owocowała do tej pory odnowieniem kolejnego zabytkowego nagrobka. Członkowie Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Szydłowca w porozumieniu z ks.kanonikiem Adamem Radzimirskim, Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków Markiem Figlem, artystą-konserwatorem Andrzejem Zdyrą i władzami miasta pracują także nad sposobem zabezpieczenia przed dewastacją tych płyt nagrobnych i elementów pomników, których w najbliższym czasie nie da się odnowić z powodu zbyt małych środków finansowych, a które są często bezmyślnie niszczone lub zużywane jako budulec. Inicjatorami akcji odnowy szydłowieckich nagrobków i organizatorami żmudnych zabiegów renowacyjnych są członkowie Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Szydłowca – jego przewodnicząca, Irena Przybyłowska Hanusz, Maria Jost-Prześlakowska, Maria Nowakowska, Marzena Olszewska i Bolesław Boruszewski.
Anna Brzezińska-Skrzypek
Urząd Miejski w Szydłowcu Promocja
W dzień Zaduszny ponownie odwiedzamy cmentarze i modlimy się przy grobach nie tylko najbliższych i przyjaciół, ale także przy grobach znanych i nieznanych nam osobiście bohaterów. Zatrzymujemy się przy mogiłach osób, których po prostu nam dziś brakuje! Brakuje ich szczerości, doświadczenia, trafnych rad i długomyślności. Po kilkunastu, czy kilkudziesięciu latach mamy pewność, jak wiele im zawdzięczamy i jak wielki jest wobec nich nasz dług. Na starym, rzymsko-katolickim cmentarzu w Radomiu często odwiedzam miejsce wiecznego spoczynku starszego ode mnie przyjaciela, świętej pamięci Zbyszka, żołnierza AK, więźnia politycznego okresu stalinowskiego, organizatora struktur regionalnych NSZZ Solidarność Ziemi Radomskiej. Zbyszek, elektryk w nieistniejącym dziś Zakładzie Remontowym Maszyn Budowlanych, w pierwszych miesiącach powstawania związku, w okresie wielkiego społecznego entuzjazmu 1980 roku, przestrzegał nas przed hurra optymizmem, że już pokonaliśmy komunę. Przekonywał, że droga do wolności będzie długa i trudna. Zbyszek potrafił bezbłędnie wytropić i ujawniać agentów i prowokatorów służby bezpieczeństwa, którzy na polecenie swoich przełożonych „zapisywali się” do Solidarności i udawali jej gorliwych zwolenników. Komuniści zemścili się na nim i 13 grudnia 1981 roku, schorowany Zbyszek na wiele miesięcy trafił do więzienia w Kielcach. Zmarł w sierpniu 1996 roku.
Był człowiekiem sumienia i żył tak, że ślady Jego stóp przetrwały!
Góra Trzech Krzyży jest charakterystycznym punktem Szydłowca, jednak od pewnego czasu, jej wierzchołek zwieńczały tylko dwa krzyże. Upływ czasu spowodował zniszczenie środkowego krzyża. Wspólnota Lasu Poszczególnych Miasta Szydłowca, z inicjatywy Stanisława Nowaka, staraniem szczególnie Tomasza Krzemińskiego i Jarosława Nowaka ufundowała nowy dębowy krzyż, do którego podstawę metalową wykonał Bogdan Nitek. Krzyż z wizerunkiem postaci Chrystusa ufundowanym przez proboszcza szydłowieckiego ks. Adama Radzimirskiego został ustawiony w środę 25 października. Poświęcenie krzyża dokonał ks. Dariusz Maciejczyk przy asyście wszystkich kapłanów parafii szydłowieckiej i licznej rzeszy wiernych, w czasie procesji z kościoła parafialnego na cmentarz w uroczystość Wszystkich Świętych. Warto dodać udział księdza Dziekana w transporcie na górę ważącej ponad 150 kilogram podstawy metalowej. Ksiądz A. Radzimirski po poświęceniu krzyża modlitwą podziękował wszystkim, którzy przyczynili się do jego ustawienia.
