- W sądzie rejonowym rusza dziś sprawa przeciwko księdzu Witalisowi Myszonie, proboszczowi parafii pw. Najświętszego Serca Jezusa i Matki Bożej Fatimskiej w Lelczycach, który odmówił usunięcia postawionego przez wiernych przydrożnego krzyża - czytamy na łamach Naszego Dziennika.
Za zgodą miejscowych władz i milicji krzyż na cześć świętego Konstantyna stanął przy wjeździe do Lelczyc w październiku 2008 roku. Jego usunięcia zażądał od proboszcza miejscowy główny architekt, którego katolicki symbol kłuł w oczy - czytamy. - Kiedy ksiądz Myszona odmówił wykonania woli architekta, został pociągnięty do odpowiedzialności administracyjnej. Paradoksalnie rozprawa rusza dziś, mimo że 16 grudnia ubiegłego roku ten sam sąd rejonowy potwierdził, iż ustawienie krzyża było jak najbardziej zgodne z prawem. Tymczasem miejscowe władze od kilku tygodni prowadzą nagonkę przeciwko proboszczowi, włącznie z kontrolowaniem życia parafii. - Ta historia pokazuje, że władze dążą do usunięcia w cień katolicyzmu. Katolicy i katolickie symbole mają być jak najmniej obecne w życiu publicznym - podkreśla cytowany przez portal Kresy24 Igor Bancer, rzecznik Związku Polaków na Białorusi. Katolicy w tym kraju stanowią 20 proc. społeczeństwa.
W ubiegły piątek, 30 stycznia, litewski Najwyższy Sąd Administracyjny: włożył demokrację na Litwie do trumny i wbił ostatni gwóźdź, którym jest wyrok w sprawie użycia języka polskiego obok państwowego w pisowni nazw ulic w Rejonie Wileńskim.
Znając wszystkie dotychczasowe wyroki sądów w sprawach dotyczących mniejszości narodowych na Litwie, innego wyroku w tej sprawie również spodziewać się nie można było, chociaż zawsze człowiek zostawia furtkę dla nadziei i na zdrowy rozsądek.
Uzasadnienie, które zostało odczytane w dniu wyroku nie doprzyjęcia przede wszystkim z uwagi na wymóg prawny. Orzeczenie wyroku było skomulowane tylko wobec jednej Ustawy o języku państwowym, w wywodzie prawnym sąd umieścił ustawy ponad wszystkie inne. Jednocześnie chciałabym zaznaczyć, iż w ustawie o języku państwowym w art. 17 nazwy ulic na Litwie są pisane w języku państwowym. Nie ma w tym artykule ,,tylko", bądź ,,wyłącznie" - w prawie istnieje doktryna: co nie jest ewidentnie zakazane - to jest dozwolone. Zatem, nawet ta znametna ustawa nie zakazuje użycia obok języka państwowego w nazwach ulic, języka mniejszości narodowych, które zamieszkują na danym obszarze. Jednocześnie to utwierdza jednoznacznie ustawa o mniejszościach narodowych, której art. 4 głosi: "W lokalnych urzędach i organizacjach jednostek administracyjno-terytorialnych, w których zwarcie mieszka jakakolwiek mniejszość narodowa, obok języka państwowego używa się języka tej mniejszości narodowej (lokalnego)". Art. 5 "(...) napisy informacyjne mogą być obok języka litewskiego również w języku mniejszości narodowej (lokalnym)". Zatem, argumentacja w sprawie nazw ulic musiałaby skupić się wobec ustawy o mniejszościach narodowych, ponieważ dotyczy to poszanowania praw osób należących do mniejszości narodowych. Jednakże to jak widać oczyswiste przyznanie racji dla mniejszości narodowych, czego nie może przecież dopuścić ,,państwo demokratyczne".
Konwencja Ramowa Rady Europy o ochornie praw mniejszości narodowych, która została ratyfikowana w 2000 roku Ustawą ratyfikacyjną, a zgodnie z ustawą zasadniczą Litwy - Kostytucją art. 138 mówi, iż umowa międzynarodowa, którą ratyfikowała przez Sejm RL jest częścią składową systemu prawnego RL, jak również jest to źródło prawa międzynarodowego, które jest aktem prawnym bezpośredniego zastosowania. W Konwencji bardzo wyraźnie jest określono w art.11 ,,3. W rejonach tradycyjnie zamieszkałych przez znaczącą ilość osób należących do mniejszości narodowej Strony będą starać się (...) umieszczać również w języku mniejszości tradycyjne nazwy lokalne, nazwy ulic i inne oznakowania topograficzne o charakterze publicznym, o ile istnieje tam wystarczające zapotrzebowanie na takie oznakowania“. Jednocześnie istnieje zasada w prawie, jeżeli mamy rozbieżność ustawową, to powołujemy się na Konwencję międzynarodowym, która w tym wypadku ma wyższość nad ustawami krajowymi.
