Prezydent Lech Kaczyński z uporem powtarza, iż podpisze ratyfikację Traktatu lizbońskiego w momencie jego ratyfikacji przez naród irlandzki. Wcześniej, tuż po parlamentarnej ratyfikacji, głównym powodem wstrzymania jego ratyfikującego podpisu, była sprawa ustawy kompetencyjnej, o której dziś już nikt nie pamięta i nikt do niej nie wraca. Tymczasem deklaracja polskiego prezydenta jest elementem nacisku na społeczeństwo irlandzkie w celu zmiany własnego stanowiska.

Ten nacisk dokonywany przede wszystkim przez Francję i Niemcy jest w świetle prawa europejskiego zupełnie nielegalny Bowiem w świetle dotychczasowych traktatów unijnych, ich zmiana wymaga jednomyślnej zgody wszystkich członków Unii Europejskiej. Tak więc sprzeciw Irlandii wobec tego traktatu jest wystarczającym powodem ogłoszenia wygaśnięcia procesu jego ratyfikacji, równoważnego z jego odrzuceniem. Tymczasem największe państwa Unii, będące jednocześnie największymi beneficjentami tego traktatu wywierają systematyczne naciski na przeprowadzenie powtórnego referendum w Irlandii. Warto tu wspomnieć, iż po referendum we Francji, to państwo nie wyobrażało sobie nawet przeprowadzenia powtórnego referendum. Pokazuje ten fakt, jedynie sytuację, że wbrew prawu unijnemu , państwa wcale nie są traktowane równo i to pod rządami traktatu nicejskiego, który w porównaniu do traktatu lizbońskiego przyznaje państwom członkowskim znacznie większe kompetencję. W tej sytuacji, brak stanowiska prezydenta odnośnie wygaśnięcia procesu ratyfikacyjnego jest pośrednim uczestniczeniem w politycznym nacisku na Irlandię wymuszającą na niej przeprowadzenie nowego referendum i zmianę stanowiska.
Wyniki referendum irlandzkiego nie mogły być zaskoczeniem. Wśród społeczeństw europejskich bowiem narasta sprzeciw wobec wykoślawionej formy integracji , jaką próbują narzucić eurokraci w postaci centralistycznej i biurokratycznej Unii. Integracja i współpraca europejska jest wyzwaniem epoki, ale nie znaczy to wcale przekształcanie Europy w federalistyczny organizm z dominacją największych państw, która w naszej części kontynentu przejawi się w postaci niemieckiej hegemonii. Ofiarą federalistycznej wersji integracji jest przede wszystkim zasada solidarności i równości państw europejskich. Koncepcja integracji zawarta najpierw w traktacie konstytucyjnym , a następnie w jego lekko zmodyfikowanym wariancie-traktacie lizbońskim, zakłada bowiem pozbawienie państw narodowych znacznej części ich atrybutów państwowych. Co więcej jest także próbą narzucenia społeczeństwom o tradycjach i tożsamości chrześcijańskiej skrajnie sekularystycznej aksjologii, wbrew istniejącemu pluralizmowi konstytucyjnemu w tej dziedzinie. Nic też dziwnego, że wcześniej społeczeństwo francuskie i holenderskie, a w ostatnim referendum także społeczeństwo irlandzkie powiedziało nie tej wykoślawionej koncepcji integracji. Z resztą pomysł, aby traktat lizboński był ratyfikowany przez parlamenty, a nie poprzez referenda (w Irlandii istnieje wymóg konstytucyjny referendum w sprawie traktatów), był próbą pozbawienia społeczeństw prawa głosu Zgoda prezydenta Kaczyńskiego na warunki traktatu podyktowane przez prezydencję niemiecką było największą klęską polskiej polityki zagranicznej od roku 1989. Była to bowiem dobrowolna zgoda na radykalne obniżenie naszej pozycji w strukturach unijnych. Według traktatu nicejskiego Polska posiada 27 głosów w Radzie Europejskiej, gdy cztery największe państwa dysponują o tylko dwa głosy więcej. Natomiast wedle traktatu lizbońskiego wartość polskiego głosu gwałtownie maleje. Gdy wedle traktatu nicejskiego wartość naszego głosu jest równa 92% wartości głosu niemieckiego, to według traktatu lizbońskiego maleje do 48%. Prezydent także zgodził się na skrajnie laicką aksjologię uderzającą w chrześcijańską tożsamość naszego kontynentu. Zagrożenia tego modelu integracji dla pozycji Polski trafnie zdiagnozował program PISu „Silna Polska w chrześcijańskiej Europie” z roku 2005. Przede wszystkim program ten sprzeciwiał się obniżeniu siły polskiego głosu. Bez zgody polskich negocjatorów nie było możliwe sfinalizowanie negocjacji tego traktatu. Dobrowolne przyznanie Niemcom przez prezydenta Kaczyńskiego tak radykalnej przewagi głosu niemieckiego nad polskim nie ma precedensu we wzajemnych relacjach dyplomatycznych. Przyjęty traktat jest zaprzeczeniem