„Europa normalnych rodzin”, to hasło wyborcze Prawicy Rzeczpospolitej i jak każde wyborcze hasło zwraca uwagę na główny problem, który jest według danego ugrupowania zasadniczym wyzwaniem współczesności i wyzwaniem dla tego ugrupowania. Hasło to wyraźnie kontrastuje z hasłami PO „ Postaw na Polskę” czy hasłem PISu „Więcej dla Polski”.

W obu tych hasłach, dominujących obecnie partii politycznych zwraca uwagę pewien kompleks przed Unią Europejską.. te hasła nic nie mówią o Europie, o naszej jej wizji, o polityce europejskiej, a przecież mamy wybory europejskie, a nie krajowe. W tych hasłach pobrzmiewa tylko nuta swoistego „nacjonalizmu”, nacjonalizmu, który nie widzi szerszego, właśnie europejskiego tła naszej narodowej polityki. Wskazują one bowiem tylko na aspekt polski naszej rzeczywistości, aspekt, który jak pokazuje doświadczenie rządów PO-PIS koncentruje się bardziej na aspektach dostosowania naszej polityki do oczekiwań najsilniejszych państw Unii, niż na współkształtowaniu polityki Unii. Jest to wyraz bardzo ułomnego „nacjonalizmu”, bowiem Obie partie PO-PIS zaakceptowały przecież traktat lizboński degradujący naszą pozycję w strukturach unijnych. Według traktatu nicejskiego wartość naszego głosu w Radzie Europejskiej wynosi 93% wartości głosu niemieckiego, gdy według traktatu lizbońskiego spada do poziomu48% wartości głosu Niemiec. Obie partie chcą się koncentrować tylko na problemach wewnętrznych wynikających z faktu przynależności do Unii Europejskiej. Jest to koncepcja polityki nie tylko defensywnej , ale kapitulanckiej, bez szans na uzyskanie nawet tych minimalistycznych celów jakie obie partie sobie stawiają. Jest to w pełni polityka dostosowawcza, która była zrrozumiała w okresie przed wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej, ale jest zupełnie niezrozumiała w sytuacji naszego pełnego członkostwa. Platforma oficjalnie ogłosiła politykę „prymusa” Europy, politykę jak najszybszego spełniania oczekiwań największych państw Unii, zwłaszcza Niemiec. Jest to polityka dryfu, która poza ewentualnymi sukcesami personalnymi nie zapowiada żadnej poprawy naszej pozycji w strukturach unijnych. Dla Polski natomiast jest ważniejsze wyrównanie np. dopłat bezpośrednich dla rolników, niż ewentualny sukces Buzka, czy Cimoszewicza, tym bardziej że ten ostatni głosi zasady sprzeczne z wartościami dominującymi w Polsce. Niestety, podobna jest także postawa PIS. Jedyna różnica, to głośne mówienie o interesie narodowym , a następnie zupełna kapitulacja. Przykład akceptacji traktatu lizbońskiego pokazuje, że dla interesu partyjnego PIS gotów jest poświęcić interes narodowy. Wbrew nachalnej propagandzie telewizji publicznej, która zaczeła pełnić rolę studia wyborczego partii Libertas, ta międzynarodówka nie jest alternatywą dla kapitulacyjnej polityki PO-PISu. Jej Hasło „Litertas znaczy wolność” w świetle poglądów jej założyciela znaczy wolność do wcielania w Polsce wszystkich konceptów parlamentu europejskiego, najbardziej antykatolicko nastawionej instytucji unijnej. Libertas dąży do znacznie głębszej centralizacji Unii, niż sam traktat Lizboński. Proponuje bowiem bezpośrednie wybory prezydenta Unii i radykalne zwiększenie uprawnień parlamentu europejskiego. Galeny jest także zwolennikiem euro. Ta międzynarodówka w swoich pomysłach integracyjnych idzie znacznie dalej, niż najbardziej lewicowo-liberalne środowiska. Ustanawia bowiem standardy, które będą użyte do degradacji roli państw narodowych w Unii. Polska jest w Unii i ten fakt będzie bardzo silnie oddziaływał nie tylko na polską, ale także międzynarodową rzeczywistość. Dlatego Polsce jest potrzebna ofensywna i dynamiczna polityka europejska, polityka