Papieski sekretarz ks. prałat Georg Gänswein przestrzegł Zachód przed zagrożeniem islamizacją. W wywiadzie dla niemieckiego dziennika "Süddeutsche Zeitung" określił mianem profetycznego wykład Benedykta XVI na uniwersytecie w Ratyzbonie we wrześniu 2006 r., który wywołał falę oburzenia w świecie muzułmańskim.
"Nie można minimalizować prób islamizacji Zachodu" - stwierdził ks. Gänswein. Wyjaśnił, że zagrożenie, które z niej wypływa dla tożsamości Europy "nie powinno być pomijane pod pretekstem fałszywie rozumianej grzeczności". Dodał, że katolicyzm ten problem "dostrzega i o nim wyraźnie mówi". e-kai
Z przedwyborczych deklaracji PiS pod hasłem "Katolicka Polska w chrześcijańskiej Europie" w praktyce nie zostało zrealizowane nic. Przed wyborami w roku 2005 prawicowy obóz braci Kaczyńskich rozbudził nadzieje na powrót chrześcijańskich zasad do życia publicznego.
Trudno bowiem nazwać, skądinąd słuszne, zwalczanie postkomunistycznego układu polityczno-medialno-biznesowego przywracaniem chrześcijańskich zasad w społeczeństwie. Zresztą już w tym przypadku widać, że motywacje PiS nie są chrześcijańskie. Zwalczanie patologii odbywa się bowiem w imię etatyzmu, a nie zasady pomocniczości, która stanowi jeden z fundamentów chrześcijańskiego porządku społecznego. Zamiast likwidować przerośniętą i zbiurokratyzowaną administrację państwową oraz upraszczać przepisy prawa, rządząca koalicja powołuje coraz to nowe agendy kontroli i nadzoru i uchwala kolejne restrykcyjne przepisy.
Jednak zwiększanie państwowych form represji wobec patologii życia społecznego nie wystarczy do powstrzymania zepsucia obyczajów, czyli tych norm, które są niepisanymi regulatorami społecznych zachowań. Często efekt może być odwrotny, ponieważ nadmiar biurokratycznych procedur i prawnych regulacji sprzyja powstawaniu korupcji, którą wymusza samo życie. Na przykład oczekiwanie przez kilka lub kilkanaście miesięcy na pozwolenie na budowę lub operację w szpitalu w wielu wypadkach zmusza ludzi do podejmowania nielegalnych działań, aby ten okres skrócić. Na dłuższą metę takie zachowania stają się zwyczajową normą, której żadne przepisy prawne, ani urzędowe kontrole nie wytępią.
Moralna odnowa życia publicznego, o której tyle mówiono przed wyborami, mogłaby nastąpić jedynie dzięki wprowadzeniu zasady pomocniczości do rządzenia państwem oraz zasad płynących z Dekalogu do przepisów prawnych.
Jednak, ani jedno, ani drugie nie nastąpiło. Zasada pomocniczości zakłada, że struktura społeczna wyższego rzędu nie powinna pozbawiać kompetencji struktur niższego rzędu, ale jedynie je wspierać tam, gdzie sobie nie dają rady. Wprowadzenie tej zasady w życie wymagałoby jednak "odchudzenia" państwowych struktur i uproszczenia zbyt szczegółowych regulacji prawnych.
Oczywiście wiązałoby się to z przerzuceniem odpowiedzialności za wiele dziedzin, które są w gestii państwa (a przed epoką komunizmu były w gestii organizacji prywatnych), bezpośrednio na obywateli, ale takie działanie zaczęłoby wymuszać moralną odnowę życia społecznego.
Już sama odpowiedzialność za jakąś dziedzinę domaga się od człowieka odpowiednich zachowań. W przypadku, gdy te zachowania są niewłaściwe, ich negatywne konsekwencje dotykają każdego osobiście. Na przykład, nieuczciwy lekarz na skutek swej działalności traciłby pacjentów i dochody, gdyby za swoje postępowanie ponosił odpowiedzialność nie tylko prawną, ale również ekonomiczną. Zła opinia byłaby wystarczającą sankcją, aby uczciwie wykonywać swój zawód.
