Siedemnaście dni po odzyskaniu przez Polskę niepodległości marszałek Józef Piłsudski, swoim dekretem z 28 listopada 1918 roku rozkazał utworzyć Marynarkę Wojenną mianując jednocześnie pułkownika marynarki Bogumiła Nowotnego, szefem Sekcji Marynarki Wojennej przy Ministerstwie Spraw Wojskowych. Tym samym zapoczątkował tworzenie polskich sił morskich jako spójnej struktury organizacyjnej.

Uroczystości 91. rocznicy utworzenia Marynarki Wojennej rozpoczęło złożenie wieńców przy Płycie Marynarza Polskiego na skwerze Kościuszki. O godz. 14:00 została odprawiona Msza św. w Kościele Marynarki Wojennej na gdyńskim Oksywiu, której przewodniczył Jego Ekscelencja Metropolita Gdański Ksiądz Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź, który składał Najświętszą ofiarę razem z księżmi kapelanami Dekanatu Marynarki Wojennej RP Ordynariatu Polowego WP na czele z Wikariuszem Generalnym ks. płk prałatem Sławomirem Żarskim i ks. kmdr Bogusławem Wroną Dziekanem Marynarki Wojennej. Na samym początku Mszy Św. mar. pchor. Andrzej Stupakowski wraz z mar. pchor. Katarzyną Rodziewicz witając Arcybiskupa w marynarskiej rodzinie poprosili o sprawowanie Najświętszej Ofiary w intencji Marynarki Wojennej RP oraz podchorążych Akademii Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte z racji zbliżającego się Dnia Podchorążego jak również z okazji 70. Rocznicy budowy marynarskiego kościoła i 10. Rocznicy beatyfikacji ks. kmdr ppor. Władysława Miegonia – pierwszego kapelana Marynarki Wojennej II Rzeczypospolitej i budowniczego wspomnianego wyżej kościoła. W uroczystej homilii Wikariusz Generalny ks. płk prałatem Sławomir Żarski przedstawił rys historyczny utworzenia, rozwoju i działalności w historii naszej Ojczyzny Marynarki Wojennej RP, nakreślił historię i losy kościoła Marynarki Wojennej oraz jej budowniczego. Wikariusz Generalny nawiązał do okrętu, który zdobi prezbiterium: „…Wchodzący do kościoła widzi okręt dynamicznie płynący do przodu z impetem rozcinający morskie fale . Na pokładzie okrętu w miejscu gdzie zwykle jest maszt lub nadbudówka widnieje duży stalowy krzyż otaczający jakby swymi ramionami wszystko co wokół. Na lewej burcie nazwa okrętu -symbolu uosabiającego wszystkie okręty, statki, kutry – DOMINA MARIS , a pod tą nazwą Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej – dzisiejszej patronki kościoła . Po prawej lewej stronie prezbiterum światła nawigacyjne wskazujące żeglarzom wejście do portu…” Należałoby wspomnieć, że Świątynię chciano tak właśnie zatytułować DOMINA MARIS - PANI MORZA. Inspiracją pomysłu była figura Matki Boskiej trzymającej w ręku żaglowiec z napisem „ Stella Maris” ustawiona przez Kaszubów na głazie narzutowym za willą J. Unruga. Symbolizowała ona zwycięstwo nad Szwedami.

We Mszy Św. uczestniczyło Dowództwo Marynarki Wojennej na czele z Dowódcą MWRP Wiceadmirałem Andrzejem Karwetą, Rektor – Komendant Akademii Marynarki Wojennej Kontradmirał dr inż. Czesław Dyrcz, admirałowie, oficerowie, podoficerowie, marynarze z Jednostek tworzących ten rodzaj Sił Zbrojnych oraz Komenda, wykładowcy, podchorążowie Akademii Marynarki Wojennej, ks. kapelani Ordynariatu Polowego WP, księża profesorowie z UKSW, Dziekani obrządku ewangelickiego i prawosławnego, poczty sztandarowe Marynarki Wojennej, Akademii Marynarki Wojennej i szkół noszących imię Błogosławionego ks. kmdr ppor. Władysława Miegonia, Kompania Honorowa Akademii Marynarki Wojennej w strojach historycznych oraz zaproszeni Goście.

Święta Barbara została patronką Starachowic w diecezji radomskiej. Dekret w tej sprawie wydał Benedykt XVI. Uroczyste ogłoszenie świętej patronką miasta odbędzie się 4 grudnia podczas Mszy świętej. Starachowice szczycą się tradycjami górniczymi i hutnictwa żelaza.