M. Sokołowski
Chrystus Pan mówił rzadko o swojej śmierci, wolał mówić o „przejściu” na tamten świat. Przyszedłszy od Boga wraca do Boga. Po swym Zmartwychwstaniu powiedział do Marii Magdaleny, włączając nas w swoją ziemską przygodę: „Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego, Boga mego i Boga waszego”. Słowa te uświadamiają nam głęboka prawdę o ludzkim przeznaczeniu. Podobnie jak Chrystus, który przeszedł przez tunel śmierci, Zmartwychwstał i wstępuje do Ojca, tak i my razem z Nim zmartwychwstaniemy. Naszym przeznaczeniem jest „być z Ojcem naszym w niebie, wespół z Chrystusem i świętymi. Gdy dziś stajemy przy grobach naszych bliskich, przeżywając ból rozłąki spowodowanej śmiercią, pamiętajmy, że nasz ból i smutek cielesny zamieni się w radość szczęścia wiecznego. Teraz trwa czas przejścia, czas próby i czas zasług. Bóg wszczepił w nasze serca pragnienie życia, dlatego wzdragamy się przed śmiercią, która powoduje zdawać by się mogło niepowetowane straty. Pragnąc życia, wybierajmy istnienie w miłości do Boga i ludzi, ostatecznie liczy się bowiem miłość. Miłość Boga wobec nas, jest niewzruszona i pewna, ona wprowadza nas w Istnienie , które nie zna zmierzchu. Przeżywając dzień Wszystkich Świętych radowaliśmy się z niezgłębionego Miłosierdzia Bożego, z którego to obfitości dostąpili nieba święci, których Kościół czci w tym dniu we wspólnej uroczystości. Niezliczoną rzesze zbawionych, którzy wyprzedzili nas w wędrówce życia i osiągnęli cel wiecznego przeznaczenia - Dom Ojca. Pochylając się w tych dniach nad grobami bliskich, pamiętajmy także o tych którzy odeszli do wieczności, a których życie niejednokrotnie dalekie było od bożych praw i nakazów. Bóg w swej dobroci pragnie szczęścia i zbawienia wszystkich ludzi, dlatego też dla tych którzy żałowali za grzechy, przygotował miejsce oczyszczenia, aby w pełni blasku mogli stanąć przed Przenajświętszym Majestatem Bożym. Za nich prosimy w dzień zaduszny, a Bóg wysłuchuje naszych modlitw. Szczególnie bliskim zmarłym, którzy wnieśli tyle dobra w nasze życie winniśmy modlitwę, pamięć i wdzięczność. Pamiętajmy także szczególnie, w tych dniach o poległych w obronie Ojczyzny. Ich doczesne szczątki spoczywają na naszym szydłowieckim cmentarzu. W dniu Wszystkich Świętych na miejscu ich spoczynku strzelcy i harcerze zaciągnęli wartę honorową. Mamy obowiązek zachowania pamięci o nich, obowiązek zadbania o ich mogiły. Polegli z dala od stron rodzinnych, w większości bezimienni bohaterowie.
Kto z bliskich zatroszczy się o ich groby jeśli nawet nie znają do dziś, miejsca ich śmierci i pochówku.
