Sejm będzie musiał zająć się obywatelskim projektem, przygotowanym przez komitet Contra in Vitro - informuje Gość Niedzielny. - Komitet chce wprowadzenia całkowitego zakazu in vitro. Udało się zebrać już 150 tys. podpisów. Wymaganych było 100 tysięcy. Komitet założyła grupa przyjaciół, świeckich katolików spod Rzeszowa.

Choć o ich inicjatywie milczała większość mediów, ludzie w całej Polsce rzucili się do podpisywania pod projektem. Codziennie nadchodzi po 2 lub 3 tysiące podpisów - czytamy. - Może się zdarzyć, że posłowie zlekceważą głos obywateli i projekt Contra in Vitro odrzucą. Nawet jednak, jeśli to zrobią, ta inicjatywa obywateli ma ogromne znaczenie. Pokazuje, że Polaków, którzy nie chcą eksperymentowania na ludziach w pierwszych chwilach ich życia, jest bardzo wielu. I że stanowią oni realną siłę wyborczą. Politycy muszą się z tym liczyć. Dotąd wielu posłów i niektóre media sugerowały, że przeciwko in vitro są w Polsce tylko księża, a poza nimi normalni ludzie zdania Kościoła nie podzielają. Na fali tych głosów posłowie PO, kierowani przez posłankę Małgorzatę Kidawę-Błońską, przygotowali już projekt, który dopuszcza bardzo szerokie stosowanie in vitro. 150 tysięcy podpisów pod projektem rzeszowian może sprawić, że Platforma nie odważy się tego projektu przedstawić. – Podpisy jednak zbieramy nadal! – mówi Gościowi Jacek Kotula, przewodniczący Komitetu Contra in Vitro. Jeśli podpisów będzie jeszcze więcej, posłowie pod naciskiem obywateli być może zaczną się uginać. Czas na zbieranie podpisów jest jeszcze do końca maja. Listę, pod którą można składać podpisy, można ściągnąć ze strony internetowej www.contrainvitro.pl - czytamy.

2 maja obchodzony jest Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Święto zostało ustanowione przez Sejm 20 lutego 2004 roku. Biel i czerwień po raz pierwszy, jeszcze nieoficjalnie, zostały uznane za barwy narodowe 3 maja 1792 roku – już w rok po uchwaleniu pierwszej konstytucji.

Uchwałą Sejmu z 7 lutego 1831 roku oficjalnie Izba Senatorska i Izba Poselska po wysłuchaniu Wniosków Komisyi Sejmowych, zważywszy potrzebę nadania jednostajnej oznaki, pod którą winni się łączyć Polacy, postanowiły i stanowią: Art1. Kokardę Narodową stanowić będą kolory herbu Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, to jest kolor biały z czerwonym. Art 2. Wszyscy Polacy, a mianowicie Wojsko Polskie te kolory nosić mają w miejscu gdzie takowe oznaki dotąd noszonymi były. Następne regulacje prawne o biało-czerwonej to m.in. Ustawa z 1 sierpnia 1919 roku „O godle i barwach Rzeczypospolitej Polskiej”, Ustawa z 31 stycznia 1980 „O barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych”, a także Ustawa z 20 lutego 2004 „O zmianie ustawy o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej”. To właśnie na mocy tej ostatniej ustanowiono Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z obowiązującą „Ustawą o barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych” barwami Rzeczypospolitej Polskiej są kolory biały i czerwony, ułożone w dwóch poziomych, równoległych pasach tej samej szerokości, z których górny jest koloru białego, zaś dolny koloru czerwonego. Należy pamiętać, że przy umieszczaniu barw Rzeczypospolitej Polskiej w układzie pionowym kolor biały umieszcza się po lewej stronie płaszczyzny oglądanej z przodu.

Klasa licealna dedykowana badaczom niezwykłych sił i praw fizyki, zwolennikom matematycznej precyzji oraz miłośnikom komputerów powstaje w II Liceum Ogólnokształcącym w Zespole Szkół im. KOP. Dzięki zwiększonej liczbie godzin z matematyki, fizyki i informatyki oraz dodatkowym zajęciom z tych przedmiotów uczniowie będa mogli poznać narzędzia matematyczne do badania zjawisk przyrody oraz elementy filozofii przyrody, rozwinąć umiejętności wnioskowania, logicznego myślenia, dokonywania wyborów, posługiwania się techniką komputerową.