niedostosowawcza do oczekiwań największych państw, bo one są często sprzeczne z naszymi interesami i wartościami, ale polityka z ambicjami współkształtowania przyszłości Europy i polityki europejskiej. Ma racje bowiem wybitny publicysta XIX -czny Julian Klaczko twierdząc, że Polska nie przetrwa w otoczeniu wrogim jej wartościom. To także dlatego, obowiązkiem naszego państwa jest walka o aksjologiczny charakter wspólnoty europejskiej. Wreście, naszą powinnością jest także udział w obronie Europy przed dominującymi dziś destrukcyjnymi trendami uderzającymi w dziedzictwo kulturowo-moralne naszego kontynentu i wartości od których zależy jego przyszłość. Dziś Europa, a także polska jest przede wszystkim zagrożona przez eskalacje wrogich chrześcijaństwu sił lewicowo-liberalnych, dążących do całkowitej dechrystianizacji naszego kontynentu. Wyrazem tych działań, było m.in. usunięcie z traktatu lizbońskiego jakichkolwiek odniesień do chrześcijaństwa, czy rezolucje parlamentu europejskiego uderzające w nauczanie Kościoła. Dziś są to ataki na Benedykta XVI i jego nauczanie moralne. Niestety ani polski parlament, ani dominujące partie polityczne nie przeciwstawiły się w żaden sposób tej antychrześcijańskiej krucjacie, a prezydent Kaczyński w trakcie negocjacji traktatu lizbońskiego nawet nie podniósł kwesti odniesienia do wartości czy dziedzictwa chrześcijańskiego w tekście traktatu. Dziś najważniejszym polem starcia pomiędzy obrońcami tradycyjnych, chrześcijańskich wartości europejskich, a siłami destrukcji lewicowo-liberalnymi jest rodzina. To właśnie rodzina jest celem ataku tych wrogich Europie i chrześcijaństwu sił. To one pragną wykorzystać instytucje unijne do destrukcji rodziny, to poprzez te instytucje, zwłaszcza, poprzez parlament europejski i Komisję dążą do upowszechnienia zabijania dzieci nienarodzonych, demoralizacji młodego pokolenia poprzez tzw „edukację seksualną”, upowszechnienie przywilejów dla homoseksualistów w postaci praw małżeńskich i adoptowania sierot , a także upowszechnienie eutanazji. Ten program destrukcji rodziny, który jest już wcielany w życie w ramach wielu państw członkowskich i który doprowadził już do zupełnego załamania demograficznego naszego kontynentu, dziś jest lansowany w strukturach unijnych i przy pomocy tych struktur próbuje narzucić się tym krajom, które sprzeciwiają się jego realizacji. To dlatego jest tak pilna potrzeba pełnej mobilizacji chrześcijańskiej opinii publicznej i wszystkich ludzi dobrej woli do działań w obronie praw normalnych rodzin. To nie jest tak, że w krajach Unii nie ma środowisk i sił zatroskanych tą ekspansją destrukcji, ale wymagają one zorganizowania i odwagi w obronie własnych racji. Wymagają odwagi głoszenia wartości etycznych w życiu publicznym i rodzinnym i determinacji w przeciwstawieniu się kneblowania ust przez pełzający liberalno-lewicowy totalitaryzm Do obrony wartości rodzinnych, wartości tradycyjnych i chrześcijańskiego dziedzictwa w kształtowaniu współczesnej Europy nie są zdolne, jak pokazuje to przykład traktatu lizbońskiego, partie PO-PIS, ani też międzynarodówka Libertas. Te kwestie są bowiem poza polem ich zainteresowań. Ich celem nie jest bowiem współkształtowanie Europy zgodnie z wartościami chrześcijańskimi, ale dostosowanie się jedynie do oczekiwań dominujących tendencji. Walka o rodziny polskie wymaga walki o obronę rodzin na płaszczyźnie europejskiej. I dlatego opinia chrześcijańska musi także w wyborach europejskich odzyskać swoją podmiotowość. Bez tej podmiotowości Polska nie weźmie udziału w obronie przed zagrożeniem i współczesnej Europy i współczesnej Polski skazując się na eskalację destrukcji naszego kontynentu.