Patologiczne zachowania w życiu społecznym często wynikają z poczucia bezkarności związanego z nikłą wykrywalnością nadużyć i brakiem bezpośredniego ponoszenia skutków własnej nieuczciwości. Takie poczucie bezkarności jest typowe dla państwowych molochów, w których ostateczną odpowiedzialność za złe działania konkretnych osób ponosi anonimowe państwo. Stąd państwo powinno dążyć do przenoszenia w sferę prywatną tych świadczeń, które zamiast służyć dobru osób z nich korzystających sprzyjają powstawaniu zjawisk patologicznych.
Również dzięki zasadzie pomocniczości państwo rzeczywiście stałoby się tanie, gdyż rezygnując z pewnych zobowiązań obniżyłoby koszty swego funkcjonowania, a za tym powinno pójść obniżenie podatków (w szczególności możliwość odliczeń podatkowych na dzieci) i pozostawienie większej ilości pieniędzy w rękach obywateli, którzy teraz bezpośrednio ponosiliby odpowiedzialność za ich właściwe wydatkowanie dla dobra swojego i swoich rodzin.
Niestety zamiast wdrażać zasadę pomocniczości, PiS wspiera hipertrofię państwa, jakby w przekonaniu, że coraz bardziej restrykcyjne prawo wyręczy cnotę sprawiedliwości wśród obywateli.
Również gdy chodzi o przywracanie zasad Dekalogu w prawie stanowionym, to obecny rząd nie ma się czym pochwalić. Wystarczy wspomnieć postawę liderów PiS wobec konstytucyjnej ochrony prawa do życia od poczęcia do naturalnej śmierci, gdzie właśnie na skutek ich politycznych matactw taki zapis nie znalazł się w konstytucji. Sprawą mniej znaną, ale równie bulwersującą było wycofanie przez posłów PiS poparcia dla projektu ustawy mającej wprowadzić całkowity zakaz produkcji i dystrybucji pornografii.
Ostatnie deklaracje w sprawie nie przyjmowania przez Polskę Karty Praw Podstawowych należy uznać za słuszne, ale pojawia się pytanie czy nie pozostaną one tylko pustymi frazesami, gdy przyjdzie już do konkretnych ustaleń w kwestii nowej konstytucji europejskiej.
Dwa lata, które mijają od ostatniej kampanii wyborczej do Sejmu pokazują coraz bardziej obłudę wielu polityków PiS, którzy instrumentalnie potraktowali katolickich wyborców wyłącznie dla zdobycia władzy, nie spełniając nic ze swoich przedwyborczych obietnic.
Zamiast moralnej odnowy mamy do czynienia ze stagnacją, za którą postępuje hedonistyczna rewolucja obyczajowa i relatywistyczny ferment intelektualny. Prędzej czy później ogarnięta hipertrofią struktur państwowych IV RP runie na skutek swej moralnej obłudy, gdyż nie będzie w stanie powstrzymać prądów podkopujących jej kruche etatystyczne fundamenty.
Można więc słusznie przypuszczać, że po obłudnej IV Rzeczpospolitej nadejdzie V Rzeczpospolita, ale opanowana już przez nową lewicę spod znaku tęczy, a nie sierpa i młota.
W parafii św. Zygmunta 23 lipca odbyły się uroczystości pogrzebowe śp Ewy Śliwy, która zmarła 19 lipca w wieku 60 lat. Mszę świętą w intencji zmarłej sprawowało sześciu kapłanów. W kazaniu ks. Adam Radzimirski podziękował zmarłej za jej wielkie zaangażowanie w sprawy parafii, ofiarność. Wspominał gorliwość religijną śp. Ewy i jej i głęboką pobożność. Zmarła była członkinią stowarzyszenia czczcicieli Św. Michała Archanioła. Od kilku lat zmagała się z ciężką chorobą, znosząc z pokorą związane z tym dolegliwości.
Kaznodzieja cytując Księgę Modrości mówił, iż Bóg śmierci nie uczynił, śmierć przyszła na świat jako konsekwencja grzechu pierworodnego i zła które człowiek uczynił.
W osobie Jezusa Chrystusa, który dobrowolnie wydał się na śmierć i Zmartychwstał - została przełamana jej potęga. Pomimo nieuchronności śmierci każdego z nas już dziś przyświeca nam nadzieja przyszłego zmartychwstania, kiedy to Bóg ostatecznie położy kres śmierci i przemijaniu. Powinniśmy więc starać się dobrze przeżyć ziemski czas dany nam od Boga. W czasie mszy świętej pogrzebowej modlitwą objęto także ofiary wypadku samochodowego we Francji.