Ciekawe fizyczne eksperymenty będzie można przeprowadzić w nowoczesnej pracowni fizycznej. Ponadto w czasie cyklu naucznia bedą możliwości uczestniczenia w pokazach, wykładach, warsztatach organizowanych przez wyższe uczelnie. Kończąc tę klasę będzie można zdawać maturę na poziomie rozszerzonym z matematyki, fizyki i informatyki. Absolwent z łatwością poradzi sobie na studiach uniwersyteckich z zakresu nauk ścisłych politechnicznych, bądź ekonomicznych. Nie będzie musiał przy tym uczestniczyć w zajęciach wyrównawczych z matematyki i fizyki, które organizują obecnie, w ramach studiów, uczelnie wyższe. W roku akademickim 2008/09 wystartował program zatytułowany „Zamawianie kształcenia na kierunkach technicznych, matematycznych i przyrodniczych”. Podejmując studia na kierunkach zamawianych będzie możliwość ubiegania się o stypendium, które w tym roku akademickim wynosiło ok. 1000 zł miesięcznie. Do klasy zapraszamy gimnazjalistów którzy maja dobre oceny z matematyki i fizyki, a także – odpowiednią pracowitość i samozaparcie – jak zawsze, wtedy gdy chce się odnieść sukces.

Serdecznie zapraszamy Beata Sokołowska – nauczycielka matematyki Jolanta Kubik – nauczycielka fizyki

125 młodych osób z parafii św. Zygmunta w Szydłowcu, Matki Boskiej Bolesnej z Sadku i św. Mikołaja z Wysokiej przyjęło dziś z rąk bp. Adama Odzimka Sakrament Bierzmowania.

Ksiądz dziekan Adama Radzimirskiego, przed udzieleniem sakramentu bierzmowania zapewnił Księdza Biskupa o dobrym przygotowaniu młodych do przyjęcia tego sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej. Eucharystyczną ofiarę celebrował i kazanie wygłosił szafarz sakramentu bierzmowania ks. dr biskup Adam Odzimek.

Spektakl z ustalaniem list wyborczych do parlamentu europejskiego obu dominujących na polskiej scenie politycznej ugrupowań dał przedsmak charakteru polityki europejskiej jaką zamierzają one prowadzić. Zestaw kandydatów jest od Sasa do Lasa. Na liście PO figuruje zarówno postkomunista Danuta Hubner, jak też były szef AWS marian Krzaklewski. Podobnie jest w PIS. Tu mamy zarówno głośnych przeciwników traktatu lizbońskiego, jak np. pani Krupa ale także jego gorliwych propagatorów Michała Kamińskiego ,Adama Bielana czy Pawła Kowala. Skład list pokazuje dobitnie, że za nimi nie kryje się żadna pozytywna koncepcja polskiej polityki europejskiej.