każdego słowa z programu europejskiego PISu. Zaś ogłoszenie jego podpisania jako sukcesu było wyrazem lekceważenia opinii publicznej. Negocjacje nad tym traktatem ujawniły z jednej strony zupełnie instrumentalny stosunek braci Kaczyńskich do polskiego interesu narodowego oraz ich aksjologiczną i polityczną tożsamość z Platformą Obywatelską, z drugiej zaś , niezdolność do wytrwałej, konsekwentnej i przynoszącej pozytywne rezultaty polityki. Pośpiech w przeprowadzeniu procedury ratyfikacyjnej w Sejmie wynikał z panicznego strachu zarówno obu braci, jak i Platformy Obywatelskiej przed przeciągającą się debatą publiczną, w której ujawniloby się prawdziwy charakter tego traktatu. Ponieważ Platforma Obywatelska reprezentowała podobny stosunek do tego traktatu i podobne obawy , dlatego zgodziła się na szybką ścieżkę parlamentarnej ratyfikacji. Tej pośpiesznej ratyfikacji przeciwstawiała się jedynie Prawica Rzeczpospolitej zalecająca zaczekanie na wynik irlandzkiego referendum. Wynik referendum irlandzkiego w świetle prawa europejskiego zamyka sprawę ratyfikacji tego traktatu. Według prawa ten traktat jest martwy. I wszelkie próby kontynuacji procedury ratyfikacyjnej są łamaniem prawa wspólnotowego.. Prawną konsekwencją upadku Lizbony jest bowiem utrzymanie ważności Traktatu Nicejskiego z jego wszystkimi dla Polski korzyściami płynącymi z bardzo silnej pozycji polskiego głosu. Dla Unii, upadek Lizbony to nie klęska ,ale zwycięstwo solidarystycznej formuły integracji. Dlatego Polskie stanowisko powinno jednoznacznie stwierdzać zakończenie procesu ratyfikacji i nie pozostawiać żadnych niejasności i niepewności w tej sprawie. Bowiem to co nie udało się Prezydentowi Kaczyńskiemu obronić w trakcie negocjacji, to przyniósł nam wynik irlandzki. Powinniśmy być Irlandii wdzięczni i wspierać ją ze wszystkich sił, aby nie uległa szantażowi europejskich potęg. W zachowaniu prezydenta Kaczyńskiego uwidacznia się z jednej strony świadomość szkodliwości tego traktatu dla naszych interesów i dla naszej pozycji, z drugiej zaś kompletny brak charakteru. Z jego zachowania wynika bowiem jasno, iż to niezdecydowanie, te kłamstwa odnośnie korzyści traktatowych, zapewnienia o gotowości podpisania traktatu, jak tylko Irlandczycy zmienią zdanie, to wszystko świadczy o braku determinacji do obrony polskich interesów, braku odwagi politycznej. Referendum irlandzkie stworzyło szansę na naprawienie tego co zepsuli bracia Kaczyńscy w trakcie negocjacji.. To my, a nie Irlandczycy skorzystamy najbardziej z utrzymania dotychczasowego traktatowego status quo. I dlatego ten irlandzki wynik wymaga naszej obrony, a nie mizdrzenia się polskich polityków do Merkel czy Sarkoziego. Doświadczenie ostatnich lat pokazuje, że w polityce dominujących partii politycznych, zarówno Platformy, jak i PIS nie tyle liczy się konsekwentna obrona polskiej racji, co kalkulacje wyborcze. To one skłoniły braci Kaczyńskich do zgody na warunki traktatu lizbońskiego. Ale jednocześnie obawa przed utratą wyborców rzeczywiście zatroskanych osłabieniem naszej pozycji w Unii spowodowała, że Jarosław Kaczyński poczuł się zmuszony do manewrowania przy ratyfikacji i zgody na głosowanie części własnych posłów zgodnie z ich poglądami, a prezydenta powstrzymała od podpisu ratyfikacyjnego. Zbliżające się wybory europejskie będą w rzeczywistości namiastką polskiego referendum w sprawie traktatu lizbońskiego. Jego zablokowanie jest możliwe, tylko przy słabym wyniku „partii lizbońskiej” to jest PiSu i Platformy. A właściwie tylko PISu, bowiem wszystko co mogła zrobić w tej kwestii Platforma, już zrobiła. Natomiast nadal brakuje podpisu prezydenta Kaczyńskiego. Bo to w tym momencie to jego obdarzyła historia odpowiedzialnością za przyszłość Polski w Unii Europejskiej i za obronę polskich interesów. Przykład negocjacji tego traktatu i przykład zwlekania z jego podpisaniem pozwala stwierdzić, iż nie możemy tu liczyć na jego determinację. Ale obawa utraty poparcia społecznego może w zasadniczy sposób wpłynąć na jego postawę. Wyraźny głos wyborczy sprzeciwiający się obniżeniu pozycji Polski w Unii. może okazać się decydujący w batalii o odrzucenie traktatu lizbońskiego. Dziś mamy szansę uratowania przeciwstawić się skutecznie polityce degradacji Polski w strukturach unijnych i uratować traktat nicejski dający Polsce siną pozycje w Unii.

