Wiadomość o tragicznej katastrofie samolotu rządowego, lecącego na uroczystości 70. rocznicy mordu katyńskiego, w której zginął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński, ostatni Prezydent RP na Uchodźstwie Ryszard Kaczorowski, Biskup Polowy Tadeusz Płoski oraz tak wiele ważnych osobistości życia społecznego napełniła nas bólem i smutkiem. Razem z Księżmi Biskupami, Kapłanami i całą diecezją modlimy się za ofiary tej katastrofy i ich bliskich, jak też polecamy Bogu całą naszą Ojczyznę.

Świadomość, że ta katastrofa wydarzyła się w przeddzień Niedzieli Bożego Miłosierdzia, święta, które ustanowił Ojciec Święty Jan Paweł II, każe nam tym mocniej ufać w Boże zmiłowanie i Jego opiekę. Modlimy się o dar życia wiecznego dla wszystkich, którzy zginęli. Jutro, a więc 11 kwietnia, o godz. 12.30 w radomskiej katedrze będziemy sprawować Mszę św. w intencji Pana Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i wszystkich ofiar katastrofy. Serdecznie zapraszam całą diecezję radomską do modlitwy. + Henryk Tomasik

W Masero koło Mediolanu odbędą się 6 kwietnia uroczystości pogrzebowe inż. Pietro Molli, męża św. Gianny Beretta Molla. Zmarł on 3 kwietnia w wieku 97 lat. Jan Paweł II beatyfikował Giannę Berettę Mollę w 1994 r., a kanonizował w 2004 r.

Małżonkowie Gianna i Pietro Molla zawarli małżeństwo po półrocznej znajomości 24 września 1955 r. w kościele parafialnym św. Marcina w Magenta. Czternaście miesięcy później urodził się ich syn Pierluigi, w 1957 córka Maria Zita a w 1959 kolejna córka Laura. Wszystkie trzy porody były trudne.

Na początku czwartej ciąży okazało się, że konieczna jest operacja chirurgiczna włókniaka macicy. Gianna wierna swoim zasadom moralnym i religijnym bez wahania poleciła chirurgowi, by przede wszystkim zadbał o uratowanie życia jej dziecka. Niemal do chwili porodu pracował zawodowo jako lekarz-pediatra. W Wielką Sobotę 21 kwietnia urodziła się Gianna Emanuela. Ojciec, Pietro chciał, aby córka nosiła to imię dla upamiętnienia mamy i jej poświęcenia, która zmarła w sobotę w oktawie wielkanocnej 28 kwietnia 1962 r.

Choć oficjalnie kapania prezydencka jeszcze się nie rozpoczęła, to faktycznie jest ona w toku. I to wcale nie „prawybory” w Platformie rozpoczęły ten prezydencki maraton. Już w roku ubiegłym mieliśmy, słabo odnotowaną w mediach, wędrówkę prezydenta Lecha Kaczyńskiego po miastach, miasteczkach, a nawet wsiach całej Polski. Żaden poprzedni prezydent nie odwiedził tyle miejscowości w trakcie swojej kadencji, co Lech Kaczyński. Pomimo tego wysiłku, a także faktycznych porażek rządu i afer, szanse prezydenta wcale się nie poprawiły. A wycofanie się z prezydenckiej kampanii Donalda Tuska jeszcze bardziej zaostrzyły tą przedkamanijną rywalizację. Bowiem Tusk był dla Kaczyńskiego łatwiejszym przeciwnikiem, niż nieobciążony bezpośrednim rządzeniem Komorowski.

