Ryszard Legutko - filozof, były minister edukacji, pytany przez Rzeczpospolitą, czy dwójka małych dzieci w Edynburgu została zabrana dziadkom i przekazana pod opiekę parze homoseksualistów to słuszna decyzja, odpowiada: - To decyzja niemająca nic wspólnego z troską o dobro dzieci, ewidentnie motywowana ideologicznie. Dowodzi to, że ideologia progresywna odbiera coraz większej liczbie ludzi resztki zdrowego rozsądku. Jednocześnie widać jak na dłoni, że omnipotentne państwo opiekuńcze ingeruje nieodpowiedzialnie w coraz to nowe dziedziny życia społecznego.

• Ale dziadkowie są starzy i schorowani. Nie przekonuje to pana? - To ludzie w wieku 59 i 46 lat, a więc jak najbardziej są zdolni do opiekowania się dziećmi, a angina i cukrzyca nie są istotnymi przeszkodami. W razie niemożności wychowywania dzieci przez rodziców opiekę nad nimi powinna sprawować najbliższa rodzina, o ile jest do tego zdolna. W tym przypadku – dziadkowie. Jednak nie tylko odbiera im się to prawo, ale jeszcze przekazuje dzieci w ręce homoseksualistów. Trudno interpretować to inaczej niż jako kolejną odsłonę krucjaty ideologicznej mającej na celu przebudowanie obyczajów i struktury społecznej - mówi Legutko.
• Nie sądzi pan, że homoseksualiści powinni mieć takie prawa jak inni? - pyta Bartłomiej Radziejewski. - Z pewnością nie należy im się prawo do bycia małżeństwem i wychowywania dzieci. Nieprzypadkowo rodzinę tworzą kobieta, mężczyzna i potomstwo. Przez wieki nikomu to nie przeszkadzało, aż do niedawna. To skutek degeneracji obyczajów i wzrostu siły państwa. Podłożem tych procesów jest ideologia kwestionująca wszystko, co tradycyjne, jako barierę dla postępu. - Co to za ideologia i co ma na celu? - To ideologia progresywna, głosząca postęp prowadzący do stanu powszechnej równości. Jej celem jest zbudowanie nowego społeczeństwa na trupie tradycji. - Może to jest właśnie odpowiedź na problemy współczesnego świata? - Nie. Tradycja judeochrześcijańska osiągnęła wielki sukces i stała się wzorem dla reszty świata. Między innymi dzięki ograniczeniu roli państwa. Kwestionowanie tradycyjnych wartości było wcześniej domeną totalitaryzmów. Naziści i komuniści zajmowali się inżynierią społeczną, zwłaszcza przebudowywaniem rodziny. Dziś ich postulaty odradzają się na gruncie demokratycznego liberalizmu - tłumaczy Legutko. - Jeśli eksperyment np. wychowywania dzieci przez homoseksualistów się nie powiedzie, odpowiedź będzie prosta: stwórzmy nowe instytucje, które skorygują błędy obecnych. Do takiej sytuacji doprowadziło połączenie ideologii postępu z mentalnością rozkapryszonego bachora. Szkoda, że my, Polacy, tak bezrefleksyjnie te pomysły chłoniemy. Po naszych doświadczeniach z totalitaryzmami powinniśmy być bardziej wyczuleni.

"Małżeństwo z Edynburga opiekowało się pięcioletnim chłopcem i czteroletnią dziewczynką – dziećmi uzależnionej od heroiny córki – od ich urodzenia. Dwa lata temu opieka społeczna odebrała im wnuki i umieściła w rodzinie zastępczej. Zdaniem urzędników ci ludzie są zbyt biedni i chorzy, by się nimi opiekować. 59-letni rolnik cierpi na chorobę serca, a jego 46-letnia żona na cukrzycę. Przez ponad dwa lata walczyli przed sądem o to, by dzieci zostały z nimi. Wysokie koszty procesów zmusiły ich jednak do rezygnacji. Zgodzili się na adopcję w przekonaniu, że wnuki będą miały kochających rodziców. Teraz dowiedzieli się, że zostaną adoptowane przez parę homoseksualną. Są zdruzgotani. Pracownicy opieki społecznej ostrzegli ich jednak, że jeśli będą protestować, nigdy więcej nie zobaczą dzieci" - opisuje Aleksandra Rybińska.