Marian Piłka Wiceprezes Prawicy Rzeczpospolitej

Stowarzyszenie Radomian w Warszawie zaprasza 24 kwietnia 2009 roku na godz. 18 do gmachu Centralnej Biblioteki Rolniczej w Warszawie przy ul. Krakowskie Przedmieście 66, na uroczyste otwarcie wystawy „…ksiądz musi zaprzestać. Życie i działalność księdza Romana Kotlarza”.

Czerwiec 1976 roku to moment zrywu społecznego ludności Radomia, Ursusa i Płocka w proteście przeciwko nieludzkiej polityce władz komunistycznych ówczesnej Polski. Jedną z chwalebnych, a zarazem tragicznych postaci radomskiego „Czerwca ’76” był ś.p. ks. Roman Kotlarz, prześladowany, bity i wreszcie zabity za to, że wstawił się za radomskimi robotnikami, że stanął po stronie skrzywdzonych. W tym roku minie 33. rocznica Jego tragicznej śmierci.

Wśród zaproszonych gości są m.in. historycy, świadkowie i uczestnicy wydarzeń „Czerwca ‘76”, znajomi i rodzina śp. ks. Kotlarza, parlamentarzyści, przedstawiciele władz samorządowych Radomia, Warszawy i Województwa Mazowieckiego oraz społeczność i sympatyków Radomia w Warszawie.

Parafia katedralna w Radomiu wznowiła po 80 latach wydawanie pisma „Głos Mariacki″. W pierwszym numerze znalazł się m.in. artykuł dotyczący prac remontowo-konserwatorskich na 2009 rok.

Proboszcz parafii ks. prałat Edward Poniewierski podkreśla, że od dłuższego czasu parafia nosiła się z zamiarem wydawania pisma. - W listopadzie ubiegłego roku, gdy obchodziliśmy stulecie od poświęcenia dla kultu Bożego nieukończonego jeszcze wówczas kościoła Opieki Najświętszej Maryi Panny, dzisiejszej katedry, ukazał się okolicznościowy numer gazety - mówi ks. Poniewierski. Dlatego też zdecydowano o kontynuowaniu wydawania pisma.