Marian Piłka

Wiązanką kwiatów i wartą honorową uczcili strzelcy ze Związku Strzeleckiego i przedstawiciele Rady Powiatu marszałka Józefa Piłsudskiego w 74 rocznicę śmierci. Skromna uroczystość odbyła się dziś pod pomnikiem Józefa Piłsudskiego w Szydłowcu.

Strzelcy pod komendą sekcyjnego ZS Marka Tomczyka odśpiewali Pierwszą Brygadę. Przewodniczący Rady Powiatu Marek Sokołowski w krótkich słowach przypomniał trud walki o niepodległość i następnie o rozwój Rzeczpospolitej Polskiej marszałka Piłsudskiego, i wyraził podziękowania za jego ofiarność dla Ojczyzny. Uroczystość miała półoficjalny charakter. Wiązankę kwiatów w rocznice śmierci Marszałka przedstawiciele Rady Powiatu składają corocznie już od trzech lat.

Ordynariusz diecezji łuckiej na Ukrainie bp Marcjan Trofimiak 8 maja zatwierdził kanonicznie na prawie diecezjalnym Stowarzyszenie Misjonarzy Jezusa Miłosiernego. Misericordianie, bo taką skróconą nazwę nosi nowa wspólnota, pragną rozszerzać nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia według form podanych św. Faustynie przez Pana Jezusa. Początek wspólnocie Misjonarzy Jezusa Miłosiernego dało w roku 2005 dwóch kapłanów diecezji radomskiej: ks. Grzegorz Bliźniak (obecny przełożony generalny) i ks. Mirosław Kęska.

Historia powstania Stowarzyszenia Misjonarzy Jezusa Miłosiernego jest związana bardzo ściśle ze św. Faustyną Kowalską i bł. Michałem Sopoćko. To do swego spowiednika i kierownika duchowego s. Faustyna pisała z Walendowa pod Warszawą w kwietniu 1936 r. o tym, że Pan Jezus pragnie nie tylko zgromadzenia żeńskiego o duchowości Bożego Miłosierdzia, ale również męskiego. Sama św. Faustyna nigdy nie założyła zgromadzenia żeńskiego, chociaż bardzo tego pragnęła. Uczynił to po jej śmierci ks. Sopoćko, jej kierownik duchowy, zakładając Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego. Bł. Michał próbował również założyć zgromadzenie męskie. Niestety do powstania wspólnoty za życia ks. Spopoćki nie doszło. Ideę stworzenia kapłańskiej wspólnoty głoszącej orędzie Bożego Miłosierdzia podjął na nowo 30 lat później ks. Grzegorz Bliźniak. Początek wspólnocie Misjonarzy Jezusa Miłosiernego dało w roku 2005 dwóch kapłanów diecezji radomskiej: ks. Bliźniak (obecny przełożony generalny) i ks. Mirosław Kęska. W roku 2008, roku beatyfikacji ks. Sopoćki, Stowarzyszenie Misjonarzy Jezusa Miłosiernego rozpoczęło oficjalnie - za zgodą i z błogosławieństwem bp. Eugenio Bininiego - pracę w diecezji Massa Carrara we Włoszech. Dom macierzysty nowo powstałego zgromadzenia mieści się w Kiwercach w diecezji łuckiej na Ukrainie. W najbliższym czasie misericordianie pragną otworzyć również dom w Polsce.

Głównym apostolskim zadaniem Misjonarzy Jezusa Miłosiernego jest rozszerzanie nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia według form podanych przez Pana Jezusa św. Faustynie. Misericordianie pragnął budzić w duszach ludzkich ufność w nieskończoną dobroć i miłość Boga do każdego człowieka. Czynią to głosząc misje i rekolekcje o Bożym Miłosierdziu. W swoim domu przyjmują osoby, które utraciły ufność w Boże Miłosierdzie i popadły w rozpacz. Kilka razy dziennie członkowie Stowarzyszenia zbierają się na wspólną modlitwę, codziennie o godz 15.00 wspólnotowo odprawiają Drogę Krzyżową i odmawiają Koronkę do Bożego Miłosierdzia.

Działania partii Libertas budzą zainteresowanie mediów. Jest to pod pewnymi względami partia nietypowa. Jej szefem jest obywatel Irlandii, nieposiadający polskiego obywatelstwa, choć główne skrzypce gra w niej Roman Giertych, tak jak w LPR, którego formalnym szefem także nie był. Jej znaczenie zaś wynika z faktu nachalnego nagłaśniania przez telewizję publiczną, na której stoi zaufany lidera LPR. Obecnie media są przede wszystkim zainteresowane medialnymi manewrami wokół tego ugrupowania. Wiele szumu wywołała wizyta Wałęsy na zjeździe rzymskim tej partii, za co jak się sam przyznał, zainkasował 50 tysięcy euro.