– Gdybyśmy wiedzieli, że trafią do rodziny homoseksualnej, nigdy nie oddalibyśmy wnuków. Jesteśmy chrześcijanami. Kiedy myślę, że będą dorastały bez matki, chce mi się płakać – tłumaczy dziadek cytowany przez brytyjską prasę. Uważa, że dziecko powinno mieć matkę i ojca. – Nie mamy uprzedzeń, ale niech nam ktoś wyjaśni, jak można uznać wychowanie dzieci przez dwóch mężczyzn za najlepsze rozwiązanie? – denerwuje się mężczyzna. Jego zdaniem styl życia par homoseksualnych jest niewłaściwy, a dzieci mogą być wyśmiewane przez rówieśników za to, że mają dwóch tatusiów. Lokalne władze są innego zdania. – Jestem przekonana, że rodzina adopcyjna, w tym wypadku para homoseksualna, zapewni dzieciom bezpieczne i pełne miłości dorastanie. Dobieranie par zdolnych do adopcji to proces bardzo rygorystyczny. Dokonaliśmy dobrego wyboru – mówi rzeczniczka ds. dzieci i rodzin rady miasta Edynburg. Wczoraj do sporu włączyła się 26-letnia matka dzieci, która odbywa obecnie 13-miesięczną kurację odwykową w zamkniętym ośrodku. – Nie chcę, by moje dzieci dostały się pod opiekę gejów. Nie mam nic przeciwko gejom, ale dzieci potrzebują matki i ojca – mówiła kobieta. Podobnego zdania jest Kościół katolicki. – Ta decyzja jest druzgocąca. Pary tej samej płci są niestabilne, łatwo ulegają rozpadowi. To nie stwarza dobrych warunków do wychowywania dzieci – powiedział rzecznik Kościoła rzymskokatolickiego w Szkocji. Jego zdaniem opieka społeczna wybrała nie dobro dzieci, ale poprawność polityczną. Dziadkowie mają nadzieję, że da się jeszcze odwrócić procedurę adopcyjną. Zdaniem ekspertów jest to jednak mało prawdopodobne. Dzieci spotkały się już kilkakrotnie z nowymi „tatusiami”. Mężczyźni przygotowują im pokoje w swoim domu, kupili im ubrania. – Nie rozumiem całej tej awantury. Jeśli służby społeczne wybrały parę homoseksualną, to zrobiły to dlatego, że jest to najlepsze rozwiązanie dla dzieci. Orientacja seksualna nie wpływa na zdolności rodzicielskie – mówi w rozmowie z „Rz” brytyjski psycholog dr Sandra Wheatley. Gej może być świetnym rodzicem, a heteroseksualista bardzo złym. – Ważniejsza od tradycyjnych wzorców rodzinnych jest miłość. Para gejowska może tak samo kochać dzieci jak heteroseksualna – przekonuje. Adopcja dzieci przez pary gejowskie jest w Szkocji legalna od 2006 roku. powrót do spisu treści Rzeczpospolita: Nowe społeczeństwo na trupie tradycji [rozmowa z Ryszardem Legutką]
Ryszard Legutko - filozof, były minister edukacji, pytany przez Rzeczpospolitą, czy dwójka małych dzieci w Edynburgu została zabrana dziadkom i przekazana pod opiekę parze homoseksualistów to słuszna decyzja, odpowiada: - To decyzja niemająca nic wspólnego z troską o dobro dzieci, ewidentnie motywowana ideologicznie. Dowodzi to, że ideologia progresywna odbiera coraz większej liczbie ludzi resztki zdrowego rozsądku. Jednocześnie widać jak na dłoni, że omnipotentne państwo opiekuńcze ingeruje nieodpowiedzialnie w coraz to nowe dziedziny życia społecznego. - Ale dziadkowie są starzy i schorowani. Nie przekonuje to pana? - To ludzie w wieku 59 i 46 lat, a więc jak najbardziej są zdolni do opiekowania się dziećmi, a angina i cukrzyca nie są istotnymi przeszkodami. W razie niemożności wychowywania dzieci przez rodziców opiekę nad nimi powinna sprawować najbliższa rodzina, o ile jest do tego zdolna. W tym przypadku – dziadkowie. Jednak nie tylko odbiera im się to prawo, ale jeszcze przekazuje dzieci w ręce homoseksualistów. Trudno interpretować to inaczej niż jako kolejną odsłonę krucjaty ideologicznej mającej na celu przebudowanie obyczajów i struktury społecznej - mówi Legutko. - Nie sądzi pan, że homoseksualiści powinni mieć takie prawa jak inni? - pyta Bartłomiej Radziejewski. - Z pewnością nie należy im się prawo do bycia małżeństwem i wychowywania dzieci. Nieprzypadkowo rodzinę tworzą kobieta, mężczyzna i potomstwo. Przez wieki nikomu to nie przeszkadzało, aż do niedawna. To skutek degeneracji obyczajów i wzrostu siły państwa. Podłożem tych procesów jest ideologia kwestionująca wszystko, co tradycyjne, jako barierę dla postępu. - Co to za ideologia i co ma na celu? - To ideologia progresywna, głosząca postęp prowadzący do stanu powszechnej równości. Jej celem jest zbudowanie nowego społeczeństwa na trupie tradycji. - Może to jest właśnie odpowiedź na problemy współczesnego świata? - Nie. Tradycja judeochrześcijańska osiągnęła wielki sukces i stała się wzorem dla reszty świata. Między innymi dzięki ograniczeniu roli państwa. Kwestionowanie tradycyjnych wartości było wcześniej domeną totalitaryzmów. Naziści i komuniści zajmowali się inżynierią społeczną, zwłaszcza przebudowywaniem rodziny. Dziś ich postulaty odradzają się na gruncie demokratycznego liberalizmu - tłumaczy Legutko. - Jeśli eksperyment np. wychowywania dzieci przez homoseksualistów się nie powiedzie, odpowiedź będzie prosta: stwórzmy nowe instytucje, które skorygują błędy obecnych. Do takiej sytuacji doprowadziło połączenie ideologii postępu z mentalnością rozkapryszonego bachora. Szkoda, że my, Polacy, tak bezrefleksyjnie te pomysły chłoniemy. Po naszych doświadczeniach z totalitaryzmami powinniśmy być bardziej wyczuleni.