Kolejne Rządy nakładali na Departament Mniejszości Narodowych i Uchodźtwa od 2000 roku zharmonizowania prawa w sprawie rozbieżności ustawowej, wyznacząjąc co kolejne terminy realizacji przeprowadzenia analizy i złożenia propozycji do harmonizacji ustawodawstwa, aby ustawy krajowe były zgodne z Konwencją Rady Europy. Dziewięć lat mija, ale żadnego kroku nie uczyniono. Nic nie musi nikogo dziwić, przecież to bardzo sprytne posunięcie. Podwójne standardy: kiedy trzeba to wyciągamy odpowiednią ustawę, aby nie zazwolić na przystrzeganie praw i wolności dla przedstawicieli mniejszości narodowych. W zanadrzu trzymamy ratyfikowaną Konwencję Ramową Rady Europy - a to na wypadek, gdyby jakiemuś urzędnikowi z Europy przypadkiem zachciało się zadać zapytanie, bądź w czasie wizyty na Litwie - to wtenczas, zdmuchują kurz z Konwencji i pokazują na pierwszym miejscu: i cóż te mniejszośći chcą skoro mamy tak piękniutką czyściutka Konwencję? Tylko jak wyjeżdżają urzędnicy, to Konwencja znowu jest chowana jak najdalej. Tylko pytanie: czy my żyjemy w państwie demokratycznym? To raczej strategia państw trzeciego świata, gdzie nie ma żadnych regół. Natomiast państwo, które jest członkiem Unii Europejskiej nie może zchodzić do poziomu krajów trzeciego świata. Demokracja - to rządy większości przy poszanowaniu praw mniejszości.
W Europie są państwa, ze starą demokracją takie jak: Szwarcarja, Belgia, Holandia i in., z których Litwa powinna czerpać przykład w zakresie poszanowania praw mniejszości narodowych. W Belgii językami urzędowymi są: niderlandzki, francuzki i niemiecki, choć mniejszość niemiecka wynosi tylko 1%; w Szwajcarii: niemiecki, francuzki i włoski, tu mniejszości włoskiej jest aż 6,5%. Jednakże najlepszym przykładem jest Holandia, gdzie językiem państwowym jest holanderskim, a w prowincji Fryzyjskiej dodatkowo urzędowym jest język fryzyjski i w niczym to nie umniejsza suwerenności i jednolitości tych państw. Nie ma tam panicznego i chorobliwego strachu przed odłączenia się regionów zamieszkałych przez dane mniejszości narodowe, bądź podważaniem integralności państwa.
Weźmy i rozważmy dwa różne sposoby na uzyskanie szerokich praw dla mniejszości narodowych w państwach europejskich Serbii i Litwie. Wybrałam dwa państwa, których łączą podobne proporcje procentowe składu narodowościowego i nie tylko, wiele cech wspólnych.
Dwa regiony, które posiadają podobne proporcje narodowościowe oraz dążenia do poszanowania praw mniejszości Serbia, region Kosowo; Litwa, Rejon Solecznicki
1. Skład narodowościowy ludność serbska około 8%, Albańczycy około 80%; ludność litewska około 8%, Polacy około 80 %;
2. Sposoby dochodznia swoich praw przez mniejszość narodową albańską, w żadnym wypadku niepopieram i jestem zagorzałą przciwniczką takich rozwiązań, według mnie ich nic nie usprawiedliwia.
3. Wileńsczyzna na drodze próśb, negocjacji i zabiegów dyplomatycznych, dobrosąsiedzkich traktatów międzypaństwowych, któtko mówiąc - wszelkiego rodzaju walka słowem.
Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Szydłowca i Towarzystwo Aktywnych Kulturalnie "Projektoriat" zapraszają w czwartek 5 lutego do Szydłowieckiego Centrum Kultury Zamek, gdzie o godz. 18.00 w Galerii Art-Biblioteka, odbędzie się spotkanie podsumuwujące projekt: "Dziennik lekcyjny -historia z Szydłowca". Otworzona zostanie wystawa poświęcona wielokulturowemu Szydłowcowi z okresu przedwojennego.
W programie spotkania odbędzie się spektakl teatralny pt "Nasza Klasa". Program zrealizowany przy pomocy fundacji m.innymi Fundacji Batorego oraz pomocy partnerów Archiwum Państowego w Radomiu i Biblioteki Pedagogicznej w Szydłowcu. IP-S
TVP2 wprowadzi do ramówki nowy teleturniej "Do boju Polsko". W programie dwie drużyny, w luźnej atmosferze, będą sprawdzały swoją wiedzę na temat ojczyzny. Format zajmie pasmo show "Gwiazdy tańczą na lodzie".
