Odważny mówca

Jeden z mądrzejszych hierarchów polskiego Kościoła, mądry kapłan, dobry człowiek, którego trudno było nie szanować i nie cenić – tak w większości przekazów medialnych opisywano osobę zmarłego Arcybiskupa Józefa Życińskiego, pochowanego w minioną sobotę w krypcie biskupów Archikatedry Lubelskiej. Wszystkim, którzy cenili osobę Arcybiskupa przypominamy jego dokonania.

Józef Mirosław Życiński urodził się w Nowej Wsi koło Piotrkowa Trybunalskiego. W 1972 r. po ukończeniu studiów w Wyższym Częstochowskim Seminarium Duchownym w Krakowie przyjął święcenia kapłańskie. W 1976 r. na Wydziale Teologicznym w Krakowie uzyskał stopień naukowy doktora teologii. Drugi stopień doktora, tym razem filozofii, uzyskał na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Habilitował się w roku 1980 na podstawie pracy: Prostota i dyskonfirmowalność jako kryteria heurystyczne w kosmologii relatywistycznej.

W latach 1982-1985 pełnił funkcję prodziekana, a od 1988 do 1990 dziekana Wydziału Filozoficznego tej uczelni. Był inicjatorem serii zeszytów Zagadnienia Filozoficzne w Nauce, wydawanych przez PAT, edycji angielskiej Philosophy in Science wydawanej przez PAT, Obserwatorium Watykańskie i Uniwersytet w Tucson, oraz serii wydawniczej Philosophy in Science Library, poświęconej problematyce interdyscyplinarnej, wydawanej przez przy współpracy Obserwatorium Watykańskim. Od 4 listopada 1990 r. do 14 czerwca 1997 r. był biskupem tarnowskim.

Dnia 14 czerwca 1997 r. został mianowany Arcybiskupem Metropolitą Lubelskim. Urząd ten obejmował od 29 czerwca 1997 r. w Archikatedrze Lubelskiej pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Był 11 rządcą diecezji i drugim metropolitą. Pełnił również urząd Wielkiego Kanclerza Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Dorobek

Abp Życiński publikował w licznych czasopismach krajowych i zagranicznych, m.in. w Znaku, Więzi, Rzeczpospolitej, Rocznikach Filozoficznych KUL, Analecta Cracoviensia, Studia Philosophiae Christianae, Philosophy in Science, Cultures et foi, Il Nuovo Areopago, Review of Metaphysics, British Journal for the Philosophy of Science, The New Scholasticism, Zygon, Logos, Ethos.

Był autorem wielu pozycji książkowych, z których najważniejsze to: The Structure of the Metascientific Revolution, Teizm i filozofia analityczna, Język i metoda, Wszechświat i filozofia, Filozofować w kontekście nauki, Wszechświat: maszyna czy myśl, Trzy kultury, Medytacje Sokratejskie, Dylematy ewolucji, Matematyczność przyrody, Ułaskawianie Natury, Bóg Abrahama i Whiteheada, Sprawa Galileusza, Granice racjonalności, Sacrum i kultura, Elementy filozofii nauki, Die Zeichen der Hoffnung entdecken, Na zachód od domu niewoli, Niewidzialne światło, Europejska wspólnota ducha, Bruderszaft z Kainem, Pięć dialogów, Bóg postmodernistów, Bóg i ewolucja. Autor ok. 300 artykułów poświęconych problematyce filozofii oraz dialogu chrześcijaństwa z myślą współczesną, publikowanych także w języku angielskim, niemieckim, włoskim, francuskim, hiszpańskim, rosyjskim, słowackim i węgierskim. Prowadził wykłady m. in. w Berkeley, Oxfordzie, Catholic University of America w Waszyngtonie, Catholic University of Australia w Sydney. Był doktorem honoris causa Akademii Rolniczej w Lublinie i Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

Funkcje

Arcybiskup Józef Życiński był członkiem: Europejskiej Akademii Nauki i Sztuki w Wiedniu; Kongregacji do Spraw Wychowania Katolickiego; Papieskiej Rady Kultury; Rosyjskiej Akademii Nauk Przyrodniczych; Komisji Wspólnej Episkopatu i Rządu RP; Komisji Episkopatu do Spraw Nauki Wiary; Wspólnej Grupy Roboczej (Joint Working Group) Kościoła Katolickiego i Światowej Rady Kościołów na kadencję 1999-2005r; Komitetu Biologii Ewolucyjnej i Teoretycznej PAN, przewodniczył także Radzie Episkopatu do Spraw Apostolstwa Świeckich i Radzie Programowej KAI.