Tytuł pisma nawiązuje do wydawanego w okresie międzywojennym przez drugiego proboszcza parafii Mariackiej ks. prałata Dominika Ściskałę "Głosu Marjackiego". Przed wojną ukazało się około 10 numerów tego pisma, pomyślanego jako kwartalnik. Pierwszy numer pisma ukazał się 10 marca 1929 roku. Ks. Poniewierski podkreśla, że egzemplarze pisma stanowią poważne źródło archiwalne dla poznania historii parafii katedralnej.

„Mazel Tow chłopcze i dziewczyno za dobry świat, za koniec świata złego pijcie wino. Pijcie słodkie wino”...

„Mazel Tow”, pod takim hasłem już po raz czwarty 24 kwietnia 2009 w Szydłowcu odbędzie się spotkanie z kulturą żydowską w ramach obchodów IV Dnia Kultury Żydowskiej „Mazel Tow” Inspiratorem jak w poprzednich latach jest Sława Lorenc Hanusz, którą zafascynowała kultura i historia Żydów szydłowieckich. Organizatorem jest Szydłowieckie Centrum Kultury – Zamek, dlatego wszystko dzieje się w szydłowieckim zamku.
Impreza zacznie się o godzinie 12.00 przesłuchaniami uczestników Ogólnopolskiego Konkursu Recytatorskiego Poezji i Pieśni Żydowskiej. Wieczorem o godzinie 18.00młodzi aktorzy z Teatru Poezji „U Radziwiłła” z SCK Zamek zaprezentują spektakl poetycko muzyczny „Noc-turno” , który opowiada o tajemnicach nocy i o miłości. W spektaklach prezentowanych z okazji obchodów Dnia Kultury Żydowskiej unikamy tematu holocaustu, ponieważ chcemy pokazać, że kultura żydowska to nie tylko holocaust i cierpienie. Żydzi tak jak wszyscy kochali, się, cieszyli i marzyli o szczęściu. Na koniec spotkania z kulturą żydowską wystąpi zespół klezmerski „Chmielnikers” z Chmielnika. Imprezie towarzyszy wystawa „W godzinie próby” , której twórcą jest IPN. Na wystawie wykorzystano fotografie i dokumenty ze zbiorów: IPN, Archiwum Państwowego w Radomiu, Archiwum Państwowego w Kielcach, Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, a także ze zbiorów prywatnych Sławy Lorenc Hanusz i Sebastiana Piątkowskiego. Otwarcie wystawy i prezentacja filmu dokumentalnego „Życie za życie „ odbędzie się dzień wcześniej 23 kwietnia w pomieszczeniach szydłowieckiego zamku. Wszystkich sympatyków kultury
Sława Hanusz

150 tys. osób zostało włączonych do Kościoła katolickiego podczas tegorocznych Świąt Wielkanocnych w Stanach Zjednoczonych. Wielką radością Kościoła amerykańskiego jest fakt, że wielu neofitów pochodzi z regionów, w których populacja katolików od niepamiętnych czasów jest niewielka.

Przykładem takiej diecezji jest Atlanta, gdzie przeszło 500 katechumenów otrzymało chrzest, a ponad 2 tys. osób z innych wyznań chrześcijańskich zostało przyjętych do pełnej wspólnoty z Kościołem katolickim.

Chlewiska to piękna miejscowość w południowej części województwa mazowieckiego w powiecie szydłowieckim, która znajduje się w odległości 38 km od Radomia i 56 km od Kielc. Dojazd możliwy jest zarówno od strony Warszawy, jak i Krakowa drogą międzynarodową E-7, a następnie drogą wojewódzką nr 727 łączącą miasta Szydłowiec i Przysuchę. Chlewiska leżą 9 km od Szydłowca.

