Medalem ''Zasłużony dla Powiatu Radomskiego'' został uhonorowany biskup pomocniczy diecezji radomskiej Stefan Siczek. Wyróżnienie zostało wręczone podczas spotkania opłatkowego, które odbyło się 28 grudnia, w sali obrad Starostwa w Radomiu. Przewodniczący Rady Edward Skrok powiedział, że medal został wręczony przede wszystkim za działalność na polu kulturalnym i społecznym. - Powstało w ostatnich latach wiele dzieł i inicjatyw na tym polu. Ponadto bp Stefan wykłada w seminarium duchownym. Każdego roku mury tej uczelni opuszcza wielu księży, który następnie angażują się w lokalnych społecznościach - podkreślił przewodniczący Edward Skrok.

Bp Stefan Siczek odbierając medal zachęcił radnych do podjęcia większego wysiłku na rzecz rodziny. - Miejcie świadomość, że pracujecie na rzecz rodziny. Na pierwszym miejscu w waszych działaniach i aktach prawnych powinna być rodzina. Bóg rodzi się w rodzinie. Europa podziwa nas, że tak bardzo przywiązujemy wagę do więzi rodzinnych - powiedział bp Siczek.

Czcigodni Bracia Kapłani, Osoby życia konsekrowanego, Kochani Małżonkowie i Rodzice, Dzieci i Młodzieży, Umiłowany Ludu Boży!

Zwracamy się do Was wszystkich, przeżywając razem z całym Kościołem atmosferę radości Bożego Narodzenia oraz szczególnej bliskości między ludźmi, której znakiem jest wigilijny opłatek. Wielokrotnie podkreśla się, że te Święta są najbardziej rodzinne. Radujemy się darem człowieczego życia Syna Bożego, który – poczęty z Ducha Świętego – narodził się z Maryi Dziewicy, a pod opieką Świętego Józefa, Przeczystego Oblubieńca Bogurodzicy, przeżywał normalne życie rodzinne. W dzisiejszą niedzielę, zwaną Świętem Świętej Rodziny, Kościół zwraca naszą uwagę, że narodzenie Jezusa Chrystusa dokonało się właśnie w rodzinie, w Rodzinie Świętej. Stwarza to okazję do podjęcia przez nas refleksji na tematy ważne dla każdej rodziny chrześcijańskiej, a także – z racji na naturę życia rodzinnego – ważne dla każdej rodziny.

„Gdy dwoje ludzi przebacza sobie nawzajem – jest Boże Narodzenie Gdy ktoś postanawia żyć uczciwie – jest Boże Narodzenie Gdy patrzymy na siebie życzliwie – jest Boże Narodzenie Gdy pomagamy sobie w potrzebie – jest Boże Narodzenie Gdy uśmiechamy się do siebie – jest Boże Narodzenie: Bo narodziła się Miłość, Bo narodził się Pokój, Bo narodziła się Sprawiedliwość, Bo narodziła się Nadzieja, Bo narodziła się Radość, Bo narodził się Chrystus, nasz Zbawiciel.” !

Bądźcie zawsze blisko Jezusa w betlejemskim żłóbku, bądźcie blisko Jezusa gdy rodzi się na ołtarzu podczas Mszy św. Niech On napełnia Was swoją miłością, pokojem i radością serca. Niech ubogaca łaskami i dodaje sił na każdy dzień, w kroczeniu Jego ścieżkami w Nowym 2008 Roku. Jego Niepokalana Matka i Święty Józef niech czuwają nad waszymi rodzinami i naszą parafią. Podnieś rękę Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą i świat w którym przyszło nam żyć.

W niedzielne południe liczni parafianie modlili się w czasie mszy świętej imieninowej za swego proboszcza, księdza Adama Radzimirskiego. Mszę świętą z Solenizantem celebrował ks. Dariusz Maciejczyk. Na zakończenie mszy świętej przedstawiciele grup i wspólnot działających w parafii św. Zygmunta skierowałi do Solenizanta słowa życzeń i wręczyli kwiaty i upominki. Drogi Księże Proboszczu żyj nam długo i szczęśliwie w blaskach Bożego błogosławieństwa i Opieki Maryi! Dziękujemy za wszystkie dobra, które są naszym udziałem dzięki Twej pracy duszpasterskiej! msk

Zbliżają się Święta Bożego Narodzenia. Jak co roku podążymy do stajenki, by powitać nowonarodzonego Zbawiciela. Pojawia się pytanie, czy każdy z nas znajdzie drogę do Betlejem? Obserwując to, co dzieje się w okresie przedświątecznym mam wrażenie, że już dawno wielu ludziom przestało zależeć na tym, aby „dotrzeć do Betlejem”. Wszystko kręci się jedynie wokół samej drogi, drogi udekorowanej często świeckimi symbolami, kolorowymi świecidełkami, prezentami i zielonymi gałązkami choinek. Ten kolorowy labirynt ma jedno zadanie, zatrzymać klienta, skupić jego uwagę i zagubić pośród wielkiej ilości świątecznych promocji. Wielu z nas błądzi w niezmierzonym tłumie wirującym w amoku zakupów. Analizując to zjawisko trudno oprzeć się refleksji, że już dawno straciliśmy z oczu Betlejemską Gwiazdę. Oślepiającym blaskiem lśnią reklamy w marketach, kolorowo błyszczą ekrany telewizorów. Dokąd te światła nas zaprowadzą? Czy aby pokażą właściwą drogę? Czyż w pogoni za dobrami tego świata nie zostaniemy wyprowadzeni na manowce? Idąc aleją ziemskich gwiazd kierujemy wzrok w dół ku ziemi, Niebo oddala się coraz bardziej. Nawet nie zorientujemy się, kiedy stracimy z oczu gwiazdę prowadzącą nas do Boga. Chrystus czekał wtedy w żłóbku i dziś nadal czeka. Przykra jest świadomość, że dla wielu z nas Święta Bożego Narodzenia kojarzą się głównie z zakupami, prezentami, choinką i biesiadą. Dla tych spraw jesteśmy gotowi na wiele wyrzeczeń. W tej pogoni nie jesteśmy w stanie nawet dotknąć znaczenia wielkiego dzieła Boga, Boga który swego syna jednorodzonego zesłał na ziemię, aby nas zbawił. Nie posłał Go pod postacią mocarza, herosa, który rzucił świat na kolana, ale jako niemowlę niewinne i słabe, zdane na łaskę ludzi. Wiemy jak Mu odpłacono za miłość, dobroć i mądrość, którą nam ofiarował. Tak jak Gwiazda Betlejemska prowadziła mędrców i pasterzy do Chrystusa, tak On rozciągając ręce na krzyżu prosi nas abyśmy kierowali wzrok ku Niebu, a nasze myśli do Boga. Przyjmijmy dziś Chrystusa z wielka radością, z jaką matka przyjmuje długo oczekiwane, wymodlone dziecko. Niech Chrystus będzie dla nas źródłem nadziei i wiary dającej siłę w drodze ku świętości. Nigdy nie traćmy z oczu Betlejemskiej Gwiazdy. Jarosław