Nagrody i wyróżnienia

W 2004 został laureatem Fenomenów Przekroju, nagrody przyznawanej przez tygodnik „Przekrój”. W 2005 otrzymał Medal św. Jerzego, nagrodę przyznawaną przez „Tygodnik Powszechny”. W 2007 został uhonorowany tytułem Człowieka Roku, wyróżnieniem przyznawanym przez „Gazetę Wyborczą”. Nagrodę otrzymał za konsekwentną obronę wartości ładu demokratycznego i pluralizmu, za chrześcijańskie świadectwo humanizmu i tolerancji. Laudację na cześć laureata wygłosiła profesor Barbara Skarga. Tytułami doctora honoris causa uhonorowały go Akademia Rolnicza w Lublinie (2004) oraz Uniwersytet Jagielloński (2005). 19 lutego 2011 postanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

Wypowiadał odważne słowa

– Gdyby kryteria lustracyjne LPR zostały uwzględnione w Ewangelii, nie byłoby różnicy między zdradą Judasza a zaparciem się Piotra czy nawet drzemką Apostołów w Ogrójcu.

– Ja się obawiam, że cudownej metody odbłacania, to nikt z nas nie ma.

– Jeśli Matka Boża jest od wygrywania wyborów, to równie dobrze można jej powierzyć zawody sportowe i wszystkie konflikty światowe.

– Katolicy, którzy płacą składki na NFZ, będą dofinansowywać pośrednio zabijanie embrionów, co jest sprzeczne z ich poglądami. Tego typu propozycja nigdy nie może być zaakceptowana.

– Kupić szampon czy pastę do zębów nie jest wielkim wydarzeniem w życiu biskupa.

– Ludzie dzisiaj po prostu urządzają sobie życie bez Boga. Nie wierzę, że jak zniesiemy celibat albo zaczniemy wyświęcać kobiety, to zacznie się sielanka z pełnymi kościołami.

– Nazywanie generała Kiszczaka człowiekiem honoru urąga semantyce języka polskiego.

– Nie dzielmy świata na opętanych i nieopętanych, bo to prowadzi do leninowskich koncepcji, gdzie siły postępu walczyły z ciemnogrodem.

– Nie występuję w roli cierpiętnika. Nie mam jednego wielkiego krzyża. Mam natomiast codzienną porcję krzyżyków, kiedy trzeba podejmować trudne decyzje, które mogą zranić człowieka. Nie mniej realna od nich jest jednak radość, którą mogę dzielić z bliskimi. Czymś zaś najważniejszym jest poczucie sensu tego, co robię. Cieszę się z niego zarówno jako filozof, jak i ksiądz.

– U osób, u których doświadczenie tragedii nie idzie w parze bądź z zaangażowaniem modlitewnym, bądź ze świadectwem kultury solidarności, natychmiast rodzi się potrzeba znalezienia kozła ofiarnego. Teoria spisku jest najprostszym wyjaśnieniem dla niektórych środowisk.(...) Takie reakcje, niezależnie od tego, czy występują w Ameryce, czy u nas, są wyrazem głębokich kompleksów.

– W ojczyźnie Jana Pawła II narodową filozofią nie może stać się nihilizm, w którym wycina się wszelkie autorytety w imię osobistych kompleksów i uprzedzeń.

– Zadaniem kapłana nie jest zatapianie żadnych partii tylko głoszenie Jezusa Chrystusa i ukazywanie ideałów Królestwa Niebieskiego.


Dodaj Komentarz