Zmobilizować społeczeństwo oraz polityków do sprzeciwu wobec zapłodnienia in vitro chce powstały właśnie Komitet Pro Dono Vitae. Na jego czele stanął Marek Jurek, przewodniczący Prawicy Rzeczpospolitej i były marszałek Sejmu. Komitet zwraca uwagę na fakt do tej pory pomijany w debacie o in vitro: polskie prawo już dzisiaj nie pozwala na niszczenie życia dzieci poczętych. Skoro nie wolno zabijać dzieci przez aborcję (poza wymienionymi w prawie wyjątkami), to nie wolno ich też zabijać podczas in vitro - pisze Gości Niedzielny.

• Tymczasem w Polsce w klinikach in vitro już poczęte istoty ludzkie są zabijane w czasie tzw. selekcji zarodków. Policja i prokuratura pozostają jednak w tej sprawie bierne. „Niszczenie życia i zdrowia dzieci w ramach selekcji in vitro jest oczywistym pogwałceniem prawa, kompromitującym tych, którzy na to przyzwalają” – napisali założyciele Komitetu. – „Jeżeli zgodzimy się na faktyczne unieważnienie tych praw, wkrótce zostaną unieważnione kolejne, nawet te nowo uchwalane” – ostrzegli w deklaracji założycielskiej.