Wieczny odpoczynek racz zmarłym dać Panie. Niech odpoczywają w pokoju wiecznym! Amen. msk
Pochodzący z Szydłówka z parafii Narodzenia NMP, ksiądz Wojciech Górlicki od szesnastu jest duszpasterzem na Litwie. Od ponad czterech lat jest zaś proboszczem parafii Matki Bożej Królowej Pokoju w Wilnie, w dzielnicy Pavilnys (Nowa Wilejka). Parafia liczy około 20 tysięcy katolików. Msze święte w świątyni odprawiane są po polsku i po litewsku. W czasie tegorocznych wakacji na terenie parafii zorganizowane są półkolonie, w których bierze udział blisko 50 dzieci. Półkolonie angażują też liczną grupę starszej młodzieży, która poprzez wolontariat służy swoim młodszym kolegom w organizacji czasu wolnego.
Ksiądz Wojciech i parafianie w ciągu kilku lat osiągnęli bardzo wiele, świątynia i budynki parafialne są wyremontowane i zadbane, a jeszcze kilka lat temu budynek kościoła był w ruinie. Dobrze też układa się współpraca z sąsiadami, dzięki temu młodzi parafianie mogą korzystać z boiska sportowego położonego tuż przy kościele.
Obok parafii zlokalizowany jest największy na Litwie szpital psychiatryczny, sama okolica jest bardzo piękna, płynąca żywo obok rzeka Wilejka pełna jest meandrów, zaś z wysokich jej brzegów rozpościerają się piękne widoki na zakola i śliczną okolicę.
Historia Nowej Wilejki nie jest odległa sięga początków budowy linii kolejowej Lipawa-Rommny, kiedy to powstało pod Wilnem osiedle oddzielone od miasta pasmem lasów. Nazwane Wilejką prawdopodobnie od nazwy rzeki Wilejki płynącej obok, ze względu że na obecnej Białorusi była miejscowość o tej samej nazwie, utarła się nazwa Nowa Wilejka.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego stacjonowały tutaj 13. Pułk Ułanów Wileńskich, 19. Pułk Artylerii Lekkiej i 85. Pułk Strzelców Wileńskich.
W tamtym okresie budynki obecnego szpitala służyły jako koszary, zaś stadion sportowy jako maneż dla koni. W budynku parafialnym była siedziba żandarmerii wojskowej. Rozpoczęta budowa kościoła garnizonowego nie została ukończona przed 1939 rokiem. Dopiero od kilku lat min dzięki wysiłkowi księdza Wojciecha Górlickiego, pomocy kurii diecezjalnej wileńskiej, biskupa Zygmunta Zimowskiego i katolików z różnych krajów, kościół został odbudowany i dziś służy licznej parafii, na terenie której mieszkają Polacy, Litwini i Rosjanie.
Warto dodać że w Nowej Wilejce urodził się pisarz Tadeusz Konwicki, syn Michała i Jadwigi z Kieżunów. Tutaj spędził dzieciństwo i zdał konspiracyjnie maturę w 1944 roku.
Dynamicznie rozwijająca się parafia Matki Bożej Królowej Pokoju, jest nam szczególnie bliska ze względu na pracę duszpasterską naszego rodaka księdza Wojciecha, który także słynie z gościnności. W progach domu parafialnego znaleźć można odpoczynek w czasie podróży na Litwę. msk
Dubienka niewielka miejscowość nad Bugiem, w województwie lubelskim, ponad 200 lat temu w czasie wojny polsko-rosyjskiej toczonej w obronie Konstytucji 3-go Maja była miejscem bitwy stoczonej pomiędzy armią koronną dowodzoną przez księcia Józefa Poniatowskiego a wojskami rosyjskimi. Dowodzona przez Tadeusza Kościuszko 8 tysięczna dywizja osłaniająca siły główne strała się z nacierającym nieprzyjacielem w sile 19 tysięcy żołnierzy. Bitwa rozpoczęła się po południu18 lipca 1792. Kościuszko umiejętnie wykorzystując posiadane siły i artylerię, aż do zmroku odpierał atakującego wroga. Najbardziej zacięty bój toczył się pod Uhańką, wtedy to w obawie rozbicia sił polskich zakopana została kasa dywizjna, zawierająca kilkadziesiąt złotych monet, poszukiwania tego skarbu trwają do dziś.
W nocy wojska polskie wycofały się w pełnym porządku.