Jednak wycofanie się Tuska z ubiegania się o stanowisko prezydenta wszystkim uświadomiło nieuniknioność drugiej tury wyborów. I właśnie kwestia drugiej tury stała się głównym wyzwaniem dla obu dominujących obozów politycznych przekonanych , że to pomiędzy nimi rozegra się ostateczna batalia. Założenie to jest co prawda na wyrost, a losy pierwszej tury też nie są ostatecznie przesądzone, ale dla obu obozów politycznych bardzo wygodne. Mają one nadzieje, że wybory prezydenckie ostatecznie „domkną’ polską scenę polityczną, dzieląc ją jedynie pomiędzy Platformę i PIS. Założenie to, choć prawdopodobne, to jednak wobec prawdopodobieństwa braku poparcia dla Lecha Kaczyńskiego ze strony radia Maryja, może przekreślić jego szanse wejścia do drugiej tury. Jednak, takiej możliwości nie przewidują sami sztabowcy kampanii obecnego prezydenta. Także dla Platformy Lech Kaczyński jest wygodnym przeciwnikiem dającym pewność zwycięstwa w drugiej turze. Nic też dziwnego, że cała debata wyborcza koncentruje się jedynie wobec tej najbardziej medialnej dziś rywalizacji.

Ale wynik wyborów w Platformie, a zwłaszcza ponad 50% absencja, jak też przebiegi i rezultat ostatniego kongresu PISu, uzmysławiają nam, że mamy do czynienia na polskiej scenie politycznej z teatrem pozorów, który może w istotny sposób odbiegać od rzeczywistości. Bowiem wbrew usypiającym partyjną czujność sondażom mamy do czynienia z istotnymi zmianami postaw politycznych polskiego społeczeństwa. Gdy odbywały się ostatnie wybory parlamentarne, ci którzy głosowali na PIS I PO wierzyli w te partie, w ich programy i społeczne zobowiązania. Dziś zwolennicy Platformy już nie wierzą w „reformatorski” i „modernizacyjny” charakter tej partii i jej rządu , który okazał się najbardziej leniwym rządem ostatniego dwudziestolecia. Dla jej zwolenników wystarczającym argumentem jest fakt istnienia PISu, jako gorszej alternatywy. Podobnie jest też z elektoratem PiSu. Tu też już nikt specjalnie nie wierzy w propagandowe hasła tej partii. Sojusz medialny z postkomunistami, pokazał prawdziwe oblicze ideowe partii braci Kaczyńskich. Mimo to dla znacznej części elektoratu, to właśnie Platforma jest tym „gorszym złem” i to także jest wystarczający powód do popierania tej partii. Nie ma już tej gorącej atmosfery i gorących uczuć, charakterystycznych dla roku 2007. Dziś siłą obu tych partii jest przede wszystkim zaabsorbowanie opinii publicznej ich rywalizacją. Zaś kryzys jednej z nich pociągnąłby kryzys i jej konkurencji. Zaś drugim źródłem ich siły jest brak społecznie postrzeganej konkurencji politycznej. Bowiem obie pozostałe partie parlamentarne są partiami schyłkowymi. Taka sytuacja jest wyraźnie sytuacją przejściową, do czasu wyłonienia się alternatyw politycznych wobec obu dominujących formacji. Taką szansą zawsze są wybory, a zwłaszcza wybory prezydenckie, które pozwalają na wyartykułowanie się nowych potrzeb społecznych, sformułowanie nowych wyzwań, szans i zagrożeń narodowego bytu , jak też odpowiedzi na narastające niepokoje społeczne. Takie wybory, jak pokazuje doświadczenie pozwala nowym siłom społecznym wkroczyć na scenę polityczną i rozpocząć proces przedefiniowania polskiej polityki. Dlatego też dominujące partie w swych kampaniach i działaniach próbują zmonopolizować scenę polityczną i nie dopuścić do wykrystalizowania się nowych podmiotów. To nie tylko stabilizowanie oligarchicznego systemu partyjnego przy pomocy ordynacji proporcjonalnej i budżetowego finansowania partii politycznych, ale także imitowanie i pozorowanie w swych kampaniach problemów , które wnoszą nowe siły polityczne. Przykładem takiego imitowania jest na przykład w tej kampanii kwestia polityki prorodzinnej, która jedynie pozoruje zajęcie się tym największym wyzwaniem współczesnej Polski, a nie wnosi żadnych istotnych elementów pozwalających na rozwiązanie problemu zagrożenia demograficznego.