W kaplicy radomskiego Wyższego Seminarium Radomskiego, biskup radomski Zygmunt Zimowski wraz z licznymi księżmi koncelebrował mszę świętą, w czasie której odbyła się ceremonia posłania nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii. Pośród 27 nowych szafarzy nadzyczajnych, którzy wspomagać bedą kapłanów w rozdzielaniu Komunii świętej, jest także przedstawiciel parafii św. Zygmunta w Szydłowcu. Misję szafarza nadzyczajnego w naszej parafii rozpoczyna Janusz Guza, bedzie on pierwszym świeckim katolikiem, w parafii św. Zygmunta, który bedzie mógł pomagać kapłanom w rozdawaniu Komunii świętej. W diecezji radomskiej jest już ustanowinych 100 nadzwyczajnych szafarzy. msk

13 grudnia 1981 roku był pierwszym dniem stanu wojennego. Ale już wcześniej, przed północą, w mroźną sobotę 12 grudnia rozpoczęły się aresztowania i internowania. Ich ofiarą padły dziesiątki tysięcy niewinnych ludzi. Milicja, ormowcy i w zasadzie cały aparat służby bezpieczeństwa z komunistycznymi aktywistami włącznie, wspomagani przez wojsko, ze wściekłością i nienawiścią likwidowali Solidarność i jej członków. Represje dotknęły miliony Polaków. Ludziom zabroniono opuszczania miejsca zamieszkania, zmilitaryzowano wiele instytucji i zakładów pracy, wyłączono telefony, zawieszono działalność nawet Klubów Inteligencji Katolickiej. Ocenzurowano korespondencję, wstrzymano wydawanie prasy, zamknięto granice państwa. Były setki ofiar, także śmiertelnych. Od tamtych pamiętnych dni mija już 26 lat. Wyrosły nowe pokolenia Polaków. Nie tylko historycy zauważają, że znaczna część społeczeństwa, a szczególnie młodzież nie interesuje się wydarzeniami sprzed ponad ćwierć wieku. Bagatelizuje się też ogrom zniszczeń i zbrodni, których dopuszczono się wówczas w naszej Ojczyźnie. Główni autorzy i zarazem zbrodniarze stanu wojennego do dziś zachowali oficerskie stopnie i generalskie szlify. Korzystają z licznych kombatanckich przywilejów i wysokich emerytur. Jakże inaczej wygląda sytuacja ofiar stanu wojennego i ich rodzin. Na Ziemi Radomskiej, wielu byłych internowanych żyje i to nie z własnej winy, w wielkim ubóstwie. Są schorowani i często rozgoryczeni. Czy na przykład zdajemy sobie sprawę z tego, że wielu osobom, wyrzucanym wówczas za działalność związkową w stanie wojennym z pracy, przez lata nie pozwalano podjąć żadnego zatrudnienia? Wielu z nich zmuszono też do opuszczenia Polski, wyjechali na emigrację. Niektórzy z tych którzy pozostali nie powrócili już do własnych zawodów, musieli nauczyć się innych zawodów, gorzej płatnych. Dziś najczęściej są już w wieku podeszłym, ubiegają się o emerytury. I tu zaczynają się ich kolejne, upokarzające wręcz problemy. Otóż muszą oni w kilku urzędach prosić się o to, aby okres represji i przymusowego bezrobocia zaliczyć im do stażu pracy. Funkcjonariusze komunistycznego aparatu takich kłopotów nie znają. To jest naprawdę chichot historii, swoisty triumf kata nad ofiarą. Takie bolesne, nawet cyniczne zacieranie narodowej pamięci trzeba koniecznie zatrzymać! W tym kontekście bardzo zaniepokoiła i zasmuciła mnie wypowiedź łódzkiego opozycjonisty, znanego posła, że „to stalinizm był największym złem, a nie stan wojenny”. Jako jedna z ofiar stanu wojennego, także internowany, mam prawo uważać, że każda zbrodnia jest potwornym złem, i zarówno ta z okresu stalinizmu i ta z okresu stanu wojennego. Zresztą, nie wolno tego nie zauważać, że często zbrodniarzami w tych obu okresach komunistycznej dyktatury były te same osoby, tylko w tym drugim były one bardziej doświadczone i wyrafinowane w zbrodniczym fachu. Jan Rejczak