Także proces tworzenia list wywoływał stosunkowo duże zainteresowanie. Jednak bliższe przyjrzenie się tym listom wywołuje wrażenie swoistego panopticum osobliwości. Otóż na listach jest i Janusz Dobrosz i Bogusław Grabowski głosujący w 2001 r. za powołaniem rządu Leszka Milera. Jest także pani Sobecka , głośna przeciwniczka traktatu lizbońskiego i senator Zaremba głosujący za tym traktatem. Jest profesor Kozłowski specjalista od geotermii, i pan Borysiuk. Ciekawe, co go może łączyć z Arturem Zawiszą. Tylko senator Bender, który był już wszędzie wydaje się na miejscu. Widocznie uznał, że czas na kolejną zmianę, tym razem na Libertas, skoro nie było atrakcyjniejszej oferty. Wszystko to robi wrażenie zupełnie sztucznego i niepoważnego tworu, swoistej spółdzielni politycznej do dzielenia się łupami politycznymi. Ale poza tym kuriozalnym wymiarem tej inicjatywy, należy spojrzeć także na jej polityczne skutki. Jest to bowiem partia założona przez irlandzkiego biznesmena, który wsławił się obaleniem traktatu lizbońskiego pod hasłem braku demokracji w Unii Europejskiej. Nie ulega wątpliwości, iż sprzeciw Irlandczyków wobec tego traktatu, tak jak poprzednio sprzeciw Francuzów i holendrów wobec traktatu konstytucyjnego wynika, nie tyle z braku demokracji w Unii, co z niechęci do narzucania sztucznych brukselskich rozwiązań europejskim społeczeństwom. Nie ma to nic wspólnego z eurosceptycyzmen, tylko ze sprzeciwem osłabiania państw narodowych w procesie integracji. To dlatego w Unii narasta ruch sprzeciwu wobec centralizacji i federalizacji Unii. Społeczeństwa europejskie chcą Unii, ale nie chcą jej nieznośnych ingerencji w każdą codzienną dziedzinę życia. Stąd tak silny nurt sprzeciwu wobec procesu redukowania kompetencji państw narodowych w procesie integracji. Natomiast , choć program partii jest niejasny, to poglądy Declana Galeny, są dość klarowne. Chce on zdemokratyzować i zcentralizować Unię poprzez radykalne zwiększenie kompetencji parlamentu europejskiego, wprowadzenie instytucji prezydenta Unii , oraz jest on zwolennikiem euro jako waluty ogólnounijnej. Jego sprzeciw wobec traktatu lizbońskiego był więc sprzeciwem tylko wobec tej wersji federalizacji Unii, jaka przewidywał ten traktat. W praktyce propozycje Galeny,a idą więc znacznie dalej, niż propozycje traktatu lizbońskiego. Rozszerzenie bowiem kompetencji parlamentu europejskiego oznacza bowiem radykalny wzrost ingerencji unijnych w życie społeczeństw europejskich. Jeżeli weźmiemy pod uwagę, zdecydowanie antykatolickie uchwałodastwo tego parlamentu, zwłaszcza w zakresie destrukcji rodziny i wychowania, wprowadzanie przywilejów dla homoseksualistów,, a nawet bezpośrednich ataków na Kościół Katolicki, to rozszerzenie kompetencji tej instytucji jest ogromnym zagrożeniem dla moralnej, kulturowej i religijnej tożsamości naszego narodu. Biorąc pod uwagę stan umysłów w Zachodniej Europie trudno liczyć na zmianę tego nastawienia w dającej się przewidzieć przyszłości. Sądzę, że większość kandydatów, godząc się na start z list tej partii nie zdawała sobie z tego sprawy, a przyciągnął ich jedynie sukces Irlandczyka w obaleniu traktatu w jego ojczyźnie. Ale udział w wyborach, to zobowiązanie do realizacji określonej polityki, w tym wypadku polityki, którą lansuje sam Galeny. Co więcej sama formuła startu w wyborach europejskich, właśnie pierwszej europejskiej partii jest także groźnym precedensem. Bowiem, przez sam fakt powstania tego typu partii ustanawia się pewien europejski standard, o którym już wcześniej dyskutowali zwolennicy centralizacji , federalizacji i denacjonalizacji Unii Europejskiej. Partia ogólnoeuropejska typu Libertas jest czymś znacznie bardziej zinternacjonalizowanym, niż dotychczasowe partie „europejskie” będące jedynie luźnym porozumieniem partii narodowych. Bowiem przewodniczącym „polskiego” Libertasu jest polityk, nieposiadający nawet polskiego obywatelstwa. Partia ta ustanawia standard, który może spowodować, że za kilka lat nie będzie można w wyborach europejskich wystawiać list narodowych, co walnie utrudni obronę naszych interesów na forum parlamentu europejskiego. Jest to więc stworzenie precedensu, który ułatwi federalistom politykę demontażu państw narodowych Paradoksem jest, że tą politykę wyzbywania się atrybutów suwerenności państwowej prowadzą politycy LPR, pod płaszczem nowej nazwy, którzy wcześniej byli ostentacyjnie antyintegracyjni. .Dla uzyskania sukcesu wyborczego, jednak się nie wahali stworzyć partii, która posiada wszelkie cech partii zagranicy i działającej dla zagranicznych celów.

