Tagi:                                    

PIEŚNI POLSKIE!

Fryderyk Franciszek Chopin - kompozytor i pianista polski, urodzony 1 marca 1810r. (według oświadczeń samego artysty i jego rodziny) lub 22 lutego (według metryki chrztu, sporządzonej kilka tygodni po urodzeniu) we wsi Żelazowa Wola koło Sochaczewa, na Mazowszu, w ówczesnym Księstwie Warszawskim. Ojciec kompozytora Mikołaj (Nicolas) Chopin, spolonizowany Francuz, był tam zatrudniony jako nauczyciel i wychowawca dzieci. Kilka miesięcy po narodzinach Fryderyka cała rodzina przeniosła się do Warszawy, gdzie Mikołaj Chopin otrzymał posadę wykładowcy języka i literatury francuskiej w Liceum Warszawskim. Prócz tego prowadził pensjonat dla synów ziemiańskich spoza Warszawy. Muzyczny talent Fryderyka objawił się niezwykle wcześnie, porównywano go z dziecięcym geniuszem Mozarta. Mając 7 lat był już autorem dwóch polonezów (g-moll i B-dur). Pierwszy z nich wydano od razu drukiem w sztycharni nut księdza Cybulskiego. O cudownym dziecku pisały warszawskie gazety, "mały Chopinek" był ozdobą i atrakcją przyjęć w arystokratycznych salonach stolicy. Pierwszy duży koncert fortepianowy dał w wieku ośmiu lat. Wybuch powstania listopadowego w 1830r. stanowił gwałtowny przełom w życiu Chopina. Wiadomość o rebelii zastała go w Wiedniu podczas podróży po Europie, a ponieważ powrót do domu okazał się chwilowo niemożliwy, postanowił udać się do Paryża. Po drodze zatrzymał się najpierw w Monachium, gdzie dał koncert (28 VIII), a potem, w Stuttgarcie. Tam doszła go tragiczna wiadomość o klęsce powstania i zdobyciu Warszawy przez Rosjan. Zareagował na nią gorączką i rozstrojem nerwów. Ślady ówczesnych przeżyć znajdujemy w jego zapiskach (tzw. dziennik stuttgarcki): "Wróg w domu [...] o Boże, jesteś ty! - Jesteś i nie mścisz się! - Czy jeszcze ci nie dość zbrodni moskiewskich - albo - alboś sam Moskal! [...] a ja tu bezczynny - a ja tu z gołymi rękami - czasem tylko stękam, boleję na fortepianie - rozpaczam." Chociaż Chopin ograniczył się niemal wyłącznie do twórczości na fortepian, jednak jego znaczenie i oddziaływanie przekraczają daleko granice samej muzyki fortepianowej. Jest on jednym z największych, najbardziej oryginalnych i nowatorskich kompozytorów w historii. Chopin potrafił dla każdej kompozycji stworzyć wysublimowany klimat, uniemożliwiający pomyłkę, co do autorstwa; szczególnie w zakresie stylizacji elementów ludowych i narodowych, był twórcą nadzwyczaj oryginalnym. Utwory nie fortepianowe (kameralne, a wśród nich Trio fortepianowe, utwory wiolonczelowe i pieśni na głos z fortepianem) powstały jakby na marginesie jego wielkiego dorobku fortepianowego. Muzyka Chopina stanowi najlepszą część światowej literatury fortepianowej. Ważnym składnikiem odrębności muzyki Chopina są jej cechy narodowe, ujawnione przede wszystkim w mazurkach i polonezach, ale także w dziełach z orkiestrą (m. in. Fantazja op. 13 na tematy polskie, Rondo a la Krakowiak op 14), łącznie z oboma Koncertami (części finałowe) oraz w wielu innych utworach. To polskie oblicze twórczości Chopina stało się wzorem dla kompozytorów z innych krajów, chcących w swej muzyce uwydatnić styl narodowy, między innymi przez sięganie do rodzimego folkloru. 17 Października 1849 roku Fryderyk Chopin zmarł na gruźlicę płuc w swoim ostatnim paryskim mieszkaniu przy placu Vendôme. Został pochowany na cmentarzu Pere-Lachaise w Paryżu. Zgodnie z ostatnią wolą wyjęte po śmierci serce Chopina siostra jego przywiozła do Warszawy, gdzie zostało w urnie wmurowane w filar kościoła św. Krzyża na Krakowskim Przedmieściu. opr r.g.


Dodaj Komentarz