Niedziela Palmowa rozpoczyna w Kościele katolickim Wielki Tydzień. Liturgia tego dnia jest pamiątką uroczystego wjazdu Jezusa do Jerozolimy pięć dni przed Jego ukrzyżowaniem. Jej nazwa pochodzi od wprowadzonego w XI wieku zwyczaju święcenia palm, które przynosi się do kościoła na pamiątkę tego, że mieszkańcy Jerozolimy witali Jezusa gałązkami oliwnymi i palmowymi.

Liturgia Niedzieli Palmowej jest rozpięta między dwoma momentami: radosną procesją z palmami oraz czytaniem fragmentu Ewangelii o Męce Pańskiej, zwykle z podziałem na role, według jednego z trzech Ewangelistów: Mateusza, Marka lub Łukasza (Mękę Pańską wg św. Jana czyta się podczas liturgii Wielkiego Piątku). W ten sposób Kościół podkreśla, że triumf Chrystusa i Jego Ofiara są ze sobą nierozerwalnie związane.

Początki świętowania liturgii Niedzieli Paschalnej odnajdujemy w Jerozolimie w IV wieku. W tamtych czasach starano się jak najdokładniej odtwarzać sceny z życia Jezusa. Z upływem lat procesje zostały udramatyzowane - w Egipcie na czele niesiono krzyż, w Jerozolimie biskup reprezentujący Chrystusa wjeżdżał do miasta na osiołku. IDK

W Polsce właściwie nie ma większej tradycji demokracji bezpośredniej. Co prawda odbyły się referenda w sprawie uwłaszczenia, przyjęcia konstytucji czy wejścia do Unii Europejskiej, ale wymóg 50-procentowej frekwencji wymaganej do ważności referendum skutecznie zniechęca do tej formy podejmowania decyzji w sprawach o podstawowym znaczeniu dla przyszłości naszego kraju. I nie byłoby w tym nic specjalnie niestosownego, gdyby demokracja pośrednia, czyli parlamentarna funkcjonowała właściwie. To znaczy, gdyby partie zasiadające w parlamencie poważnie traktowały swoje wyborcze zobowiązania.

Demokracja parlamentarna opiera się bowiem na zaufaniu deklaracjom wyborczym partii politycznych i poszczególnych kandydatów na stanowiska publiczne. Problem jednak w tym, że w naszym kraju działania partii politycznych są często radykalnie sprzeczne z deklaracjami wyborczymi. Wystarczy wspomnieć tu zdecydowanie negatywny stosunek do traktatu konstytucyjnego Prawa i Sprawiedliwości i późniejsze poparcie ratyfikacji traktatu lizbońskiego, będącego tylko stylistyczną zmianą traktatu konstytucyjnego, czy zapowiedzi wprowadzenia okręgów jednomandatowych w wyborach do Sejmu przez Platformę Obywatelską. PO jest w stanie doprowadzić do referendum w tej sprawie, nawet wbrew stanowisku PISu niechętnemu okręgom jednomandatowym. Niestety zasadniczym problemem dominujących na polskiej scenie partii politycznych jest jedynie wyborcze traktowanie swych publicznych programów. Świadczy to niestety wyłącznie instrumentalnym traktowaniu społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji. Innym wyrazem tej postawy jest spychanie na margines publicznej debaty spraw o fundamentalnym znaczeniu dla przyszłości naszego kraju, jak choćby sprawa traktatu lizbońskiego, który radykalnie osłabił pozycję naszego kraju w strukturach Unii Europejskiej. Zgoda dominujących partii politycznych w tej kwestii uniemożliwiła zapoznanie się opinii publicznej z faktycznymi konsekwencjami tego traktatu, a mianowicie osłabieniu wagi naszego głosu w porównaniu z głosem Niemiec o połowę. Dziś wszyscy ubolewają nad porażką Polski w obsadzaniu stanowisk w unijnej dyplomacji, ale poza ewidentnymi błędami ministra Sikorskiego, zasadnicza przyczyna tkwi w przyjęciu przez nasze państwo traktatu lizbońskiego, który szalenie utrudnia Polsce prowadzenie podmiotowej polityki w Unii.