M. Sokołowski
W kilku województwach pada pierwszy, jesienny śnieg. W nocy temperatura spada poniżej zera. Pogoda ma ogromny wpływ na warunki podróżowania po polskich drogach. Bądźmy ostrożni i mniej nerwowi. Jest to szczególnie ważne w obliczu naszych tradycyjnie masowych wyjazdów na groby najbliższych. Przecież jutro dzień Wszystkich Świętych, a pojutrze dzień Zaduszny! To takie oczywiste, że powinniśmy oderwać się na te dni od polityki, także tej samorządowej. Będziemy mieli spokojniejsze umysły i z pewnością wyjdzie to nam na zdrowie. Czy myślą tak politycy? Chyba nie, bo wiele wskazuje na to, że jedynym kalendarzem, który znają i który ich interesuje jest kalendarz wyborczy. W ostatnią niedzielę października, przywódca największej partii centrowej i opozycyjnej zarazem nie próżnował, tylko ciężko „politycznie pracował”. Na wyborczych wiecach tłumaczył swoim aktywistom, a za pośrednictwem środków przekazu – narodowi, że już wie dlaczego podczas tegorocznych wyborów samorządowych będzie niska frekwencja. Otóż winien jest rząd, ponieważ, „robi on wszystko”– aby tę frekwencję obniżyć. Co dokładnie rząd robi, aby ludzi odciągnąć od wyborczych urn, tego nie powiedziano. Czy z tego typu „diagnozą” i rewelacją nie można było zaczekać do poniedziałku? Każda niedziela jest dniem świętym i powinna różnić się od innych dni tygodnia. Szkoda, że niektórzy politycy o tym zapominają, albo po prostu to ignorują.
Popularna „Dwójka”, na ulicy Folwarcznej od czasu reformy szkolnictwa funkcjonuje jako Publiczne Gimnazjum im Mikołaja Kopernika. W tym roku szkolnym uczęszcza tutaj 395 uczniów. W szkole pracuje 37 nauczycieli i 10 pracowników obsługi. Szkoła osiąga dobre wyniki w nauczaniu, choć zdaniem dyrektor Ewy Maziarek, jest potrzeba zwiększenia godzin nauczania matematyki, gdyż wielu uczniów ma kłopoty z częścią matematyczno-przyrodniczą egzaminu maturalnego.
Gimnazjum ma bardzo wysokie osiągnięcia w sporcie szkolnym. W województwie mazowieckim w rywalizacji sportowej szkół, szydłowiecki "Kopernik" zajął szóste miejsce. Wyprzedził wszystkie szkoły gimnazjalne w Warszawie, ulegając w większości tylko szkołom sportowym.
Pokłosiem uzyskiwanych sukcesów, było utworzenia klasy sportowej, co dodatkowo może wzmocnić szanse szkoły w tej dziedzinie.
W planach dyrekcji, o ile zostaną pozyskane środki z rezerwy budżetowej MEN, jest wymina zniszczonych od lat podłóg na holach i w części sal lekcyjnych oraz remont boiska i ułożenie kostki brukowej na placu szkolnym.
W dobie licznych problemów wychowawczych, szczególnie w dużych szkołach; powinniśmy cenić naszą zasłużoną „ Dwójkę” i jej nauczycieli, którzy z sercem podejmują codzienny wysiłek edukacji i wychowania naszej młodzieży gimnazjalnej. Podobnie jest i w innych szydłowieckich szkołach gminnych i powiatowych.
M. Sokołowski
W piątek, 27 października odbył się już drugi Wieczernik. Młodzież zgromadziła się przed Jezusem utajonym w Hostii, aby spojrzeć na swoje życie z Bożej perspektywy, oddać Mu swoją przyszłość, pomodlić się za bliskich, uwielbić Go.
Tematem przewodnim tego spotkania była ślepota duchowa. Została ona symbolicznie przedstawiona w pantomimie pt.: „Ślepiec”, rozpoczynającej wieczernik. Tytułowy bohater zaślepiony własnym egoizmem i chęcią zaspokajania własnych potrzeb, ranił otaczających go ludzi: rodziców, nauczycieli, starszych, aż wreszcie sam siebie okaleczył. Takie zachowanie jest owocem działania szatana. Zaślepiony człowiek łatwo może wpaść w pułapkę, której nie zauważa. Uratować nas może tylko Chrystus. On podnosi nas z upadku i uzdrawia nas otwierając nasze oczy. Czyni nas wrażliwymi na innych ludzi. Zastanówmy się: czy my nie potrzebujemy lekarza? Czy nie jesteśmy ślepi, głusi i całkowicie zamknięci na głos Boga?
Tego typu pytania nurtowały również nas, młodzież adorującą w ciszy Chrystusa, czuwającą w szydłowieckim wieczerniku.
Joanna S.