Na stronach internetowych Urzędu Miejskiego ukazało się oświadczenie Burmistrza Szydłowca oraz zestawienie różnych dokumentów dotyczących drogi S7. W oświadczeniu A. Jarzyński odnosząc się do konfliktu wokół lokalizacji w obrębie Szydłowca projektowanej trasy S7 napisał: "I właśnie za to, aby bezpiecznie rozwiązać ten problem, aby proponowane rozwiązanie było rozwiązaniem bezpiecznym zarówno dla pieszych, jaki i jadących i aby rozwiązanie było nowoczesne i z korzyścią dla całego miasta (jestem za nową ulicą, szerokim chodnikiem) – za to biorę pełną odpowiedzialność. W klimacie wzajemnego zrozumienia i szacunku powinniśmy wypracowywać koncepcje i rozwiązania". Burmistrz w oświadczeniu wyjaśnia swoje stanowisko, opisuję fakty i dementuje plotki, które mogłyby w tej sprawie się pojawiać. Cały tekst oświadczenia Burmistrza A. Jarzyńskiego publikujemy poniżej:

Szanowni Mieszkańcy,

pragnę wobec sytuacji dotyczącej zachowań i wypowiedzi niektórych osób oświadczyć: • nie mam i nigdy nie miałem żadnej działki, ani też żadnego majątku przy obecnej obwodnicy Szydłowca, • nigdy nie zamierzałem kupować działki w tej okolicy, • nigdy nie osiągnąłem i nie otrzymałem żadnej korzyści majątkowej za poparcie tego, bądź innego wariantu przebiegu trasy S 7. Dlatego też z całą stanowczością i odpowiedzialnością protestuję wobec insynuacji, bądź pomówień redagowanych przez niektóre osoby – wypowiadanych na łamach prasy. Swój urząd – zaszczytny urząd Burmistrza - sprawuję z woli Boga i ludzi, którzy obdarzyli mnie swoim zaufaniem. To właśnie Państwo powierzyliście mi w roku 2002 tak wielką odpowiedzialność za dalsze losy Naszej Gminy. Rok 2002 to najgorszy rok w całej historii samorządności naszej gminy i miasta. To kolosalne zadłużenie (najwyższe w Polsce), to długi w oświacie, ZUS-ie, to komornik w ciepłowni, nieopłacone rachunki za oświetlenie uliczne, zaniedbane drogi, to wreszcie komisarz stojący przy naszych finansach. To są fakty – fakty uczynione rękami i rządami moich poprzedników. Minęło 6 lat ciężkiej pracy, pracy mojej i ludzi, którzy wraz ze mną podjęli ten trud. To dobra współpraca samorządowców (radnych Rady Miejskiej 2002 – 2006) doprowadziła do dobrych wyników dzisiaj. Te wyniki i tytuły dla miasta, to prawda i wdzięczność dla ludzi, którzy mi zawierzyli i zaufali. Dlatego oświadczam, że zarówno wówczas, kiedy było trudno i ciężko, nigdy nie dzieliłem ludzi i również dziś szanuję drugiego człowieka i o taki szacunek proszę. Każdy ma prawo do własnego zdania i własnej oceny, ale formułując je szanujmy się wzajemnie. Nie krzykiem, nawoływaniem „do walki”, ale spojrzeniem ponad własny interes. Dyskutujmy i bierzmy odpowiedzialność za swoją postawę, bez względu z jakiego miejsca i „mównicy” ją głosimy. Żyję i żyłem zarówno wśród tych, którzy mieszkają na wsi, osiedlu „Wschód”, nad Zalewem, czy przy ul. Kolejowej. Wiele lat przeżyłem mieszkając na osiedlu Wschód - z wieloma spośród mieszkańców tego osiedla pracowałem, chodziłem do kościoła. Ja się nie zmieniłem – ja dziś czuję wielką odpowiedzialność, ja też pamiętam, tak jak wielu z nas te tragedie na skrzyżowaniu „7”, jakie przez wiele lat miały miejsce. To ludzkie, niewyobrażalne tragedie. I właśnie za to, aby bezpiecznie rozwiązać ten problem, aby proponowane rozwiązanie było rozwiązaniem bezpiecznym zarówno dla pieszych, jaki i jadących i aby rozwiązanie było nowoczesne i z korzyścią dla całego miasta (jestem za nową ulicą, szerokim chodnikiem) – za to biorę pełną odpowiedzialność. Uważam, ze w klimacie wzajemnego zrozumienia i szacunku powinniśmy wypracowywać koncepcje i rozwiązania. Nie podjudzać, nie lekceważyć, nie obrażać. Czas tak szybko biegnie – pozostawmy po sobie pozytywny ślad, uszanujmy prawo i zachowajmy szacunek dla drugiego człowieka, dostrzeżmy szansę dla naszego miasta. Bo tyle wart jest człowiek, ile może zrobić dla drugiego człowieka – nie licząc na „głosy” – ale podejmując decyzje i biorąc za nie odpowiedzialność. Z osobistym szacunkiem Andrzej Jarzyński