W sytuacji zmowy dominujących partii jedynie referendum jest szansą na dotarcie do opinii publicznej argumentów pokazujących negatywne strony proponowanych decyzji. Ale postulat referendum pojawia się, jak w przypadku postulatu PISu w sprawie euro, nie po to aby odrzucić rezygnację z waluty narodowej, a jedynie jako sposób skonsolidowania własnego elektoratu. Bowiem w obecnym Sejmie PIS ma wystarczającą ilość głosów aby uniemożliwić wprowadzenie zmian w konstytucji wymaganych do wprowadzenia euro. Zamiast stwierdzić, iż PIS się na wyzbycie złotego nie zgadza, zaproponowano referendum aby tylko zwiększyć swoje zaplecze społeczne. Potwierdzeniem tego instrumentalnego stosunku do społeczeństwa jest zarówno nowy projekt zmian konstytucji, zgłoszony przez PIS, umożliwiający wprowadzenie euro, jak zapowiedz prezydenta Lecha Kaczyńskiego wprowadzenia euro w roku 2015, czyli w roku końcowym ewentualnej drugiej tury Lecha Kaczyńskiego, jak i działalność mianowanego przez prezydenta Kaczyńskiego prezesa NBP przygotowującego nasz kraj do rezygnacji z waluty narodowej. Pewien sceptycyzm w sprawie daty wprowadzenia nowej waluty w wypowiedziach prezydenta i PIS służyć miał jedynie wzrostowi poparcia społecznego wśród tej dość znacznej części społeczeństwa zaniepokojonej możliwością rezygnacji ze złotego, a nie jego fundamentalną obroną.

Były marszałek Sejmu, lider Prawicy Rzeczpospolitej Marek Jurek apeluje do ministra sprawiedliwości oraz do rzecznika praw obywatelskich o wniesienie skargi kasacyjnej do w sprawie Alicji Tysiąc i „Gościa Niedzielnego”. "Stawką jest zarówno szacunek dla praw ludzkich, jak i dla samej zasady rządów prawa" - podkreśla Jurek w oświadczeniu wydanym przed Narodowym Dniem Życia.

Były marszałek twierdzi, że ks. Marek Gancarczyk, redaktor naczelny "Gościa Niedzielnego" został skazany w procesie sądowym za publikację artykułów, w których on i inni dziennikarze katowickiego tygodnika występowali w obronie prawa do życia małej Julii Tysiąc. Zdaniem byłego marszałka Sejmu, wyrok ten "został podjęty w oparciu o całkowicie oderwaną od polskiego prawa ideologiczną tezę (sformułowaną przez sędzię Ewę Solecką), że prawa nienarodzonych stanowią 'religijną opinię światopoglądową', a nie – zgodnie z prawdą – potwierdzone przez ustawodawstwo Rzeczypospolitej prawo człowieka". "Utrwalenie tego założenia - pisze Marek Jurek - stanowić będzie zachętę do dalszego podważania prawa do życia i lekceważenia jego ustawowych gwarancji". - Jest to tym groźniejsze, że pochodzi od przedstawicieli władzy sądowniczej - dodaje lider Prawicy RP.

W Turnieju o Puchar Rektora UMCS siatkarze z Liceum Sienkiewicza Lublin zajęli zaszczytne drugie miejsce. Turniej rozgrywany był 19.03.2010r. z okazji „Dni Otwartych UMCS”.