W najbliższą niedzielę rozpoczyna się tzw. Tydzień Świętej Barbary. Władze Starachowic skierowały prośbę do dyrektorów, nauczycieli i wychowawców szkół oraz instruktorów placówek wychowania pozaszkolnego, aby w tym okresie zainteresowali uczniów postacią świętej Barbary. Centralne uroczystości rozpoczną się 4 grudnia o godzinie 12.00 procesją Świętej Barbary, która wyruszy sprzed kapliczki świętej usytuowanej przy ul. Krywki. Tego samego dnia w Starachowicach odbędzie się Jarmark Świętej Barbary. W programie jest m.in. przegląd teatrów lalkowych, konkursy, koncert Zespołu Arka Noego w kościele Wszystkich Świętych oraz pokaz sztucznych ogni. rm / Starachowice

Już po raz 24. zapłonęło Betlejemskie Światło Pokoju. W Grocie Narodzenia w Betlejem zapalił je 24 listopada 13-letni Simon Binder z Linzu. Ten symbol pokoju Bożego Narodzenia zostanie następnie przewieziony do Wiednia, skąd trafi do 25 krajów europejskich.

W tym roku mianem „dziecka światła pokoju” wyróżniono ucznia diecezjalnego gimnazjum „Petrinum“ w Linzu za wielkie zaangażowanie społeczne i gotowość niesienia pomocy. W Betlejem chłopiec w towarzystwie prawosławnego archimandryty Artemiusza zapalił światło od lampy oliwnej, która wisi nad srebrną gwiazdą, oznaczającą miejsce narodzenia Jezusa. Następnie, wraz z towarzyszącą mu 450-osobową grupą pielgrzymów, Binder wziął udział w specjalnym nabożeństwie. Akcję „Światła Pokoju” z Groty Betlejemskiej rozpoczęła w 1986 r. rozgłośnia ORF. Jako symbol bożonarodzeniowego orędzia pokoju dociera do ponad 25 krajów europejskich, w tym także do Polski. ts / Betlejem

Odszedł członek ruchu oporu na Kielecczyźnie, prawdziwy strażnik pamięci Kielc, wielki przyjaciel młodzieży. Mszą św. żałobną w bazylice katedralnej w Kielcach rozpoczęły dzisiaj uroczystości pogrzebowe generała Kazimierza Załęskiego "Bończy", legendy kielecko-radomskiego ruchu oporu, który zmarł 10 listopada w Kielcach w wieku 90 lat.

Zmarłego pożegnali m.in. ks. Krzysztof Dziurzyński z parafii katedralnej, który wygłosił homilię i ks. płk Adam Prus, proboszcz parafii garnizonowej w Kielcach. Księża przypomnieli wkład zmarłego w ruch oporu w Polsce, jego przykład życia i pracę na rzecz młodego pokolenia.

Wśród żegnających zmarłego byli także Jan Dubaj i Zbigniew Chodak, członkowie ruchu oporu na Kielecczyźnie w oddziałach Szarych Szeregów i Armii Krajowej. – To był człowiek prawy i uczciwy, żołnierz ze starej szkoły, dla którego tak znaczyło tak, nie lubił półprawd – powiedział KAI Zbigniew Chodak. - Przez wiele lat, dopóki zdrowie mu na to pozwalało, gen. „Bończa” był prawdziwym strażnikiem pamięci Kielc, angażował się np. w promowanie etosu czynu legionowego, odbudowę Pomnika Niepodległości, reaktywowanie formacji Strzelców i Orląt Armii Krajowej. Był wielkim przyjacielem młodzieży – wspominał zmarłego Jan Dubaj.

Zapowiedziane wprowadzenie w życie 1 grudnia Traktatu Lizbońskiego zaskutkuje faktem, że Polsce trudno będzie osiągnąć w tej „nowej” Unii, innej niż drugorzędna pozycji. Można śmiało zapytać, czy do takiej Unii przystępowaliśmy? W "nowej" Unii pod rządami Traktatu Lizbońskiego ponad 80 % spraw gospodarczych, nie będzie już w gestii państwa polskiego, ale unijnych biurokratów, którzy w swych regulatorskich zapęadach określają przepisami niemal każdy przejaw życia gospodarczego!