Marian Piłka

Umocnienie rodziny, docenienie społecznej roli kobiet, zachęta do wytrwania w wierze w obliczu trudności to główne tematy homilii Benedykta XVI podczas Mszy św., której przewodniczył dziś na stadionie międzynarodowym w Ammanie. Papież zachęcił też młodzież do zastanowienia się nad powołaniem otrzymanym od Boga. Liturgię sprawowano po arabsku i po łacinie.

Wspólnota katolicka Ziemi Świętej jest głęboko dotknięta trudnościami i brakiem pewności - powiedział Ojciec Święty. Zachęcił wiernych, by pamiętali o bogactwie swego chrześcijańskiego dziedzictwa, a katolików na całym świecie do otoczenia swych współwyznawców na tym terenie „miłującą solidarnością”. Zwracając się do młodzieży nawiązał do obchodzonego dziś w Jordanii Dnia Modlitw o Powołania i podkreślił, że trzeba, aby każdy zastanowił się nad tym, do czego wzywa go Bóg. „Jezus was potrzebuje, aby Jego głos był słyszalny oraz byście pracowali nad wzrostem Jego Królestwa” – powiedział Benedykt XVI. Zwrócił następnie uwagę na rolę rodziny. Papież przypomniał, że mocne rodziny chrześcijańskie tych krajów są wielką spuścizną przekazaną przez wcześniejsze pokolenia. Szczególną uwagę poświęcił następnie społecznej roli kobiet. Zaznaczył, że „przez swe publiczne świadectwo szacunku dla kobiet i obronę przyrodzonej godności każdej osoby ludzkiej Kościół w Ziemi Świętej może wnieść ważny wkład do postępu kultury prawdziwie humanistycznej oraz do budowania cywilizacji miłości”.

W piątek rano Mostostal Warszawa rozpoczął ustawianie pierwszej części krzyża papieskiego na pl. Piłsudskiego. Uroczyste odsłonięcie gotowego monumentu nastąpi 6 czerwca 2009 r.

Ekipa robotników posadowiła podstawę krzyża i starannie ją wypoziomowała. Kamienny element został pieczołowicie otoczony podpórkami. Musi zostać idealnie ustawiony, na nim bowiem spocznie kolejna pionowa część krzyża, następnie belka poprzeczna i zwieńczenie. Wokół miejsca ustawienia pierwszej belki trwały dokładne pomiary i przygotowania do wylania betonowej podstawy, która ma utrzymać 9-metrowy krzyż. Na czas ustawienia pierwszej belki zamknięto teren budowy. Późnym popołudniem dotarł na plac drugi element krzyża, zaś w przyszłym tygodniu trafią tam dwa pozostałe, w tym poprzeczka – ramię. Wykonawca do końca maja ma czas na scalenie wszystkich części monumentu oraz wymianę istniejącej w najbliższym otoczeniu krzyża kostki na płyty z granitu. Uroczyste odsłonięcie pomnika nastąpi 6 czerwca 2009 r., podczas mszy świętej organizowanej na pl. Piłsudskiego, w 30. rocznicę upamiętniającą obecność Jana Pawła II w Warszawie. Miasto zapłaci za pomnik ok. 1,6 mln zł. www.dziennik.pl

Po dwóch dniach poszukiwań zaginionej mieszkanki Sadku, odnaleziono jej zwłoki. Zaginioną w czwartek Barbarę Cz. szukała szydłowiecka policja, strażacy i mieszkańcy Sadku. Dziś w godzinach przedpołudniowych zwłoki kobiety, pływające w przydomowym zbiorniku na nieczystości zauważył jeden z szukających jej mieszkańców.

Policja wyjaśnia okoliczności śmierci i prowadzi przewidziane w takich przypadkach procedury śledcze.