Złotówka spada, bo mamy zagraniczne długi, a w kraju brakuje walut obcych. Zamiast zmusić banki do ściągania środków walutowych z zagranicznych centrali, rząd chce wprowadzić Polskę do ERM2, co wiąże się z koniecznością podtrzymywania kursu złotego. Polityka ta grozi wyzbyciem się przez NBP 50 mld euro rezerw walutowych, co przy gigantycznym zadłużeniu Polski oznacza bankructwo.

W przyszłym tygodniu złotówka może przełamać poziom 4,5 zł za euro - przewidują analitycy. Nic też nie wskazuje na to, aby trwający od jesieni ubiegłego roku trend spadkowy miał się odwrócić w ciągu najbliższych miesięcy. Kryzys finansowy, jaki wybuchł jesienią w Stanach Zjednoczonych i zachodniej Europie, i związany z tym proces upadłości i przejęć wielu instytucji finansowych, dał sygnał do odpływu kapitału z naszego regionu na niespotykaną dotąd skalę. Obserwatorów zaskoczyło jednak tempo deprecjacji naszej waluty: złotówka stała się jedną z najszybciej tracących walut regionu. Dlaczego tak się dzieje, chociaż prognozy gospodarcze dla Polski są nieco lepsze niż dla innych krajów? Zdaniem dr. Cezarego Mecha, doradcy prezesa Narodowego Banku Polskiego, u podstaw tego zjawiska leży wysokie zadłużenie zagraniczne naszego kraju (dług publiczny oraz zadłużenie firm i osób prywatnych) przekraczające 500 mld zł, a więc 50 proc. PKB. Na to nakłada się błędna polityka wewnętrzna, która nie tylko nie zapobiega transferom środków walutowych za granicę, ale je wręcz ułatwia (m.in. tolerowanie transferów walut za granicę, wypłaty dywidend na rzecz zagranicznych akcjonariuszy, pomysł przejmowania przez banki państwowe zadłużonych zagranicznych banków). W tym roku rząd musi zrolować długi na kwotę 115 mld zł (tj. wykupić obligacje, których termin zapadalności wypada w tym roku za pieniądze pozyskane z emisji nowych obligacji). Dodatkowo musi pożyczyć dalsze 40 mld zł na sfinansowanie deficytu budżetowego i transfery do OFE. Łącznie musimy więc jako państwo zaciągnąć w tym roku długi na ponad 150 mld zł, w tym potrzeby pożyczkowe za granicą resort finansów szacuje na 4 mld euro. Potrzeby te zostaną sfinansowane przez emisję obligacji i pożyczki w międzynarodowych instytucjach finansowych. Niestety, cena pozyskania tych środków rośnie. Zadłużenie całej gospodarki, a więc rządu i przedsiębiorstw, jest jednak znacznie wyższe niż to, które wygenerowała sfera publiczna, ponieważ według przybliżonych szacunków, może sięgać ok. 114 mld USD. Polska jest jednym z krajów regionu najsilniej uzależnionych od zagranicznego finansowania. Dopóki sytuacja na światowych rynkach finansowych była stabilna - firmy mogły płynnie rolować walutowe długi. Dzisiaj jednak zagraniczne źródła finansowania wyschły, a przedsiębiorstwa gwałtownie potrzebują środków. Wszystko to powoduje niesłychanie silną presję na złotówkę i szybki spadek kursu. Zdaniem większości analityków, tendencja ta utrzyma się w najbliższych tygodniach, a ewentualne odbicie może nastąpić dopiero w drugiej połowie roku, o ile rząd podejmie odpowiednie kroki obliczone na pozyskiwanie przez banki i firmy walut z zagranicy. Tendencje spadkowe złotego pogłębiają dodatkowo działania spekulacyjne związane z niekorzystnymi kontraktami opcji