Podałam informację jak tu dojechać, bo naprawdę warto. Chlewiska to miejscowość z bogatą historią, pięknym krajobrazem i czystym środowiskiem. Zespół Pałacowo- Parkowy Manor House, zabytkowa Huta Żelaza, kościół św. Stanisława wzniesiony na ruinach świątyni z XII wieku i Dzwonnica z XVII wieku, zabytkowy cmentarz, szlak turystyczny „Śladami Hubala”, zalew „Mexicana”, wokół lasy i miejsca upamiętniające historię Chlewisk w okresie walk o niepodległość, to sporo atrakcji.. Ostatnio obraz Chlewisk zaczął się zmieniać, stają się coraz bardziej atrakcyjne turystycznie. Postanowiłam porozmawiać z wójtem panem Krzysztofem Adamczykiem o tym co się zmieniło i o planach na najbliższą przyszłość. Okazuje się, że w minionych latach 2007 i 2008 zostały zwodociągowane: Skłoby, Stefanków, Nadolna, Ostałów, Ostałówek, Zawonia i Sulistrowice. Wybudowano dwie hydrofornie z urządzeniami uzdatniającymi wodę oraz studnię i zbiornik wody dla hydroforni w Chlewiskach. Poprawił się stan nawierzchni dróg lokalnych. Wykonano termodernizację budynku Publicznego Gimnazjum w Chlewiskach, wymieniono w szkole okna i drzwi. Zakończono rekultywację wysypiska śmieci w Broniowie. Gmina zakupiła dla potrzeb gospodarki komunalnej wielofunkcyjną koparkę z bogatym oprzyrządowaniem za 225 000 zł. Wyremontowano pomieszczenia starego kina i przekazano je jako salę treningową dla bokserskiego klubu HUBAL. W trakcie budowy jest boisko wielofunkcyjne przy PSP. Wydatki inwestycyjne za rok 2008 wyniosły 4 985 880 zł. W roku 2009 planowana jest wymiana oświetlenia ulicznego całej gminy. Remontowana będzie ul. Szkolna i zmienione zostanie oświetlenie, ulica stanie się promenadą. Postanowiono przeznaczyć 1 200 000 na modernizację dróg gminnych, przewidziana jest budowa sieci wodociągowej wraz z przyłączami Koszorów - Wymysłów i połączenie II studni głębinowej przy SUW w Chlewiskach. Wykonana zostanie dokumentacja techniczna na wykonanie sieci wodociągowej wraz z przyłączami w Antoniowie, Krawarze, Pawłowie i Chlewiskach. Jest też w planie wykonanie koncepcji kanalizacji gminy. Z dniem 1 kwietnia gmina przejmuje Ośrodek Zdrowia i przeznacza na modernizację budynku SP ZOZ w Chlewiskach 50 000 złotych.. W znaczący sposób zostanie dofinansowana jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej Dokończona zostanie budowa wielofunkcyjnego boiska przy PSP. Rozpocznie się budowa świetlicy w Hucie. Wykonana zostanie modernizacja i remont budynków domów kultury w Chlewiskach i Pawłowie. Tu należy wspomnieć o tym, że Gminny Ośrodek Kultury jest jedyną samorządową instytucją kultury w powiecie szydłowieckim, nie biorąc oczywiście pod uwagę Szydłowca. Jego statutowa działalność jest finansowana z budżetu gminy. Oprócz stałych zajęć, realizuje zadania w ramach Programu Integracji Społecznej. Z inicjatywy dyrektora GOK Andrzeja Wody został wydany zestaw widokówek promujących gminę. Do kalendarza stałych imprez, które organizuje GOK należą: Przegląd Kapel Weselnych im. Antoniego i Jana Wyrwińskich oraz Święto Żelaza i Stali. GOK rozszerzył swoją strukturę organizacyjną, co umożliwiło czasowe zatrudnienie kilku nowych osób. W planie jest kupno budynku hali warsztatowej SUR Chlewiska . Prowadzona jest modernizacja zabytkowej Huty w Chlewiskach, ponieważ Muzeum Techniki w Warszawie przenosi część swoich eksponatów i zbiorów do Chlewisk. Trwają intensywne prace remontowe na terenie Starej Huty i prawdopodobnie w czasie wakacji Muzeum zostanie udostępnione zwiedzającym. Dzięki bardzo dobrej współpracy z Muzeum Techniki w Warszawie pozyskano kilka nowych miejsc pracy, a to jest ważne, bo największym zmartwieniem dla gminy jest bardzo duże bezrobocie. Znaczny wpływ na taką sytuację ma brak uprzemysłowienia oraz spora odległość od dużych aglomeracji miejskich. Gmina stara się wykorzystywać każdą możliwość pozyskania środków pochodzących z zewnątrz. Wiele inwestycji jest możliwych tylko dzięki pomocy w postaci dofinansowania lub pożyczek pochodzących z Urzędu Marszałkowskiego, Urzędu Wojewódzkiego, Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych”. Jak wynika z przeprowadzonej przeze mnie rozmowy z panem Krzysztofem Adamczykiem, wójtem gminy Chlewiska, wiele już zrobiono ale jeszcze więcej jest pracy na przyszłość, dlatego należy życzyć powodzenia w realizacji planów. Sława Lorenc Hanusz