W bitwie poległo 500 Rosjan i 650 Polaków, pochowanych we współnej mogile, której nadano formę kurhanu.
W okresie II Rzeczpospolitej miejsce to było otoczone opieką, odbywały się uroczystości patriotyczne, przyjeżdżały wycieczki szkolne.
W okrsie PRL-u, w imię swoiście pojętej przyjażni z ZSRR zakazano upamiętniania walki Polaków.
Dyrektor pobliskiego Państwowego Gospodarstwa Rolnego znalazł inne, barbarzyńskie zastosowanie dla kurhanu, przez wiele lat wlewano tam gnojowicę z chlewni, bezczeszcząc to miejsce pamięci narodowej. msk
Korupcja pochodzi od łacińskiego słowa corruptio. Oznacza ono zepsucie, demoralizację, przekupstwo, łapownictwo, sprzedajność. Korumpować to, to samo co demoralizować, czy przekupywać. Od czerwca ubiegłego roku działa w Rzeczpospolitej Polskiej CBA, czyli Centralne Biuro Antykorupcyjne. Otóż, prawdopodobnie niekontrolowane przecieki z pola walki CBA z korupcją w administracji państwowej, doprowadziły kilka dni temu do kryzysu w rządzącej koalicji. Chociaż sprawa nie została jeszcze zakończona, nieoczekiwanie powstała kolejna partia, złożona z dwóch dotychczasowych koalicjantów. Koalicja poczuła się pewniej. Wydaje się, że po tej letniej burzy nasza polityczna scena wypogodziła się i przynajmniej do końca parlamentarnych wakacji będzie spokojnie. Mam jednak prawo przypuszczać, że spokoju nie zaznają osoby zamieszane w korupcyjne afery. Zbyt wiele przecież wydarzeń, mających wpływ na nasze poczucie bezpieczeństwa w ostatnich miesiącach wskazuje, że w Polsce nadal są liczne osoby i całe środowiska nie tylko podatne, ale nawet skażone korupcją w jej licznych odmianach. Dlatego też krytyka społeczna nie omija aparatu ścigania, sądów i prokuratury. Działają one po prostu zbyt wolno i mało skutecznie. Przestępcy drwią z prawa i umacniają w sobie poczucie bezkarności. Walka z korupcją nie jest priorytetem jedynie obecnego rządu, realizującego ambitny program „Solidarne Państwo”. Walkę z korupcja zapowiadały w zasadzie wszystkie poprzednie demokratyczne rządy, także jeszcze w II Rzeczpospolitej. Ograniczając i eliminując dziś z naszego życia publicznego korupcję, warto spojrzeć, jakimi metodami posługiwano się w poprzednich latach, a nawet pokoleniach. Ale o tym i o złu korupcji, w kolejnych wakacyjnych felietonach.
Jan Rejczak
Uczniowie z klasy pierwszej - sportowej przebywali na obozie sportowym w Lubawie w dniach 17.06-24.06 2007r Wyjazd został zorganizowany przez nauczycieli Zespołu Szkół im.Jana Pawła II w Szydłowcu - Grzegorza Nowaka i Grzegorza Kłosowskiego.
Warunki w Ośrodku Sportu i Rekreacji w Lubawie były znakomite - do dyspozycji mieliśmy halę sportowo-widowiskową , salę sportową , obiekt lekkoatletyczny ,boisko do siatkówki plażowej, korty tenisowe, siłownię , saunę. Dzięki pomocy Urzędu Gminy, Starostwa Powiatowego i Dyrekcji ZS im. Jana Pawła II w Szydłowcu pozyskaliśmy pieniądze i autobus na przejazd uczestników i przewóz rowerów z których korzystaliśmy w Lubawie podczas wycieczek.
Dni na obozie wypełnione były po brzegi zajęciami sportowo - rekreacyjnymi od porannej zaprawy poczynając a na wieczornych rozgrywkach halowych kończąc. Jak skuteczną jest taka forma szkolenia można było zauważyć obserwując codzienny postęp w umiejętnościach i kształtowaniu kondycji fizycznej młodzieży.
Oczywiście nie zabrakło też dyskoteki, ogniska, pobytu nad jeziorem czy wspólnego śpiewania obozowych piosenek, do których na gitarze akompaniował nam p. doktor Andrzej Czapnik.
Tydzień minął szybko. Pozostaną na pewno wspaniałe wspomnienia, umiejętności sportowe i ... obozowe plany na przyszły rok. ZS.JPII