walutowych, które zawarły w przeszłości polskie przedsiębiorstwa. Również polityka NBP - transakcje swapowe (umowa między stronami określająca zasady płatności zależne od określonego parametru rynku) i przedterminowy wykup obligacji od banków - zamiast wywierać nacisk na instytucje finansowe, aby ściągały środki walutowe ze swoich macierzystych central zagranicznych - zachęca je do czekania z założonymi rękami na środki publiczne. I w takiej oto sytuacji na początku lutego rząd zamierza podjąć rozmowy z Komisją Europejską i Europejskim Bankiem Centralnym w sprawie wejścia Polski do ERM. Pozostawanie w wężu walutowym wiąże się z koniecznością utrzymywania kursu złotego na określonym poziomie, w paśmie wahań plus/minus 15 procent. Przy obecnym nacisku na spadek kursu złotówki oznacza to ni mniej, ni więcej, że Narodowy Bank Polski musiałby uruchomić liczące 50 mld euro rezerwy walutowe na interwencje na rynku w celu podtrzymania kursu. Jest to najprostszy sposób na wyprowadzenie ogromnych środków walutowych z banku centralnego. Tymczasem rezerwy te są państwu polskiemu potrzebne, aby mogło spłacać zadłużenie zagraniczne. Bez nich będziemy bankrutem. Co może odwrócić trend spadkowy naszej waluty? Na przykład wiadomość o znacznej kwocie pomocy dla Polski w euro lub w dolarach z MFW, napływ euro z Unii związany z radykalnym przyspieszeniem pozyskiwania środków. Trend może się też odwrócić, jeśli dojdzie do sytuacji, że złotówka znacząco "przestrzeli", tj. będzie mocno niedoszacowana. Wtedy inwestorzy mogą zauważyć, że opłaca się inwestować w niedoszacowaną walutę, a także... ruszą na zakupy naszych przedsiębiorstw za bezcen. Przy niedoszacowanym złotym polskie przedsiębiorstwa zadłużone w obcych walutach nie byłyby w stanie dalej funkcjonować, chyba że otrzymałyby znaczną pomoc publiczną. Małgorzata Goss Nasz Dziennik

- Drugie dno i najgłębszy wymiar papieskiego działania wobec tradycjonalistów to religijna geopolityka - pisze specjalnie dla portalu Fronda.pl ojciec Guillaume de Tanoüarn. Środowiska tradycjonalistyczne są bardzo wdzięczne Benedyktowi XVI za wyciągnięcie do nich ręki. Papież postawił w centrum dialogu ekumenicznego - dialog między katolikami. Wydaje mi się, że jest to jeden z kluczowych punktów jego pontyfikatu. Bronią chrześcijan jest pokój. Papież Benedykt XVI jest papieżem pokoju, który chce, by ten pokój zapanował najpierw, i przede wszystkim, między katolikami. Benedykt XVI powiedział, co będzie robił. Dziś robi to, co powiedział. W sposób jednostronny, opierając się na liście bpa Bernarda Fellaya z 15 grudnia zeszłego roku i będącym aż do tej pory tajemnicą, papież z Niemiec, w geście o wielkim znaczeniu symbolicznym, zadecydował o zniesieniu ekskomuniki, którą dotknięci byli czterej biskupi nielegalnie wyświęceni w Ecône przez abp Marcelego Lefebvre'a. Mimo że papież, jako roztropny strateg Kościoła katolickiego, potrafił przygotować teren poprzez wszystkie rodzaje oświadczeń wygłaszanych przez ostatnie tygodnie, zaskoczenie jest ogromne. W dokumencie zredagowanym z największą precyzją, odważnie deklaruje, że sankcje nałożone przez jego poprzednika Jana Pawła II wobec czterech biskupów tradycjonalistów zostają zniesione bez zastrzeżeń.