Rywalizujące zespoły (złożone w części z gwiazd) zmierzą się w 10 kategoriach. Przyjdzie im odpowiadać na pytania, rozwiązywać zagadki muzyczne jak i wykonywać zadania sprawnościowe. Drużyny będzie wspierała publiczność zgromadzona w studio.
Program, oparty na formacie "I love my country", zadebiutuje na antenie Dwójki 13 marca i będzie nadawany w piątki o 21.10. Wcześniej, bo do połowy lutego, ma być znany jego gospodarz. Stacja wciąż przygląda się potencjalnym kandydatom.
Każdy z 16 odcinków "Do boju Polsko" potrwa około 65 minut. Teleturniej wyprodukuje firma Rochstar.
żródło: www.wirtualnemedia.pl
W Warszawie 1 lutego odbyła się z udziałem ponad 400 osób ogólnopolska konferencja, której celem było zawiązanie komitetu referendalnego do przeprowadzenia referendum i zmiany polskiego prawa w taki sposób, by wszelkie traktaty międzynarodowe wymagały zgody Narodu Polskiego wyrażonej w referendum. Sprawa dotyczyłaby także traktatu lizbońskiego.
W konferencji uczestniczył Declan Ganley, szef partii Libertas, który "zatrzymał" w Irlandii traktat lizboński, prowadząc skuteczną kampanię za jego odrzuceniem. Obecni byli: Mirosław Orzechowski, prezes Ligi Polskich Rodzin, Zdzisław Podkański, poseł do parlamentu europejskiego i szef PSL "Piast", Bolesław Borysiuk, Krzysztof Filipek, szef Partii Regionów oraz Antoni Tyszko, reprezentant Unii Polityki Realnej.
Powstanie komitetu referendalnego - powiedział Declan Ganley - to dobra wiadomość dla Polski i Europy, bo to sposób do obrony wolności i demokracji w Europie. Każdy naród ma prawo do decydowania o swoim losie. Naszym celem jest: odrzucić traktat lizboński! Jak podkreślał Ganley, "Polska znów może być inspiracją, za którą mogą podążyć inni".
Lider Libertas zaprezentował główne cele partii, która działa już w 27 krajach Europy i rozpoczyna działalność w Polsce. Ganley chce, by w najbliższych wyborach do europarlamentu formacja zdobyła większość mandatów i stała się paneuropejskim ugrupowaniem mającym realny wpływ na oblicze Unii Europejskiej.
Z apelem, by prokuratura występowała w „obronie dzieci w zarodkowej formie życia”, zwrócili się do ministra
sprawiedliwości członkowie Komitetu Pro Dono Vitae. – W polskim prawie nie ma próżni w kwestii obrony życia poczętego, także w wyniku zapłodnienia in vitro – mówił Marek Jurek, przewodniczący komitetu, podczas spotkania z Andrzejem Czumą.
Mszą św. w katedrze polowej i konferencją naukową o duszpasterstwie wojskowym zostanie upamiętniona 90. rocznica powołania Biskupstwa Polowego w Polsce. Stolica Apostolska ustanowiła je 5 lutego 1919 r. Z okazji jubileuszu papież Benedykt XVI wyraził pragnienie, by „kolejne lata obecności Ordynariatu Polowego w Wojsku Polskim przyniosły jeszcze wspanialsze owoce duchowe”.
Przed dziewięćdziesięciu laty, 5 lutego 1919 roku, papież Benedykt XV mianował pierwszego w dziejach naszej ojczyzny biskupa polowego Wojska Polskiego. Był nim bp Stanisław Gall, sufragan archidiecezji warszawskiej, który stworzył struktury diecezjalne duszpasterstwa wojskowego.
rocznicę powołania Biskupstwa Polowego w Polsce Ordynariat Polowy Wojska Polskiego upamiętni okolicznościową Mszą św. i konferencją naukową. 5 lutego o godz. 10.00 w katedrze polowej Wojska Polskiego będzie sprawowana Msza św. koncelebrowana przez kapelanów wojska, policji, straży granicznej, służb celnych, straży ochrony kolei oraz kapelanów harcerstwa. Później w auli Akademii Teatralnej w Warszawie (ul. Miodowa 22/24) rozpocznie się konferencja naukowa „W służbie Bogu i Ojczyźnie. Duszpasterstwo wojskowe w latach 1919-2009”. Prelegenci przedstawią m.in. posługę biskupów polowych, zaprezentują także zasoby archiwalne dotyczące duszpasterstwa wojskowego. Wśród uczestników konferencji będzie m.in. Minister Obrony Narodowej Bogdan Klich.