Przy ulicy Czachowskiego, która prowadzi do Przysuchy znajduje się Zespół Pałacowo-Parkowy Manor House. Posiadłość Manor House składa się z XVII wiecznego Pałacu Odrowążów, XIX wiecznej Stajni Platera oraz nowo wybudowanych Term Zamkowych.

Wszystko otoczone jest pięknym 10-cio hektarowym parkiem ze starodrzewem i stawami. Pierwszy artykuł o Manor House napisałam w 2001 roku. Przyjechałam do Chlewisk zafascynowana ludźmi, którzy kupili Pałac Odrowążów i w 1999 zaczęli remont oraz adaptację całego obiektu z myślą o przywróceniu jego dawnej świetności. Prace remontowe posuwały się szybko. Zdewastowana XIX wieczna stajnia Platera stała się karczmą o niepowtarzalnym uroku i wystroju. W siedmiu pokojach gościnnych zamieszkali goście, a w sali biesiadnej ucztowano i bawiono się często do białego rana. Sprowadzono 20 koni, wybudowano ujeżdżalnię. Uprzątnięto i zagospodarowano park, umocniono sztucznie usypane wzgórze, na którym wznosi się pałac, co wymagało ogromnych nakładów pieniężnych. W pałacu zaczęto remonty pokoi i apartamentów. Wszystkich intrygowało; - kim są właściciele pałacu? Postanowiłam zrobić z nimi wywiad dla „Głosu Szydłowieckiego”. I tak zaczęła się nasza znajomość, która sprawiła, że jestem częstym gościem tego pięknego obiektu. Od 2001 roku ciągle coś tu się zmienia. Manor House jest jak dziewczyna, która się stroi i zmienia kreacje, by zaskoczyć swoim wyglądem. Kiedy przyjechałam tu po raz pierwszy była jesień, wokół pałacu i karczmy trwały ostatnie prace remontowe, a właściciele Grażyna i Przemysław Wronowie naładowani pomysłami opowiadali mi w karczmie o swoich planach. Nie było im łatwo, byli tacy co mówili – „A cóż oni zrobią, kto tu przyjedzie, nic z tego nie będzie”. Rzeczywistość okazała się inna. Nowy 2002 rok witano hucznie w odrestaurowanej karczmie. Coraz więcej gości odwiedzało posiadłość i już wiosną w 2002 roku w Stajni oddano nowe pokoje; było ich teraz dwadzieścia. W maju 2003 roku odbyła się w Manor House impreza promująca, którą wielu wspomina do dziś „”Sarmackie Klimaty u Odrowąża”, trwała dwa dni i zgromadziła ponad tysiąc gości. Okres 2003/2004 to czas przywracania świetności pałacowi. Wtedy odrestaurowano dawną klatkę schodową, korytarz i apartamenty. Za swe osiągnięcia w ratowaniu zabytków i za tworzenie pięknych miejsc krajobrazowych Grażyna i Przemysław Wronowie otrzymali dyplom „Piękniejsza Polska”. W 2005 roku z inicjatywy państwa Wronów w Manor House odbyły się uroczystości 870 lecia Zamku Duninów i 400 lecia Pałacu Odrowążów. Prezes firmy Manor House Jerzy Wrona powiedział wtedy; „ że obiekty historyczne, prawidłowo prowadzone, mogą przynosić dochody, zachowując przy tym swoją substancję historyczną. Obiekt zabytkowy funkcjonujący jako hotel i ośrodek konferencyjny, zachowujący walory dawnych siedzib