Europa którą proponuje Traktat Lizboński, pierwotnie określany Konstytucją to zdaniem wielu medialnych głosów; Europa hegemonii niemiecko-francuskiej. Ostanie spotkanie szefów rządów krajów unijnych, w czasie którego namaszczono premiera Belgii na tzw. prezydenta Unii i i czerwona brytyjską baronessę na tzw. ministra spraw zagranicznych, jasno pokazuje że sposób działania Unii można krótko określić słowem: oni wiedzą lepiej jak wybrać i kogo wybrać! Wiedzą też lepiej co jest dobre dla państw, narodów ( to słowo w Unii już nie jest na czasie) i obywateli, choćby dlatego na siłę przeforsowali rozwiązanie traktatowe, które pierwotnie odrzucone zosatło w referendach we Francji i Holandii, a w nowym opakowaniu Traktatu Lizbońskiego, w pierwszym głosowaniu referendalnym w Irlandii. Głosowanie dla zachowania fasady demokracji zostało powtórzone, z wiadomym skutkiem! Traktat lizboński wprowadza głosowanie tzw. podwójną większością głosów, aby dana decyzja przeszła musi optować za nią 55% państw członkowskich + jedno państwo, reprezentujących minimum 65% obywateli Unii Europejskiej. Do Traktatu dołączona jest również deklaracja nr 17, zakładająca prymat prawa wspólnotowego nad krajowym. Traktat wzmacnia i systematyzuje kilka zasad stojących w sprzeczności z suwerennością państwa. Najważniejsze to: 1/ wyższość prawa unijnego nad krajowym; 2/ możność przegłosowania państwa przez kwalifikowaną większość, a więc zmuszenia go do rozwiązań, których państwo to nie popiera; 3/ wprowadzenie elementów polityki zagranicznej ogólno unijnej” . Traktat lizboński zawiera kosmetyczne tylko modyfikacje w stosunku do Traktatu konstytucyjnego – rezygnuje ( pewnie chwilowo) z wprowadzania symboli unijnych (takich jak flaga czy hymn), Traktat lizboński tym różni się od pozostałych, wprowadzonych dotąd traktatów, że nie stanowi rozwinięcia dokumentu poprzedniego lecz zastępuje wszystkie te dokumenty . Jak wynika z powyższego, stopniem innowacyjności Traktat lizboński różni się od traktatów już wprowadzonych w stopniu niebagatelnym i trudnym do podważenia. Jak wynika z powyższego, nowy Traktat jest dla Polski niekorzystny, tj. pogarsza naszą sytuację w stosunku do poprzednich ustaleń. Unia Europejska, w przyjętym obecnie, zbiurokratyzowanym modelu funkcjonowania w pewnych elementach przypomina swoistego bożka, „ narzucającego bardzo drobiazgowe przepisy i szczegółową kontrolę obszarów życia obywateli, oczywiście w celu zaprowadzenia „powszechnej szczęśliwości”. Do tego mitycznego celu dązy logika przywódców Unii, którzy realizują określony plan tego, jak powinna wyglądać unijna rzeczywistość i nie zamierzają odejść od wdrażania w życie najmniejszych szczegółów tego planu. Traktat lizboński zawiera już kolejne tym razem dość szczegółowe wytyczne , zawężające możliwości rozwoju instytucji unijnych i państw członkowskich do jednego wymiaru. W ten sposób nawet najbardziej arbitralne wnioski stają się niejako „prawdą objawioną”, w oparciu o którą muszą rozwijać się poszczególne kraje. Ta ideologia opiera się o relatywizm. Stanowi tym samym zaprzeczenie klasycznej filozofii, zasadzającej się na przekonaniu o istnieniu prawdy obiektywnej. Unijni ideolodzy przykładowo próbują ukazać jako równowartościowe związki między kobietą i mężczyzną oraz związki homoseksualne, każdego przeciwnika swoich idei postrzegając za „nietolerancyjnego” . Tym samym uznając pojęcie „tolerancja” za równoważne do pojęcia „akceptacja”, czy wręcz „afirmacja”). W ten sposób negują chrześcijańskie, ukształtowane przez wieki pojmowanie rodziny. Sugerując, że dwóch mężczyzn może być rodziną równie dobrze, jak kobieta i mężczyzna, dokonują destrukcji tradycyjnej, obiektywnej prawdy, że rodzina opiera się o związek heteroseksualny. Najboleśniejsze jest to że w Polsce właściwie nie ma normalnej dyskusji o sytuacji Polski i Polaków w tej nowej Unii, a wręcz przeciwnie każdy głos zdrowego rozsądku traktowany jest jako objaw zacofania i antymodernizmu. Wszak to Brukseli płyna strugi pieniędzy które maja zmodernizować nasz kraj, inna rzecz że bardzo wiele z tych środków, najpierw wpłaciliśmy do wspólnej unijnej kasy z krajowego budżetu.

Dziś w Pawłowicach nad Wisłą w powiecie lipskim, odbyły się uroczystości pogrzebowe zmarłego kapłana ks. Henryka Michałka. Wczoraj w parafii Kierz Niedźwiedzi, w dekanacie szydłowieckim nastąpiło pożganie zmarłego, który we wspólnocie parafialnej św. Maksymiliana Kolbe spędził ostatnie 18 lat życia.