Poniżej przedstawiam harmonogram zawodów. Harmonogram zawodów z okazji „Dni Otwartych UMCS” w dniu 19.03.2010 r. Piłka nożna - mężczyzn hala nr 1 /Czas gry 2x10/ 8.30 II LO im. H.J. Zamoyskiego Lublin – ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin 8.55 UMCS – II LO im. A. Frycza Modrzewskiego Włodawa 9.25 UMCS – ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin 9.30 II LO im. A. Frycza Modrzewskiego Włodawa – II LO im. H.J. Zamoyskiego Lublin 9.55 II LO im. A. Frycza Modrzewskiego Włodawa – ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin 10.25 UMCS - II LO im. H.J. Zamoyskiego Lublin 10.45 Zakończenie turnieju Piłka nożna – kobiet hala nr 2 /czas gry 2x12/ 8.50 UMCS – III LO im. Unii Lubelskiej Lublin 9.30 III LO im. Unii Lubelskiej Lublin – ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin 10.15 UMCS – ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin 10.45 Zakończenie turnieju Koszykówka – mężczyźni i kobiety hala nr 1 /Czas gry 2x8 bez zatrzymywania czasu gry/ Grupa I: Grupa II: II LO im A. Frycza Modrzewskiego Włodawa ZS nr 1 im. T. Kościuszki Kraśnik ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin I LO im. St. Staszica Lublin III LO im. Unii Lubelskiej Lublin UMCS 11.40 II LO im A. Frycza Modrzewskiego Włodawa – III LO im. Unii Lubelskiej Lublin
12.00 ZS nr 1 im. T. Kościuszki Kraśnik – UMCS 13.00 II LO im. A. Frycza Modrzewskiego Włodawa – ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin 13.20 ZS nr 1 im. T. Kościuszki Kraśnik – I LO im. St. Staszica Lublin
13.40 ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin– III LO im. Unii Lubelskiej Lublin
14.00 I LO im. St. Staszica Lublin – UMCS 14.40 Mecz o III miejsce mężczyzn 15.20 Finał mężczyzn 15.50 Zakończenie turnieju kobiet i mężczyzn, występ cheerleaderek z II LO im. H.J. Zamoyskiego, oraz ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin Koszykówka – kobiety hala nr 1 /Czas gry 2x8 bez zatrzymywania czasu gry/ 12.20 II LO im A. Frycza Modrzewskiego Włodawa – III LO im. Unii Lubelskiej Lublin 12.40 ZS nr 1 im. T. Kościuszki Kraśnik – UMCS 14.20 Mecz o III miejsce kobiet 15.00 Finał kobiet Siatkówka mężczyzn hala nr 3 (mecze rozgrywane do wygranego seta do 25 pkt.) Grupa I 
ZS nr 1im. T. Kościuszki Kraśnik
II LO im. H.J. Zamoyskiego Lublin
IX LO im. M. Kopernika Lublin Grupa II II LO im. A. Frycza Modrzewskiego I LO im. St. Staszica Lublin III LO im. Unii Lubelskiej Lublin Grupa III LO im. H. Sienkiewicza Szydłowiec LO im. J. Kochanowskiego Zwoleń ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin 8.00 II LO im. H.J. Zamoyskiego Lublin – IX LO im. M. Kopernika Lublin 8.30 I LO im St. Staszica Lublin – III LO im. Unii Lubelskiej Lublin 9.00 ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin – LO im. J. Kochanowskiego Zwoleń 9.30 II LO im. H.J. Zamoyskiego Lublin – ZS nr 1 im. T. Kościuszki Kraśnik 10.00 I LO im. St. Staszica Lublin – II LO im. A. Frycza Modrzewskiego Włodawa 10.30 ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin – LO im. H. Sienkiewicza Szydłowiec 11.00 ZS nr1 im. J. Kochanowskiego Kraśnik – IX LO im. M. Kopernika Lublin 11.30 II LO im A. Frycza Modrzewskiego Włodawa – III LO im. Unii Lubelskiej Lublin 12.00 LO im. H. Sienkiewicza Szydłowiec – LO im. J. Kochanowskiego Zwoleń 12.30 Zwycięzca grupy 1- Zwycięzca grupy 2 13.00 Zwycięzca grupy 2- Zwycięzca grupy 3 13.30 Zwycięzca grupy 1 – Zwycięzca grupy 3 14.15 Mecz UMCS – Zwycięzca turnieju – „Mecz Mistrzów” ( do 2 wygranych setów). 15.00 – Zakończenie turnieju