ziemiańskich, a zwłaszcza atmosferę, potrafi na siebie zapracować, wg zasady: "historia jest dla ludzi, a nie ludzie dla historii" i zgodnie z tą tezą Manor House ciągle się rozwija, zmienia i pracuje na siebie. Już w 2006 roku powstaje Wioska Witalna, która jest harmonijnym połączeniem energii czterech żywiołów: Ognia, Powietrza , Wody i Ziemi. W tym czasie trwa budowa SPA.W styczniu 2007 roku oddano do użytku prawe skrzydło Term Zamkowych, a w grudniu były już gotowe gabinety Odnowy Biologicznej. Przeprowadzono remont pokoi w Stajni Platera, ponieważ nie pasowały do koncepcji SPA, powstała też nowa recepcja. Termy Zamkowe to 3 kondygnacyjny budynek połączony ze Stajnią, gdzie znajdują się Łaźnie Rzymskie z oranżerią, Studio Odnowy Biologicznej i 22 pokoje ofuro - SPA. Hole i klatki schodowe utrzymane są w stylu antycznym. Obecnie w Manor House realizowany jest specjalnie przygotowany przez firmę program Wellness „Pięć kluczy do szczęścia”, na który składają się : Witalna Wioska, Ogród Medytacji, Łaźnie Rzymskie, Studio Odnowy i pokoje ofuro – SPA. Można tu również nabyć znakomite kosmetyki do pielęgnacji ciała, które powstały na potrzeby tutejszego SPA. Na uwagę zasługuje ostatnio stworzona na terenie pałacowego parku ścieżka edukacyjna, w skład której wchodzi aż 21 pomników przyrody, zgromadzonych w jednym miejscu. Firma Manor House jest bardzo wysoko oceniana w swojej branży, o czym świadczą liczne narody. Pozwolę sobie wymienić tylko te najważniejsze: Złota 50-tka, PASCAL, TOP TEN, Najlepsze SPA, Po prostu Najlepszy 2007, Wspaniałe SPA 2007, Lider Polskiej Turystyki 2008, Luksusowa Marka Gentelmana, Krajowy Lider Innowacji, Lider Przedsiębiorczości 2008, Kamerton Innowacyjności 2008. Są już kolejne plany, ponieważ twórczy i niespokojny duch pani Grażyny ciągle ją nakręca i inspiruje do dalszych działań. Chce tworzyć coś nowego, co nie jest powieleniem już wcześniej stworzonych projektów i czym można by jeszcze zaskoczyć. Zespół Pałacowo-Parkowy Manor House zmienia się, zaskakuje i staje coraz bardziej atrakcyjny. Myślę, że dzieje się tak dlatego, iż jego właściciele to ludzie z pasją , którzy kochają to miejsce. Należy również wspomnieć o tym, że obiekt znakomicie promuje Chlewiska, które dzięki temu stały się znane i atrakcyjne dla turystów. Co jest również ważne to, że Pałac Odrowąża, Stajnia Platera, Termy Zamkowe, park i stadnina koni to kilkadziesiąt miejsc pracy (około 60), co w przypadku bezrobocia, jakie panuje w gminie jest istotne. Można Chlewiskom tylko pozazdrościć takich inwestorów i należy mieć nadzieję, że władze okażą życzliwość i wyjdą naprzeciw działaniom właścicieli Manor House, by zagospodarowali jeszcze dodatkowe obiekty i tereny, ponieważ wiedzą jak robić to dobrze, a na pewno wyjdzie to Chlewiskom na „zdrowie”. Sława Lorenc Hanusz