Ksiądz prałat H. Michałek przeżył 85 lat, z tego w kapłaństwie 57 lata. Urodził się 21 II 1924 roku w Słuczynie ( parafia Pawłowice). Święcenia kapłańskie przyjął 25 V 1952 roku. W latach 1967-1991 był proboszczem w Chlewiskach, od 1991 do 1997 proboszczem w Kierzu N. , gdzie był rezydentem. Gorliwie do ostatnich dni życia służył miejscowej wspólnocie wierzących. W pogrzebie zmarłego uczestniczyli kapłani z dekanatu szydłowieckiego: w tym dziekan ks. Kan. Adam Radzimirski i dekanalny duszpasterz młodzieży ks. Wincenty Chodowicz.

W czwartek 12 listopada br w wypadku drogowym pod Radomiem zginął tragicznie, wybitny kapłan diec.radomskiej ks.prał.Jan Wojtan dziekan Opoczna, miasta którego honorowymi obywatelami są Jan Paweł II i kard. Stanisław Dziwisz. Metropolita Krakowski przesłał specjalny Telegram na ręce Burmistrza Jana Wieruszewskiego,łącząc się w bólu z mieszkańcami królewskiego miasta. Napisał m.in: „Z głębokim uczuciem smutku przyjąłem wiadomość o tragicznym wypadku i śmierci śp.ks.prał.Jana.Pragnę zapewnić o duchowej łączności w żałobie księży,mieszkańsców opoczna i całego Dekanatu w jakiej pogrążyła ich ta niespodziewana śmierć szanowanego i kochanego Duszpasterza……”.

Uroczystosciom pogrzebowym w święto Matki Bożej Miłosierdzia przewodniczyli : Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia na Watykanie Arcybiskup Zygmunt Zimowski,nowy Bp Ordynariusz diec.radomskiej Henryk Tomasik oraz Biskupi Pomocniczy Adam Odzimek,Stefan Siczek i Bp Senior Edward Materski. Gorliwy ks.prał. Jan odszedł do nieba w roku kapłańskim w godzinie na Anioł Pański. W tym upatrujmy Wielka Tajemnicę Boga, któremu wiernie i oddanie służył przez całe swoje życie duszpasterskie w winnicy radomskiej. Odszedł Wielki Apostoł Miłosierdzia Bożego. Czciciel różańca swiętego, który trzymał w dłoni nawet w chwili tragicznej śmierci. Z uwielbieniem adorował Najświętszy Sakrament. Godny Wzór do Naśladowania dla rzeszy kapłanów, nadzwyczajny spowiednik. W niedzielny wieczór tysiące wiernych całowały jego kapłańską stułę zawieszoną na białych różach w konfesjonale. Miłością i zatroskanym sercem otaczał chorych, bezdomnym, tracących pracę i poszukujących pracy, walcząc o godność człowieka. W biednych i dotkniętych nałogami odnajdywał cierpiącego Chrystusa. Nigdy nie odmawiał pomocy tak duchowej jak i materialnej. Powiernik strapionych i płaczacych. Obrońca węzła małżeńskiego i życia poczętego. Wierny Przyjaciel dzieci i młodzieży zawsze majacy dla nich czas i dobre ojcowskie słowo. Tak bardzo cieszył się z osobistych spotkań na Watykanie z J.P II jak i Benedyktem XVI. Rok temu wziął ostatni raz udział w Pielgrzymce na 30 lecie Pontyfikatu J.P II, której przewodniczyli Ks.Kard.Dziwisz oraz Bp Polowy WP gen.Tadeusz Płoski. Długo i w zadumie klęczał w Grotach Watykańskich u Grobu świętego Papieża J.P II. O czym rozmawiali wie tylko sam Bóg.

Arcybiskup Zimowski powiedział ze smutkiem, iż diec.radomska straciła jednego z najwybitniejszym kapłanów, umiłowanego przez Lud Boży. I postawił ważne pytanie dla każdego człowieka: „Co Bóg chciał nam powiedzieć przez Tą Wielką Tragedię, przez Śmierć Dobrego Kapłana ?” Czy umiemy znaleźć w swoim Sercu i swojej duszy odpowiedź ? Oto trudne pytanie i testament Ukochanego Dziekana Ojca Jana. Bp Stefan Siczek w Słowie nad trumną ks.prał. Jana powiedział, że był Latarnią Morską i zielonym światłem do domu Ojca na wzór św.Jana Vianeya. Posiadał niekwestionowany autorytet. Nikt nie odważyłby się w tej parafii kolegiackiej zdjąć krzyża Chrystusowego ze ściany, a parafia za jego duszpasterzowania dawała diecezji liczne i wartościowe powołania kapłańskie i zakonne.