Tenis stołowy – kobiety i mężczyźni godz. 9.00 – Pawilon AOS IX LO im. M. Kopernika Lublin, ZS nr 1 im. T. Kościuszki Kraśnik, ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego Lublin Ponadto Pokazy : 10.00 – 11.00 – Wspinaczki sportowej – (ścianka, pawilon szatniowy) 11.30-12.00 – Rugby - ZS nr 1 im. Wł. Grabskiego, Lublin– (boisko tartanowe) Z tak bogatej oferty mogliśmy korzystać, a byliśmy w stanie wziąć udział, jedynie w turnieju siatkówki, ze względu na ograniczone możliwości transportu. Następnym razem będziemy musieli pomyśleć o dodatkowych samochodach. W swojej grupie wygraliśmy oba mecze z ZS nr 1 im. Zdz. Grabskiego Lublin 26:24, jak sam wynik wskazuje był to bardzo wymagający przeciwnik. Drugie spotkanie z LO Zwoleń wygraliśmy już gladko 25:18. W ten sposób trafiliśmy do finałowej trójki najlepszych zespołów turnieju. III LO im. Unii Lubelskiej Lublin wygrało z II LO im. H.J. Zamoyskiego Lublin 25:17, my pokonaliśmy Zamoy (taki napis widniał na ich koszulkach) 25:16, niestety z III LO już tak łatwo nie poszło i mecz o finał z reprezentacją AZS UMCS przegraliśmy 20:25. Na koniec III LO zostało pokonane w dwóch setach przez AZS UMCS 17:25,25:27. Zatem w Turnieju o Puchar Rektora UMCS Lublin zajęlismy zaszczytne drugie miejsce, a także nasz zawodnik Marcin Sasal otrzymał z rąk prorektora do spraw studenckich dr hab. Stanisława Michałowskiego prof. nadzw. nagrodę dla najlepszego rozgrywającego turnieju. Nie byłoby nas tutaj, nie mielibyśmy na koncie kolejnego sukesu w siatkówce i nie przekonalibyśmy się, że mamy drużynę na miarę zawodów województwa lubelskiego, gdyby nie pomoc odpowiednich osób. Jako ciekawostkę należy dodać, że chłopcy z Grabskiego koniecznie chcieli się na nas odegrać właśnie na imprezie o randze wojewódzkiej. Takiej imprezy na Mazowszu, dla szkół średnich nie ma. Podobno jesteśmy w najbogatszym województwie w Polsce, a struktury mamy takie, że wszyscy „bogacze” robią własne imprezy, a maluczcy (czyt. Byłe województwo radomskie bez Radomia) swoje. Gdyby nie było paru sportowych zapaleńców w szkołach wygrywających swoje zawody powiatowe i organizujących potem (tak jak my finał międzypowiatowy w piłce ręcznej 27.03.2010) zawody o randze mistrzostw międzypowiatowych, dzięki uprzejmości Starostwa Powiatowego (na siatkówkę jeździmy już od kilku lat do Przysuchy), to nie gralibyśmy nawet tych wewnętrznych zawodów w szkołach średnich w ogóle. Dlatego jeszcze raz Wielkie podziękowania, za wspieranie sportu szkolnego, na tym etapie rozgrywek, przez Starostwo Powiatowe w Szydłowcu i Pana Starostę Włodzimierza Górlickiego oraz Panią Naczelnik Wydziału Edukacji, Zdrowia, Kultury i Sportu mgr Joannę Strzelecką, składa kadra „Sienkiewicza”. mgr Paweł Bloch