Co to znaczy? Żeby to zrozumieć, trzeba się nieco cofnąć w czasie. Proszę się jednak nie obawiać, nie będę opowiadał historii katolicyzmu francuskiego, ani nie będę próbował tutaj mierzyć międzynarodowego znaczenia, jakie miała otwarta akcja oporu wobec Rzymu, w imię katolicyzmu najbardziej ortodoksyjnego, którą prowadził od końca soboru Watykańskiego II niejaki Marcel Lefebvre. Na ten temat są całe biblioteki!

Nie będę opowiadał tej historii dlatego, że dzisiaj, co by nie mówić, starania tradycjonalistów nie leżą u podstaw decyzji Benedykta XVI. Ojciec Święty wypowiedział się w tej sprawie jednostronnie. Biskup Bernard Fellay szef Bractwa Świętego Piusa X, spróbował wszystkiego, by opóźnić proces pojednawczy z Rzymem. Jednak we wrześniu 2008 roku ostatecznie się do niego włączył.

W czasie audiencji ogólnej na Auli Pawła VI papież Bendykt XVI odczytał co jest pewnym novum trzy komunikaty: Gratulacje dla patriarchy Cyryla, apel do lefebrystów o autentyczne zaangażowanie w dialog oraz solidarność z ofiarami Szoah. Swą główną katechezę Benedykt XVI poświęcił listom pasterskim – dwom do Tymoteusza oraz do Tytusa. Do auli Pawła VI przybyło ok. 6 tys. pielgrzymów. (W tej grupie byli także pracownicy Zespołu Szkół im. KOP w Szydłowcu.)

„Z radością przyjąłem wiadomość o wyborze metropolity Cyryla na nowego patriarchę Moskwy i Wszechrusi. Modlę się dla niego o światło Ducha Świętego, aby mógł hojnie posługiwać Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu. Zawierzam go szczególnej opiece Matki Bożej – stwierdził Benedykt XVI. Papież odniósł się także do zniesienia ekskomuniki czterech biskupów wyświęconych w 1988 r. przez abp Lefebvra bez zgody Ojca Świętego. „Dokonałem tego aktu ojcowskiego miłosierdzia ponieważ wielokrotnie wspomniani biskupi okazywali mi swoje głębokie cierpienie z powodu sytuacji, w której się znaleźli. Pragnę, żeby za moim gestem poszło ich solidne zaangażowanie i dokonanie pozostałych niezbędnych kroków niezbędnych do pełnej jedności z Kościołem, świadcząc w ten sposób o prawdziwej wierności i autentycznym uznaniu magisterium i władzy papieża oraz II Soboru Watykańskiego” – powiedział Benedykt XVI. Ojciec Święty nawiązał również do Światowego Dnia Pamięci o Holokauście i swych wielokrotnych wizyt w Auschwitz. „Wyrażając raz jeszcze pełną i bezdyskusyjną solidarność z naszymi braćmi, z którymi Bóg zawarł pierwsze przymierze pragnę, aby pamięć o Szoah doprowadziła ludzkość do refleksji nad nieprzewidywalną mocą zła, gdy ogarnie ono ludzkie serce. Niech Szoah będzie dla wszystkich przestrogą przed zapomnieniem, przed negacją czy redukowaniem popełnionych zbrodni. Ponieważ przemoc dokonana wobec jednej istoty ludzkiej jest przemocą wobec wszystkich” – stwierdził Benedykt XVI. st,ml (KAI) / Watykan opr. msk