Nie ma też śladu potrzeby, ze strony zarówno tych partii politycznych, jak i samych kandydatów, jakiejkolwiek potrzeby debaty na temat naszego miejsca w Unii europejskiej, czy przyszłości naszej polityki unijnej. Bo cóż wspólnego mogliby ustalić, poza nic nie znaczącymi frazesami Danuta Hubner i współautor pisowskiego programu polityki europejskiej z 2005 roku Paweł Zalewski. Czy tęż co wspólnego ma pani Krupa, która stwierdziła w lutym tego roku, iż” dominują dziś siły które-akceptując zgodnie traktat lizboński (czyli także PIS)-godzą się na utratę suwerenności Rzeczpospolitej Polskiej i osłabienie jej pozycji w Europie”, z Kamińskim i Bielanem, którzy głoszą, iż, ten traktat jest wielkim „sukcesem”. Obie dominujące partie traktują politykę europejską, jedynie jako pole starcia o własna dominację na krajowej scenie politycznej, a nie jako niezwykle ważne miejsce uprawiania polityki polskiej, od której w znacznym stopniu zależy nasza przyszła pozycja we współczesnym świecie. Bowiem PO-PIS w obu swych partyjnych formacjach nie prezentuje żadnej pozytywnej recepty na zasadnicze wyzwania stojące przed naszym krajem w unii Europejskiej. To wcale nie znaczy, że oba ugrupowania nie mają swojej „europejskiej” koncepcji polityki, ale boją się ujawnienia jej rzeczywistego charakteru. Koncepcja Donalda Tuska polityki europejskiej to koncepcja „prymusa Unii”, koncepcja polityki realizacji wszystkich zamierzeń i celów, jakie dyktują największe państwa unijne. Polityka ta nie przynosząca Polsce żadnych wymiernych sukcesów ma być osłodzona „sukcesami „ personalnymi w strukturach unijnych. Jest to polityka programowej kapitulacji z polskiej podmiotowości w Unii. Jej niebezpieczeństwo polega na tym, iż w unii budowana jest obecnie strukturalna hegemonia największych państw, których polityka w kluczowych dla Polski zagadnieniach, takich, jak gazociąg bałtycki, rozszerzenie Unii na Wschód, czy kwestia chrześcijańskiej tożsamości Europy, jest zdecydowanie przeciwna. Natomiast polityka PISu różni się szumnymi deklaracjami obrony polskiego interesu narodowego, co trafnie definiuje program z 2005 roku, a następnie całkowitej kapitulacji, czego przykładem jest zarówno traktat lizboński, jak też zgoda podjęta w marcu 2007 roku na założenia trzeciego pakietu energetycznego. Dla Pisu trafne rozpoznanie zagrożeń i wyzwań służy tylko do wyborczej mobilizacji opinii publicznej, i nie ma nic wspólnego z realizacją głoszonych postulatów. Dla PISu, podobnie, jak i dla Platformy rzeczywista debata na temat charakteru dotychczasowej i wizji przyszłej polityki europejskiej jest zagrożeniem ujawnienia ich rzeczywistego charakteru, co oznaczałoby w konsekwencji utratę poparcia społecznego. Stąd start kampanii do wyborów europejskich oznacza dla obu dominujących ugrupowań eskalację wzajemnego konfliktu i próbę wciągnięcia opinii publicznej w ten żenujący konflikt. Zdominowanie debaty poprzez wzajemne ataki nie mające nic wspólnego z charakterem wyborów europejskich i charakterem polityki unijnej, jest nie tylko próbą zakrycia przed społeczeństwem charakteru własnej polityki europejskiej, jest także próbą rozciągnięcia dotychczasowego konfliktu rozgrywanego na polskiej scenie politycznej, na płaszczyznę polityki europejskiej. Już w przeszłości mieliśmy do czynienia z kompromitacją z kompromitacją przez oba obozy polityczne polski na arenie międzynarodowej. Żenujące spory prezydenta i premiera obniżają nie tylko autorytet naszego kraju, ale czynią , nawet tak mało ambitną politykę, z jaką obecnie mamy do czynienia jeszcze mniej skuteczną. Biorąc pod uwagę hierarchiczny i swoiście „wojskowy” charakter dominujących partii politycznych ukierunkowanych w swej strukturze wyłącznie na wzajemny konflikt, sukces wyborczy obu dominujących partii oznacza rozciągnięcie dotychczas krajowego konfliktu na płaszczyznę parlamentu europejskiego. Jest to kolejne zagrożenie naszej pozycji w Unii Europejskiej, zagrożenie eskalacją nie tylko wzajemnego konfliktu, ale zagrożenie narastającą kompromitacją naszego państwa na płaszczyźnie unijnej. I niewiele tu pomoże nawet pewna powściągliwość i stonowanie niektórych eurodeputowanych, ponieważ logika partyjnego konfliktu o sukces w wyborach prezydenckich, a następnie w wyborach do Sejmu, będzie dominować nad wyrażaną przez niektórych chęcia zostawienia tego konfliktu na terenie kraju. Pokusa walki będzie tak wielka, że frakcje PO-PISu w parlamencie europejskim nie ustrzegą się również od uczestnictwa w tym konflikcie. Dlatego nie tylko polskiej polityce europejskiej, ale w ogóle polskiej polityce potrzebna jest dziś alternatywa polityczna, alternatywa zarówno wobec bezrefleksyjność ibezkoncepcyjności polityki europejskiej, jak też wobec agresywnego i kompromitującego Polskie na arenie międzynarodowej modelu jej uprawiania. Oba dominujące ugrupowania nie są zdolne do zmiany swego postępowania. Dlatego potrzebna jest alternatywa polityczna dla ich polityki. Taką propozycją alternatywy jest peawica rzeczpospolitej. Koncepcja Marka Jurka naszej polityki europejskiej opiera się na założeniu:tyle wspólnych instytucji, ile wspólnych interesów i wartości, nigdy odwrotnie. Z tego założenia wynika zarówno postulat odrzucenia traktatu lizbońskiego, radykalnie obniżającego siłę naszego głosu w strukturach unijnych, jak też waluty euro osłabiającej zdolność polskiej gospodarki do przezwyciężenia kryzysu, jak też potrzebę organizowania europejskiej opinii chrześcijańskiej w obronie chrześcijańskiej tożsamości Europy, praw rodziny i praw narodów i państw w strukturach unijnych. Koncepcja Marka Jurka polskiej polityki europejskiej jest koncepcją realistycznego wzmocnienia naszej pozycji i przeciwstawienia się dotychczasowej polityce kapitulacji realizowanej przez rządy Kaczyńskiego i Tuska. Ta koncepcja też przeciwdziała rozszerzaniu konfliktu partyjnego na płaszczyznę europejską. I zapobiec może kompromitowaniu Polski na arenie międzynarodowej. Te wybory dla dominujących partii politycznych są tylko elementem w ich walce o władzę, o władzę, która nie służy niczemu, tylko jej utrwalaniu. Ale te wybory mogą być także głosem na rzecz odrodzenia polityki polskiej, zastąpienie inwektyw i kłótni, spokojną wymianą argumentów i racji, mogą być szansą na poważne uprawianie polityki, to znaczy na rzetelną obronę polskich interesów. Mogą być szansą na współpracę różnych sił w działaniach na rzecz polskiego interesu publicznego, ale do tego potrzebna jest alternatywa polityczna. Bo obecne partie nie są i nie będą zdolne do uprawiania poważnej polskiej polityki europejskiej.

Marian Piłka

Marszałek województwa mazowieckiego Adam Struzik, gości dziś na Ziemi Szydłowieckiej. O godz.15 spotkał się z samorządowcami z Chlewisk. Podobne spotkanie zaplanowane jest także przez władze powiatowe PSL w Szydłowcu.

Całe swoje życie św. Józef spędził jako rękodzielnik i wyrobnik w ciężkiej zarobkowej pracy. Święty Józef był mężem Maryi. Jego postać znamy ze stron Ewangelii. Czcimy go dwukrotnie w ciągu roku: 19 marca - jako Oblubieńca Matki Bożej, a dzisiaj - jako wzór i patrona ludzi pracujących.

1 maja 1955 roku zwracając się do Katolickiego Stowarzyszenia Robotników Włoskich papież Pius XII proklamował ten dzień świętem Józefa rzemieślnika, nadając w ten sposób religijne znaczenie świeckiemu, obchodzonemu na całym świecie od 1892 r., świętu pracy. Odtąd dzień 1 maja jest radosnym świętem, akcentującym szczególną godność i znaczenie pracy, jest wyrazem zrozumienia i poszanowania jej roli w duchowym rozwoju człowieka, a także okazją do złożenia hołdu tym jej wartościom, które pozwalają stosunki między ludźmi ją wykonującymi oprzeć na zasadach pokoju społecznego, dalekich od niezgody, gwałtu i nienawiści. Całe swoje życie św. Józef spędził jako rękodzielnik i wyrobnik w ciężkiej zarobkowej pracy. Ewangelie określają go mianem faber, przez co rozumiano wyrobnika - rzemieślnika od naprawy narzędzi rolniczych, przedmiotów drewnianych itp. Były to więc prace związane z budownictwem, z robotą w drzewie i w żelazie. Józef wykonywał na zamówienie bardzo ciężkie prace i z nich utrzymywał Najświętszą Rodzinę. Ta właśnie praca stała się równocześnie dla niego źródłem uświęcenia. Był on mistykiem nie przez kontemplację, przez uczynki pokutne czy przez dzieła miłosierdzia, ale przez pracę. Praca go uświęciła, gdyż wykonywał ją rzetelnie, nie żądał za nią wygórowanych cen, wypełniał ją cicho i pokornie jako zleconą sobie od Boga misję na ziemi. Spełniał ją zapatrzony w Jezusa i Maryję. Dla nich żył, dla nich się trudził, dla nich był gotów do najwyższych ofiar. Taki powinien być styl pracy każdego chrześcijańskiego pracownika. Praca ma go uświęcać, ma być źródłem gromadzenia zasług dla nieba, podobnie jak to było w życiu św. Józefa

Przyznać trzeba, że choć Ewangelie podają kilka szczegółów z życia św. Józefa, to jednak jego kult nie był znany w okresie starożytności kościelnej. Wzmianki pełne czci o św. Józefie spotykamy w pismach Orygenesa (+ 253), św. Ambrożego (+ 397), św. Jana Chryzostoma, (+ 407), św. Hieronima (+ 420), św. Augustyna (+ 430) i św. Piotra Chryzologa (+ 450). Można jednak mówić, że na chrześcijańskim Wschodzie kult św. Józefa rozwinął się wcześniej aniżeli na Zachodzie i był związany z kultem Maryi, a także Jezusa, szczególnie z tajemnicami Jego niemowlęctwa i dzieciństwa.